Woensdag 22 augustus 2023, mijn eerste dipdagje.

Ik heb inmiddels 500 km achter de rug en heel veel indrukken en ervaringen opgedaan.

Bij het opstaan merk ik dat mijn mindset even anders aanvoelt. Ik ben moe en voel na een nacht heel goed geslapen te hebben dat ik een rustdag nodig heb. Aan het fietsen ligt het niet. Dat vind ik juist zo leuk dat ik steeds niet aan mijn eigen afspraak houdt.

De afspraak met mijzelf is dat ik na 6 dagen een rustdag houdt. Een rustdag om mentaal en fysiek op te laden.

Ik besluit om na een kort overlegje mijn gastvrouw een berichtje te sturen met het verzoek of ik een extra nachtje kan blijven.

“ Sorry, the room is already booked for the night.”

Dat is even jammer, ik ga op zoek naar mijn volgende slaapplek. Het is mij opgevallen dat er vlak bij mijn route die ik volg niet veel campings zijn.

Ik ga op zoek naar een volgend B&B waar ik mogelijk ook een rustdag kan houden.

Het wordt ‘les jardins Francais’, een echt romantisch, Franse Chambre d‘hotes in Emernonville. Daar wil ik nog even een dag voor ploeteren.

Nou ploeteren dat is die dag ook. Zo’n warme dag dat het mijn, toch al niet te snelle, vaart vertraagt. Om het half uur stop ik om te drinken.

Op een gegeven moment kom ik echt een hele lange, beste steile, heuvel tegen. Het laatste stukje loop ik de heuvel op. Maar bovenaan kan ik lekker naar beneden suizen. ‘ Heeerlijk, die beloning van een ferme afdaling na een flinke klim.‘ dacht ik nog blij.

Onderaan de heuvel zie ik …

‘Gatver, ik heb ik de verkeerde afslag gekozen!! ‘

Dus al mopperend keer ik om en loop opnieuw de heuvel op (35 graden Celsius)

De reden waarom ik ook mopper is dat ik zo’n dromer kan zijn en op de fiets kan je je dat niet altijd permitteren, want je mist een afslag of het wegdek is niet zo betrouwbaar. soms hoor ik mij tegen mijzelf praten: “ Liz, opletten. Focus!”

Hierna kom ik in een mooi stukje bos bos terecht net als aan het begin van de dag terwijl ik uit Compiegne weg fietste.

Toen kwam een andere fietser met bepakking mij tegemoet fietsen. terwijl hij dichterbij kwam vertraagde hij steeds meer. Toen we elkaar kruisten stopte hij. Hij zei mij gedag en vroeg “ Vous-allez ou?”

“ Je vais a Maroc. Et vous?”

Hij vertelt dat hij niet zo ver gaat, maar gewoon de maand augustus aan het fietsen is. Hij wenst mij een goede reis en we fietsen weer verder.

Grappig, zo’n casual ontmoeting.

De laatste 3 km naar mijn B&B moet ik nog even over de autoweg fietsen. Bij het oversteken sta ik even het verkeer te observeren. Er rijden steeds grote vrachtwagens voorbij. Ik had op google maps gezien dat er geen alternatief was, dus fiets ik 150% gefocused over de weg. Elke keer als een vrachtwagen voorbij rijdt haal ik even 10 keer diep adem. “Liz, dit kan je! Focus! Houdt je stuur stevig vast. Nog 2 km, nog 1km, je bent er bijna!”

Ja hoor, het is gelukt. Ik kom opgelucht bij het grote stalen hek aanfietsen waar een lieve, leuke, blije hond mij komt begroeten.

En ik zie al meteen wat een leuke plek!

Bijna bij Parijs!!

X Liefs Liz