Waarom is het fietsen zo belangrijk voor mij geworden?

De ultieme vrijheid ervaar ik als ik aan het bikepacken ben of wielrennen. Vrijheid is voor mij fietsen.

Het is begonnen toen ik heel jong was. Ik kreeg toen een rode jongens racefiets voor mijn verjaardag.

Ik kan mij nog dat gevoel herinneren toen mijn zus en ik vroeger door de straten in de buurt aan het racen waren.

Ja, je leest het goed. Racen. Mijn zus en ik hielden ervan om zo hard als mogelijk door de straten in de buurt te fietsen.

In het begin resulteerde dat nog wel eens in pijnlijke ongelukjes. Zoals het moment dat ik nog niet gewend was aan het fietsen op een jongensfiets en plotseling moest stoppen voor een rood stoplicht. Ik botste met mijn schaambotten op de stang. ‘Oeh, dat was pijnlijk!’ Dat ben ik daarna nooit meer vergeten.

Kinderen in de buurt vroegen regelmatig waarom ik op een jongens racefiets fietste. Geen idee eigenlijk. Ikzelf vond het heel stoer en mijn vader koos met sportieve dingen ook nog al eens voor de ‘jongens’ variant.

We waren ook twee meisjes die van stoere buitenactiviteiten hielden. Ik heb daar hele goede herinneringen aan. In onze jeugd ondernam mijn vader regelmatig van die activiteiten met ons. Vooral tijdens zomervakanties, maar ook in de winter.

Grappig, nu ik er zo over schrijf, realiseer ik mij dit ineens heel bewust. Mijn vader hield van skiën, schaatsen, fietsen en zwemmen. Daar heb ik hele fijne herinneringen aan.

Maar die passie voor het fietsen is dus al jong aangewakkerd door mijn beide ouders.

We zijn namelijk met het hele gezin ook wezen fietsen in Engeland. Met lichtgewicht bepakking. Toen was ik acht of bijna negen jaar. Wat een avontuur was dat!

De foto die je ziet is uit die tijd. Zo rond 1978.

Daarna ben ik heel lang dat gevoel met fietsen kwijt geraakt.

Tot ik besloot om weer een racefiets aan te schaffen, maar ook dat kwam niet echt van de grond. Ik wilde heel graag samen fietsen. Samen met mijn ex-man. Toen nog mijn partner. Maar ik kreeg hem niet enthousiast. Hij is nu ook meer van het wandelen dan van het fietsen. En hij doet dat nu nog steeds het liefst alleen.

Twee jaar na mijn scheiding, in 2017, kwam het verlangen om te fietsen weer boven. Ik had toen een vriend die het heel leuk vond om dingen samen te ondernemen. Zo ook het fietsen. Hij schafte een tweedehands racefiets en fietskleding aan en we gingen op pad. Ik weet nog goed ons eerste fietsritje. Ik was totaal ongetraind en fietste die dag meteen 50 km. Pfff, dat overkomt mij wel vaker. Meteen er vol voor gaan.

Sindsdien heb ik het fietsen wel proberen bij te houden. Afgewisseld met wandelen.

Het fietsen heeft een hele belangrijke rol gespeeld in het herstelproces van mijn ziekte in 2018/2019. Lees meer daarover in de blogs die ik in die tijd heb geschreven.

Het feit dat ik in staat was om te sporten (wielrennen) zorgde er voor dat ik aan het begin van mijn zomervakantie in 2020 besloot om in een week naar Parijs te fietsen.

In die week, bikepacking naar Parijs, heb ik het ultieme gevoel van vrijheid ervaren. Mijn lichaam deed het werk en mijn geest was vrij van alle gedachtes. Het enige wat ik deed was de omgeving ervaren via al mijn zintuigen. Dat was genieten.

Alhoewel ik niet wil ontkennen dat het af en toe echt wel een uitdaging was. Zeker als het langer duurde voor ik op mijn slaap bestemming aankwam.

Dat alles is wel een enorme motivatie geweest om weer op een fietsreis te vertrekken.

Dit keer vanuit Nederland naar Marokko.

De komende blogs die ik ga schrijven zullen dan ook meer gaan over die fietsreis die ik ga maken.

Ik ga niet alleen schrijven over de uiterlijke reis, maar zeker ook de innerlijke reis.

Beiden zijn een belangrijk onderdeel van de fietsreis naar Marokko, want uiteindelijk gaat het voor mij niet om de bestemming, maar om de reis er naar toe.

X Liefs Liz

Lees hier ook https://lizschrijft.com/2022/12/12/voor-het-eerst-de-wereld-ontdekken-op-mijn-santos-bike/

Of lees hier over Mijn eerste Bikepacking trip in 2020 naar Parijs