Dakloos.

Ik las dat je pas echt dakloos bent, officieel, als je geen familieleden of vrienden hebt waar je kan logeren. Gelukkig, dat is niet van toepassing. Ik heb al verschillende uitnodigingen gehad om te komen logeren.

Dus beter gezegd, ik ben een vrouw zonder vaste verblijfplaats. Dat omschrijft mijn huidige situatie het beste op dit moment.

Waar ik dus zelf voor heb gekozen, want ik vertrek in augustus 2023 voor een solo fietsreis naar Marokko. Nog twee maanden te gaan, maar eigenlijk …

Is mijn avontuur al begonnen!

Na het sluiten van mijn huis in Zandvoort, een lange rit in de auto, opende ik de deur van mijn oppashuis in Doezum. ‘De komende maand slaap ik hier’. Tijdens het uitpakken van mijn spullen valt het mij tegen hoeveel losse spullen ik nog mee heb gedragen. Ik heb qua ontspullen nog een volgende fase te gaan, maar realiseer mij ook dat ik daarvoor moet weten wat mijn volgende stap wordt na mijn fietsreis naar Marokko.

De volgende stap in 2024 is iets waar ik niet te veel over na wil denken, want dat zorgt ervoor dat ik minder in het NU leef. Dat lukt mij nog vaak niet hoor, want ik zit duidelijk nog in die modus. De modus van het denken, vooruit kijken en plannen. De planningsvaardigheden wil ik vooral gebruiken voor het goed overdragen van mijn werk de komende 6 weken en het plannen van mijn fietsreis. Dat laatste houd in dat ik mijn paklijst nog goed moet doorlopen en aanvullen (lees … aanschaffen) wat ik nog nodig heb.

In deze blog kijk ik even terug op de afgelopen maand Mei: Het begin van mijn avontuur zonder vaste verblijfplaats.

Het Groningse platteland en de omgeving van het huis was magisch. Ik had mij geen betere plek kunnen wensen om te landen na de hectische en stressvolle maanden er voor.

Het was heerlijk om midden in de natuur te zijn en het begin van de lente heel intens mogen ervaren. Hoe anders was dat aan zee, waar vooral de opbouw van de strandtenten mij herinnerde aan het begin van een nieuw seizoen. Hoe fijn de zee ook was, ik merkte dat ik er op uit gekeken was. Haar taak zat erop. Haar helende taak in de afgelopen jaren na mijn scheiding, borstkanker-periode, opbouwen van mijn werk en herijken van mijn gezinnetje met mijn meiden.

Ik voel mij voldaan en dankbaar als ik er aan terugdenk. Het is goed zo als het is. In al die facetten van mijn leven was rust gekomen. Daar heb ik hard voor moeten werken, maar het is mij gelukt.

Door te blijven geloven in wat en hoe ik het wil in mijn leven.

Een intuïtief en avontuurlijk leven. Een leven buiten, in beweging en volle verbinding met mensen en de natuur (dieren, planten, omgeving)

Dat is wat ik voor ogen heb.

Ervaren met al mijn zintuigen. Dat is ook hoe ik de afgelopen maand wil omschrijven.

Door mijzelf in een nieuwe omgeving te zetten gingen al mijn zintuigen open. Elke keer zag ik weer iets nieuws, een kleine ontdekking. Ik kon niet meer wandelen door de natuur zonder alles vast te leggen in foto’s om het moment niet meer te vergeten.

Ondertussen was mijn werk heel hectisch en liep een casus absoluut niet zoals ik graag wilde dat het liep. Ouders die niet meer in staat waren om in verbinding te blijven. Veel negativiteit.

Ik respecteer uiteraard hun eigen wensen en keuzes, maar uit verbinding gaan zonder enige communicatie is niet mijn sterkste punt. Sterker nog, dat is voor mij een regelrechte uitdaging. Ik koos er voor om niet in strijdmodus te gaan en te blijven staan voor mijn visie op de situatie. We kwamen op een punt dat ik heb aangegeven niet verder met ze te kunnen omdat er geen vertrouwen en committent meer was in onze samenwerking. Dit was een herhaling van de cirkel, want zij hadden dit ook zo gedaan met de school.

Vervelend, maar voor mij goed. Ik wil niet meer over mijn eigen grenzen gaan wanneer er geen wisselwerking meer is in de samenwerking. Balans, dat is wat ik wil. Dan kan er heel veel.

Zondag 14 mei, moederdag. Ik postte een fotocollage van mijn moeder en mij op Instagram en schreef het volgende:

Mijn moeder en ik zijn al jaren op reis samen, een innerlijke reis waarbij wij onze moeder-dochter relatie opnieuw moesten vormgeven nadat mijn vader uit het leven was gestapt en ik 6 weken later voor het eerst moeder werd en zij oma. ‘Flow of life’ dat is waar wij ons aan moesten overgeven, maar één ding is zeker … er is liefde, heel veel liefde tussen ons. 
🌸🌸🌸🌸

We zijn er voor elkaar! Dat geeft altijd een heel fijn gevoel!

Vanavond komen we samen voor een familiediner in Utrecht. Allereerst om Mimi haar verjaardag te vieren en dan staan we ook een beetje stil bij alle vrouwen in onze vrouwenlijn en in ons hart altijd voortbestaan 💖

‘ Ancient mother, moving through us
Roots growing deep in our ancestry
Medicine woman, daughter, mother and lover
Reclaiming the power of our sacred memory
We are woman, we are bringers of life
We are vessels of love, we are expressions of the divine

Sisters hold my hand
You are stronger than you know
We are opening to love
We are learning how to grow’
~ Rose by @aylaschafer

X Liefs Liz

Voor mij was dit een belangrijke boodschap en zo maak tussen ons de cirkel rond:

Die avond op 14 mei vierden we ook Mimi haar 21e verjaardag. Met z’n allen. We waren er allemaal, ook haar vader (mijn ex). Leuk dat we dit soort momenten al die jaren na de scheiding samen met de meiden kunnen vieren. Is het resultaat van veel geduld en elkaar tijd geven om te helen.

s’ Avonds laat reed ik vanuit Utrecht terug naar Groningen met een heel voldaan gevoel.

Leven in liefde in volle verbinding. Altijd!

Later die week had ik na een korte wandeling nog een kennismakingsgesprekje met de buurman van de boerderij verderop:

” Misschien blijf je hier wel en ga je nooit meer weg!”

Dat zette mij aan het denken. Ik denk niet dat ik op dit moment van mijn leven mij ergens wil settelen.

Waar voel je je thuis? Dat is een mooie vraag waar ik in een ander blogartikel Tijd en Aandacht aan wil schenken.

De afgelopen maand heb ik Tijd en Aandacht geschonken aan Oude verhalen. Daar heb ik in een vorig blogartikel over geschreven. >> Blog: Oude Verhalen

De afgelopen maand was een nieuw begin. Een fijn begin, maar halverwege de maand deed zich mijn eerste obstakel moment voor:

Ik kon door omstandigheden niet in juni en juli in de stacaravan in Doezum blijven. ERROR!

Daar ging mijn planning. Ik had dit geregeld zodat ik mijn werk goed kon blijven doen.

Wat nu?

In een ontwikkelgesprek met mijn spiritueel coach had ik met haar gedeeld dat ik misschien na mijn fietsavontuur het wonen en werken in een buscamper wilde ontdekken. Dus zij riep meteen: ‘ Huur een camper zoals je na je fietsavontuur graag wilde doen. Doe het nu!”

Geen woorden maar daden! Ik heb het gelijk geregeld. Een rode omgebouwde Renault Master via verhuurbedrijf Gobooney.

Klinkt heel simpel als ik het zo opschrijf, maar ik had er wel even een paar nachtjes stress van, want op dit moment is het heel belangrijk dat ik kan blijven werken. Nu is het wel heel helpend dat ik dat veel online doe en op mijn laptop. Als ik maar goede wifi heb zodat ik kan meeten op Teams en mijn mail kan beantwoorden.

Maar ja onbekend en nieuw terrein geeft altijd even stress. Onzekerheid, onbekendheid, onervarenheid, Het brengt mijn werkroutines in de war.

Juni is dan ook meteen het begin van mijn volgende avontuur:

Wonen en werken in een buscamper!

X Liefs Liz