Op dit moment ben ik nog in Portugal en begeef ik mij op een heel fijn moment op mijn (innerlijke) reis.

Het is chaotisch en overzichtelijk tegelijkertijd geweest. Doordat ik met zo veel dingen bezig ben geweest heb ik niet veel geblogd, maar wel heel veel geschreven in mijn journal. Op mijn iPad.

Veel onderzoek gedaan voor mijn boek. Eindelijk heb ik een inhoudelijk kader gevonden waar ik het in wil gieten. Een boek schrijven is een veelomvattend project, maar door het te zien als een creatief project hou ik er plezier in. Een creatief project dat allerlei vormen aan kan nemen. Spannend of het zal eindigen als boek of in een ander jasje 🙂

In Valencia is voor mij duidelijk geworden wat ik deze reis (sabbatical) verder wil doen. Tijd nemen om te studeren, lezen, mediteren en schrijven. 100 % tijd voor mijzelf…

In Portugal ervaar ik hoe het is om een langere tijd alleen in het buitenland te verblijven op dezelfde plek. Ik heb, door hier langer te zijn, een droom van mijzelf verwezenlijkt. Jarenlang heb ik mij afgevraagd hoe het zou zijn om een paar maanden in Portugal te wonen in wintertijd. In wintertijd omdat ik dat nog nooit gedaan had.

En nu deed zich de gelegenheid voor. Ik kwam hier in eerste instantie voor twee weken en als ik hier eind december vertrek is dat uiteindelijk 8 weken geworden.

De eerste weken heb ik het dagelijks mediteren opgepakt. Ik kan het iedereen aanraden. Het brengt zo veel innerlijke rust. In je lichaam en geest.

Op deze plek (Monte Rosa) ben ik nog dieper gaan helen. Systemisch gezien.

‘Ik sta op mijn eigen plek’.

Ik heb losgelaten wat niet van mij is en aangekeken wat nog overbleef. Mijn eigen primaire gevoelens en dat ben ik aan gegaan.

‘Wie ben ik, in een vreemde omgeving, zonder werk, zonder familie en vrienden, zonder vast woonadres?’ Deze existentiële vraag kwam ineens centraal te staan.

Ik ben bij mijzelf uitgekomen. Wie ik nu ben. Mooi om te ervaren dat mijn kern, mijn essentie niet veranderd waar ik ook ben.

Met als resultaat dat ik geniet. Geniet van elke dag. Het voelt zo joyful dat ik het zo fijn kan hebben in gezelschap van mijzelf.

Ik voel mij dankbaar!

Hoe?

Door veel met mijzelf te zijn, in rust en stilte. Veel wandelen in de natuur, eten in Portugese restaurantjes en terrasjes pakken als ik daar behoefte aan heb.

Reflecteren in mijn journal op wat ik qua gevoelens en emoties tegenkom. Zonder oordeel en heel mindful. Dat is een groeiproces kan ik je vertellen. Bevrijding van ‘moeten’ kost tijd om uiteindelijk open te kunnen staan voor ‘dat wat ik op dit moment wil’.

In de ochtend neem ik tijd voor meditatie, studeren en schrijven en in de middag ga ik er regelmatig op uit met mijn gehuurde Panda. Vissersdorpjes bezoeken. Wandelen door de omgeving (zonder plan).

Heerlijk om niet afgeleid te worden door een druk bestaan en de onrust van mijn geest. Na twee weken begin ik te landen.

Er doet zich even een kans voor om voor drie maanden mee te doen aan een co-housing project hier op Monte Rosa. Ik kan mij aansluiten bij een groepje mensen afkomstig uit Nederland, Brazilië en Spanje. We starten een sharing circle op, tuinieren samen en eten samen. Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het nog niet mijn tijd is om mij te committeren aan dit initiatief op een vaste plek in het buitenland. Juist doordat ik in een fase zit dat ik vooral de verantwoordelijkheid voor mijzelf wil nemen en niet voor een ander. Even los van mijn meiden, want voor hen ben ik altijd moeder.

Ondanks mijn besluit om niet deel te nemen aan de co-housing blijf ik nog wel een aantal weken op Monte Rosa, omdat ik voel dat ik dit op een mindful manier wil afsluiten voor nu.

Gevoelens van heimwee

Soloreizen gaat regelmatig gepaard met een gevoel van heimwee. De ene keer iets heviger dan de andere keer. Dat is onvermijdelijk. Gaandeweg leer ik daar mee omgaan.

Wanneer ik ook dit keer een enorm gevoel van heimwee ervaar naar de meiden spreken we af voor een uitgebreid videogesprek. Urenlang kletsen we over alles wat ons bezig houdt. Zo fijn! We komen tot de conclusie dat we elkaar heel graag met kerst willen zien. Er is even sprake van dat mijn meiden voor een paar dagen naar Portugal zouden komen, maar na een weekje bedenktijd besluiten we dat ik voor de feestdagen naar Nederland kom. Ik voel behoefte om mij weer even te verbinden met mijn familie.

 

Verbinden

Na een intense fase van loslaten voel ik een sterke behoefte aan ‘Verbinding’.

Hier in Portugal heb ik ervaren dat ik dat op een liefdevolle manier met mijzelf kan doen en met anderen. Met nieuwe mensen die ik ontmoet in een voor mij onbekend land.

Maar dat ik ook sterk verbonden ben met dierbare aanwezige mensen in mijn leven, met mijn gezin, met mijn familie van mijn beide ouders en met mijn beide ouders. In nabijheid en op afstand.

‘In liefde en vrijheid verbonden.’ Dat is waar ik uit besta. Dat is waar ik voor sta in mijn leven, in mijn werk, met mijzelf en met anderen vanuit mijn eigen plek.

Afgelopen dinsdag 5-22-2023 ben ik 54 jaar geworden.

Het jaar 2023 staat voor ‘Explore’ en vrijheid en in het jaar 2024 staat voor mij Verbinding en eenheid’ centraal.

En hoe ik dat vorm ga geven staat open en ga ik nieuwsgierig tegemoet.

X Liefs Liz

~ Het is een beetje lange blog geworden 🙂 Ik hoop dat het je niet heeft belemmerd om het met plezier te lezen.

Het is ook mogelijk om de audioblog te beluisteren aan het begin van deze post.