Twee weken geleden reed ik op vrijdagmiddag helemaal excited in mijn rode karretje naar kasteel The Berckt in Baarlo, dichtbij Venlo in Limburg. Ik had een ticket gekocht voor het Ecstatic Dance Festival Holland. Een mooi einde van mijn kerstvakantie en een mooie start van het nieuwe jaar!

Bij binnenkomst kreeg ik een kaartje voor het diner met daarop mijn tafelnummer en een woord:

EXPLORE

Ik had een shared room geboekt en was ingedeeld op kamer 193. Op de tweede verdieping rende ik de eerste de beste kamer in en gooide mijn spullen op het bed dicht bij de deur. De andere 5 bedden waren al bezet. Ik maakte nog een leuk filmpje van de kamer en ging naar beneden. Even sfeer proeven.

Later bleek, hoe hilarisch, dat ik mijn spullen in de verkeerde kamer had gedropt namelijk kamer 198. Neee Liz, je hebt echt geen bril voor overdag nodig! 

Het grappige was ook dat ik er niet eens zelf achter kwam maar doordat ik in gesprek raakte met mijn eigenlijke kamergenootje van 193. Die vertelde over het feit dat ze in een stapelbed lag in 193. Ik ging later even kijken en inderdaad. Ik moest verhuizen naar een slaapplekje bovenin het stapelbed in kamer 193. Net op het moment dat iedereen in kamer 198 was om zich klaar te maken voor de Ecstatic Dance avond kwam ik binnen gezeild om mijn spullen op te halen. “Sorry meiden, ik lig in de verkeerde kamer. Helaas!” Ze moesten lachen en regelmatig als ik een van de meiden tegen kwam moesten ze spontaan weer lachen.“ Ja,” zei ik. “ Ik was nog een beetje excited en niet erg geaard.”

Ik heb vervolgens heerlijk geslapen op kamer 193. 

Tijdens het diner kwam ik met 7 andere mensen aan tafel. Niemand kende elkaar. Ieder kreeg voor het begin van het diner de gelegenheid om te delen wat het woord voor hen betekende: Expand, Embody, etc.

Ik was het laatst aan de beurt en vertelde dat ik bij binnenkomst tafelnummer 27 had gekregen, de leeftijd waarop ik mijn vader had verloren en zelf voor het eerst moeder was geworden en dat ik nu, na 25 jaar, mijn eerste grote fietsreis ging maken van Amsterdam naar Marrakech. 

“ Voor mij staat 2023 totaal in het teken van Explore.” Mijn tafelgenoten begonnen mij spontaan te bedanken voor het delen. De man naast mij, Maurice uit Rotterdam, stond op en zei dat het hem heel erg geraakt had en mij graag een knuffel wilde geven. Dat was de eerste en niet de laatste knuffel die ik spontaan kreeg van iemand dat weekend. Wat een liefdevol begin!

Een van de tafelgenoten, een man, vertelde over zijn eerdere ervaringen als het gaat om Ecstatic Dance en spirituele ontwikkeling zoals zweethut ceremonies, Cacao ceremonies, maar hij vertelde ook over zijn ervaring met ‘5 Rythms’ Dance’. 5Rhythms is een bewegingsmeditatie die eind jaren zeventig door Gabrielle Roth is bedacht. Het put uit inheemse en wereldtradities met behulp van principes van sjamanistische, extatische, mystieke en oosterse filosofie.

Zo leuk! Ik heb jaren geleden toen mijn meiden klein waren en ik nog getrouwd was een cd-box aangeschaft met introducties van elke dans. Ik was daar vooral beschouwend en onderzoekend mee bezig, maar had nog niet het lef om hierin een workshop te volgen. Ik was er gewoonweg nog niet aan toe.

Waarom eigenlijk niet? Ik denk omdat ik het nog lastig vond om mij hierin kwetsbaar op te stellen. Het vraagt om openstellen en overgave in verbinding en aanwezigheid van anderen. Ik bedenk meteen bij het opschrijven hiervan dat ik het leuk vind om hier een keer een onderzoekende blog over te schrijven. Want dansen heeft al jaren mijn hart gestolen.

Opvallend was dat ik aan de ene kant erg bij mijzelf bleef en tegelijkertijd verliepen mijn ontmoetingen in een Flow. Ik heb zulke leuke mensen ontmoet en veel mooie gesprekken en ontmoetingen gehad.

Ik merkte soms wel dat een man meer contact wilde, maar ik ging daar heel bewust niet op in. Ik was niet voor ‘de liefde’ op het festival. Ik voelde dat heel sterk. Ik sluit mij er niet voor af hoor! Zeker niet! Maar ik ben net vrij! Vrij, vol van liefde! Van liefde voor mijzelf en mijn eigen ontwikkeling. En ik ben op dit moment meer op mijzelf gefocust en het vormgeven van mijn aankomende avonturen.

Zeker nu ik over 7 maanden op fietsreis ga naar Marokko.

Het speelde ook mee dat het überhaupt de eerste keer was dat ik deelnam aan Ecstatic dance met anderen, maar ik weet van mijzelf dat ik heel graag alleen dans en alle vrijheid voel in mijn bewegingen.

Wat zo leuk was om te zien en te ervaren was dat er zo veel leuke mannen zich konden laten zien in het dansen en zichzelf geven in de fysieke verbinding met anderen. Er was een hele mooie Yin Yang balans te zien tussen vrouwen en mannen. En niet op een klassieke manier, maar op een energetische wijze. Vrouwen dansten met vrouwen. Vrouwen en mannen dansten met elkaar. Mannen dansten met mannen. Op een zachte manier en anderen weer op een meer krachtige manier. In fysieke verbinding met elkaar!

Ik danste vaak in mannelijke energie en ging helemaal los op het geluid van de drums. ‘Supressed energy’ kwam los. Ik had een vrij introverte week achter de rug, de tijd van bezinning tussen kerst en Oud & Nieuw.

Ik ging voor de connectie met mijzelf. Al dansend verbinden met mijzelf, tussen 400 andere mensen. Wat een heerlijk gevoel!

My Inner journey, dancing, conscious and embodying it!

Ik heb mij geen moment alleen gevoeld. Er was altijd een keuze. Wil ik even alleen zijn (dansen, muziek luisteren, beschouwen) of zoek ik contact. ‘Alleen zijn’ was feitelijk geen sprake van, want ik begaf mij op een samenkomst van 400 mensen. Je kunt je natuurlijk ook alleen en verloren voelen ook al ben je met 400 andere mensen, maar dat was voor mij niet het geval.

Als ik in gesprek raakte merkte ik dat veel mensen alleen waren gekomen. Sommigen vonden dat heerlijk en sommigen hadden tijd nodig gehad om zich niet alleen en verloren te voelen.

Ik snap dat, want bij mij hangt dat ook erg af van mijn bui. Ik kan heel verlegen zijn, of heel beschouwend, maar ook extravert en spraakzaam. Maar deze omgeving voelde gelijk bij binnenkomst als een warm bad.

Een sfeer van … jezelf mogen zijn. Ben je op je eigen individuele reis of wil je dat juist in contact met een ander doen?

Het concert van Ayla Schafer was zo mooi. ‘I fell instantly in love with her music!’

Op het moment dat ze het liedje ‘Grandmother (i am the earth)‘ begon te zingen biggelden de tranen over mijn wangen. Bij het woord ‘Grandmother’ moest ik aan mijn Loes-oma denken en voelde ik dat zij mij gaat vergezellen op mijn fietsreis en altijd bij mij zal zijn als ik mij even verdrietig en/of alleen voel en aan de andere kant voelde ik de sterke behoefte in mij dat ik heel graag met mijn fiets de natuur wil verkennen. De grilligheid van de natuur wil ervaren. Buitenzijn!

Het dansen was echt heerlijk!

Dansen, het vuur in mij. Ik voelde tijdens het dansen steeds meer het vuur in mij omhoog komen, van mijn tenen tot mijn kruin. Mijn innerlijke Vuur. Mijn temperament!

Regelmatig ging ik naar buiten om te ‘grounden’ en af te koelen door op blote voeten buiten te lopen op de koude tegels. Dat voelde zo heerlijk. Die Yin en Yang balans tussen warm en koud.

Die behoefte aan koude heb ik erin gehouden door elke dag langs het strand te wandelen en de sterke koude wind of regen in mij gezicht te voelen terwijl de rest van mijn lichaam lekker verwarmd is door het wandelen en mijn winterjas, schoenen en handschoenen.

Tijdens de gezamenlijke brunch [eigenlijk lunch, maar ik ontbeet niet doordat ik aan Intermittend Fasten doe] en diner sloot ik aan bij andere mensen aan tafel of sloten andere mensen bij mij aan tafel. Dat was heel leuk en goed georganiseerd opgezet. Het biologische eten was echt heerlijk! 

Er is een bijeenkomst die mij heel erg is bij gebleven. Waarom? Het was een ‘ blind folded’ dansopdracht. Ik kwam de zaal binnenlopen en kreeg een satijnen lintje en de opdracht om een groepje van vijf mensen te vormen. Dat groepje vormde zich heel organisch samen. Dit alles moest in stilte gebeuren. De bedoeling was dat elk persoon een keer midden in de kleine cirkel van vijf mensen ging dansen op de muziek met zijn ogen dicht en de anderen moesten in aandacht voor die ene persoon aanwezig zijn. Wat betekende dat iedereen naar jou keek terwijl jij je focuste op de muziek en de intuïtieve vertaling maakte naar je lichaam door te dansen. Vervolgens moest je je ogen openen en oogcontact maken met ieder persoon in de cirkel individueel. WoW! Wat was dat spannend! 

Er ging van alles door mij heen. Ik was heel nieuwsgierig, maar ik voelde ook negatieve gedachtes en gevoelens van weerstand opkomen. Dit was echt totaal uit mijn comfortzone, maar het leuke is… Ik heb het wel gedaan! En het voelde heerlijk om iets te doen uit mijn comfortzone en tegelijkertijd de veiligheid van de mensen te voelen dat het ok was om te doen wat je lichaam aanvoelde. Het oogcontact hield ik kort, maar ik heb ze wel allemaal aangekeken en kreeg zelfs warme, lieve glimlachen terug.

De vervolgopdracht was om het satijnen lintje voor je ogen te doen en te dansen. Dat vraagt om veilig voelen en zelfvertrouwen. Gebruik maken van de ruimte terwijl je niet weet waar je bent en waar je naar toe gaat. Ik vond het heerlijk want zo kon ik mij focussen op mijzelf. Zoals ik dat thuis in mijn eentje ook gewend was. 

Dit was een onderzoekende en explorerende dans voor mij.

Dit was precies zoals het op mijn fietsreizen ook zal zijn: weerstand, het niet weten, uit mijn comfortzone zijn, de veiligheid in mijzelf voelen, de wetenschap dat je altijd contact kan maken met mensen die je niet kent mocht je dat willen of nodig zijn, zelfvertrouwen en focussen op de reis en niet de bestemming.

Kortom: Explore!

Maar nu kwam ook het moment van afscheid nemen. Tijdens mijn vertrek naar mijn auto voelde ik mij een tikkeltje melancholisch. Wat was dit een verrijkende ervaring zo aan het begin van 2023!

Ik bedacht mij dat het zo regelmatig zal zijn en voelen tijdens mijn fietsreizen: Je komt op mooie plekken, je ontmoet nieuwe mensen en hebt mooie gesprekken, maar dan kies je er toch voor om weer verder te reizen. Ik heb geleerd in de afgelopen jaren dat afscheid van mensen, dingen en situaties soms heel erg nodig is, omdat dit nodig is voor je eigen persoonlijke ontwikkeling. Maar dat je deze altijd in je hart mee kan nemen als herinneringen. Herinneringen waar je van geleerd hebt, herinneringen die je koestert.

Er zijn zo veel mooie momenten die ik zou kunnen beschrijven in dit blogartikel, maar ik bewaar deze voor mijn boek of voor een volgend blogartikel.

Dat weekend tijdens het Ecstatic Dance Festival Holland in januari 2023 was voor mij een afsluiting van een levensfase van vijfentwintig jaar en het inluiden van een nieuwe fase in mijn leven: EXPLORE!

EXPLORE THE WORLD BY BIKE.

X Liefs Liz

p.s. De credits voor de geweldige sfeervolle foto’s zijn voor Ilse Wolf en Ecstatic Dance Festival Holland [@ilsewolf en @ecstaticdancefestivalholland]

PS. Wist je dat je je ook kan abonneren op mijn blog? Mocht je dat willen dan kan je je mailadres achterlaten op mijn website en dan krijg je een melding wanneer ik een blog heb gepost. Ik vind het ook altijd leuk als je een reactie achterlaat op mijn blog of op een andere manier laat weten wat je er van vond.