Hier op het Groningse platteland voelde het als thuiskomen. En vanuit dat fijne gevoel heb ik het laatste stukje verwerkt van de erfenis van mijn familiesysteem, van mijn moeder en mijn vader.

De afgelopen maanden januari tot en met april ben ik veel met mijn moeder in gesprek geweest, waarbij nog meer helder is geworden over onze relatie.

Ik ben het boek ‘ Het helen van de moederwond’ van Bethany Webster gaan lezen. Ik heb het nog niet uit, maar ik besefte wel dat ik nu pas aan deze heling toekwam. Om het rond te maken.

Wat ik daardoor ook besefte is dat ik voor die heling bij mijzelf moet zijn.

Wanneer ik dat wel bij mijn moeder zoek merk ik dat ik word geconfronteerd met haar verdriet, triggers en trauma’s en dat kan er voor zorgen dat ik ineens weer in oude dynamieken terecht kom waar ik zelf helemaal niet meer ben. Dat voelt dan als 10 stappen terug, maar dan ben ik daar zelf in gestapt.

Dus de kunst is om het bij mijzelf te zoeken. Bij mijzelf te blijven ook al zie ik allerlei dynamieken ontstaan.

Hier op deze blog ga ik niet helemaal uitweiden over de ins en outs, maar dat doe ik wel in mijn boek.

In mijn eigen boek schrijf ik over Mijn verhaal. Mijn verhaal in relatie tot de oude verhalen. De verhalen van mijn moeder, mijn oma en mijn overgrootouders. De verhalen van mijn vader, mijn opa en mijn overgrootouders.

Mijn opa Dolfin en mijn overgrootouders hebben in Groningen gewoond. Hier op het Groningse platteland heb ik mijn roots gevoeld van mijn vaders kant. Die roots voelde voor mij heel sterk en gaf een heel fijn gevoel.

Dat was het laatste stukje van de puzzel die ik nog even nodig had. Hier kon ik in de rust van de natuur tijd en aandacht geven aan een stukje, afgesloten deel, van mijn ziel. De liefde voor mijn vader. De afkomst van mijn vader.

Ik ben een kerkje in Engelbert gaan bezoeken (zie foto) waar een plakkaat en grafzerken lagen van verre voorouders uit 1620. Mijn neef Marc vertelde via Facebook dat de naam Dolfin voortkwam uit een samenvoeging met de vrouwelijke lijn Dolfinge (familie uit Orvelte).

Dat verklaart voor mij wel de krachtige vrouwenlijn die ik altijd heb aangevoeld, vanuit mijn moeders en vaders lijn.

Mijn achternicht Barbara Lin stuurde foto’s van mijn opa en zijn ouders (ca. 1936):

Het interessante was dat deze uitwisseling ontstond rondom 4 mei. Ik schreef op 4 mei op instagram:

Ook denk ik met compassie aan mijn grootouders en ouders die met de gevolgen van de oorlog moesten verder leven en ondertussen hun kinderen groot brachten. 

Het doen realiseren dat mijn vader is geboren in de hongerwinter en mijn moeder vlak erna en mijn grootouders in die barre omstandigheden hun kinderen moesten grootbrengen terwijl ze zelf mogelijk in emotionele nood waren heeft mij veel geleerd over mijn familielijn. 
Ik heb het boek ‘It didn’t start with you; Mark Wolyn’ toen besteld.
De titel van dit boek zegt voor mij zo veel… 

Vanavond ga ik meedoen met de online Alle Dodenherdenking – systemische transformatie ceremonie – van @hylkybonnema

Hij schreef:
“ Ik geloof dat het belangrijk is om de collectieve schaduw en verhalen uit het verleden eerlijk, open en transparant te benaderen. Op deze manier kunnen we rouwen en de last verlichten die onze voorouders met zich mee hebben gedragen, en een helend effect bewerkstelligen voor onszelf, onze kinderen en onze gezamenlijke toekomst.”

En daar kan ik mij vanuit mijn eigen transformatie proces geheel bij aansluiten.

Om de dodenherdenking op deze manier tijd en aandacht te geven aan mijn vader en voorouders heeft een helend effect op mij gehad. Er zijn nog vele verhalen verstopt gebleven, maar ik begrijp de dualiteit en strijd die er was tussen mijn ouders nu wel beter.

In deze online meeting heb ik in alle stilte Onze familiegeschiedenis nog even herdacht en voelde ik dat ik het verleden mag laten rusten.

De boodschap is dat je je leven in liefde mag gaan leven en afscheid neemt van de oude pijn.

Want tja, hoe kan je voluit voor het leven gaan als je vader zelf uit het leven is gestapt? Mag je dan kiezen voor je zelf? Mag je kiezen voor Leven?

JA!

Kan ik volmondig zeggen.

Want ik maak mijn eigen verhaal. Los van mijn moeder, los van mijn vader.

Ik ga er voor!

Je hebt als vrouw, jouw moederlijke, levensgevende kracht om iets in de wereld te zetten, las ik zo mooi geschreven.

‘Dat kunnen kinderen zijn, maar ook een bedrijf of een project.‘

Grappig. Ik heb het precies in die volgorde gedaan. Eerst mijn dochters op deze wereld gezet, toen in 2009 mijn eigen bedrijf opgezet en in 2023 geef ik vorm aan mijn nieuwste project: Een grote fietsreis naar Marrakech.

Laat je oude verhalen voor wat ze zijn: oude verhalen.

~ Hylke Bonnema

Het is belangrijk om oude verhalen te zien, voelen en erkennen. Vervolgens kan je de oude verhalen loslaten zodat je tot transformatie kan komen, schrijft Hylke Bonnema in zijn boek ‘ Van spanning naar spirit’.

‘ De energie die daar uit vrij komt kan je gebruiken voor jou en voor jouw leven om jouw eigen omstandigheden te verbeteren.‘

En daar sta ik NU!

Klaar om in contact met anderen en met de Wereld mijn missie te gaan leven:

• Intuïtief leven
• De wereld ontdekken op mijn fiets
• Nieuwe mensen ontmoeten
• Nieuwe culturen opsnuiven en ervaren
• Mijn eigen levensverhaal vertellen
• Mijn ervaringen, verhalen en avonturen, delen met andere vrouwen

X Liefs Liz