Ik eindigde mijn vorige blogartikel met:

Begin van een nieuwe cirkel. De cirkel van het leven.

Mijn leven. Ons leven. Ik en de wereld.

Mijn fietsreis is een begin en een verkenning.

Een verkenning van mijzelf in deze wereld.

Een verkenning van een eventuele uitbreiding van mijn onrustige nomaden ziel?

Het is een begin van mijn verkenning van de wereld.

Beginnend van Europa naar een Afrikaans continent.

En ja, soms gieren de spanningen hiervoor door mijn lijf en hoofd!

Aanstaande zondag sluit ik mijn avontuurlijke verblijf in de buscamper af!

Het voelt echt als een klein avontuur. Soms verblijf ik een week op een camping, maar steeds vaker verplaats ik mij dagelijks. De duur van mijn verblijf past zich aan aan de werkafspraken die ik gedurende de week heb.

Het is elke keer afwegen wat ik zelf graag wil en wat praktisch toepasbaar is. Ik moet toch rekening houden met mijn online beschikbaarheid voor mijn werk en ben dus afhankelijk van goede wifi. Ik heb mijn abonnement aangepast zodat ik onbeperkt data heb voor internet en altijd gebruik kan maken van mijn persoonlijke hotspot.

Zo sta ik dus op een geweldige (parkeer)plaats in Friesland voordat ik terecht kan op een Frieslandse camping daar in de buurt. Tijdens mijn online meeting komen de mooie bootjes voorbij en zie ik een jongetje even komen vissen in zijn schoolpauze.

Regelmatig heb ik een mooi uitzicht vanuit mijn bus op stukjes natuurschoon.

Hele bijzondere buren Otterlo:

Ondanks het grote genieten van het buiten leven on the road in mijn gehuurde buscamper ‘ Red Hot Chili Pepper’ maakt de laatste week angstgevoelens zich van mij meester. ” Wat als … Wat als … Wat als …” gaat er s’nachts keer op keer door mijn hoofd. Druk met piekeren over werkissues die ik nog even moet fixen of gewoonweg doen.

Ik weet een ding heel goed. Ik kan niet tegelijkertijd mijzelf gerust stellen en mijn familie. Dit avontuur is namelijk ook totaal nieuw voor mij. Ik besluit dan ook om het contact even bij hen te laten en mij vooral op mijzelf en mijn meiden te focussen. Ik word er alleen maar heel emotioneel onrustig van en besef dat het ook mijn keuze was om mee te gaan in de onrust. Waarom eigenlijk?

Een heel sterk verantwoordelijkheidsgevoel om in verbinding te blijven. Het is ook een taak die ik in mijn jeugd heel sterk heb ontwikkelt en toebedeeld heb gekregen van mijn ouders. Maar dat was toen en nu heb ik al jaren mijn eigen kleine gezinnetje met mijn meiden waar ik enigszins verantwoordelijk voor ben. Ik schrijf ‘enigszins’ omdat zij inmiddels ook volwassen vrouwen zijn (21 en 15 jaar).

Uiteindelijk heb ik van ‘een heel sterk verantwoordelijkheidsgevoel om in verbinding te blijven’ ook mijn kracht gemaakt in mijn werk. Het project met de Thuiszitters vraagt ook om commitment en verbindende samenwerking.

Alleen merk ik nu, in deze fase dichterbij mijn vertrek, dat het verantwoordelijkheidsgevoel tegen mij gaat werken. Ik heb behoefte aan rust en ruimte.

Kortom, ik laat mij afleiden door situaties en personen, maar vooral door mijn eigen gedachtes en gedragspatronen. Ik hoef niet afhankelijk te zijn van de wensen en verwachtingen van anderen en proberen de perfecte vrouw te zijn. ‘ Ik ben goed zoals ik ben. Met al mijn passie en vuur! Met al mijn onafhankelijkheid en mijn levensdrang. ‘

Er ontstaat chaos in mijn hoofd, laat mij te veel afleiden en uiteindelijk zit de chaos vooral in mijzelf. ‘ Alles goed willen doen.’ en tegelijkertijd ook vrij willen zijn.

De afgelopen periode is een spannend begin geweest van grote veranderingen in mijn leven.

X Liefs Liz

Deze blog maakt deel uit van een drieluik die ik schreef over mijn persoonlijke groei in de afgelopen 6 weken voorafgaand aan mijn vertrek naar Marokko.

PS. Wist je dat je je ook kan abonneren op mijn blog? Je kan je mailadres achterlaten op mijn website en dan krijg je een melding wanneer ik een blog heb gepost. Ik vind het ook altijd leuk als je een reactie achterlaat op mijn blog of op een andere manier laat weten wat je er van vond.

illustratie cover: @toyoufromsteph