Relaties, in welke vorm dan ook, is een thema dat mij erg intrigeert. Eigenlijk al sinds mijn puberteit. Altijd interessant gevonden om te ontrafelen hoe relaties tussen mensen in elkaar zitten en heb dan ook in de loop der jaren een eigen visie op relaties en de liefde ontwikkeld.

Ik merk ook dat ik dit steeds vaker deel met andere vrouwen. Zo stelde iemand mij de vraag: “Wat betekent stabiliteit in een relatie voor jou?” Mijn hoofd ging meteen ratelen, mijn woorden gingen van links naar rechts, van boven naar beneden. Een mooi onderwerp om een blog over te schrijven.

Stabiliteit

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn behoefte aan stabiliteit in een relatie onderhevig is aan de turbulentie van mijn leven. Toen ik 16 bijna 17 jaar was had ik mijn eerste echte vriendje. Dolverliefd, maar na een half jaar wilde hij steeds meer stabiliteit en zekerheid. Heel begrijpelijk, hij was een aantal jaren ouder en al 21 jaar. Hij woonde al even op zichzelf en had ook al verschillende vriendinnetjes gehad. Ik wilde van alles, maar nog niet settelen. Ik wilde op mijzelf wonen in Amsterdam en op ontdekkingstocht. Achteraf hebben wij er te weinig over gepraat, welke wensen en verwachtingen wij beide hadden op korte en lange termijn. Ik koos voor mijn eigen ontwikkeling in plaats van stabiliteit en zekerheid. Als ik terugkijk op die tijd dat ik net in Amsterdam woonde en hoe ik met de liefde omging kan ik vast stellen dat ik wel degelijk op zoek was naar liefde en een vorm van stabiliteit. Ik had alleen wel de neiging om op passionele, maar onbereikbare mannen te vallen. Tussen mijn 20e en 24e jaar waren roerige liefdesjaren, waarin ik ook een aantal jaar met een man heb samen gewoond die totaal ongeschikt was voor mij. Een voorbeeld van een ongezonde relatie. Nee ik wilde dus niet settelen, maar ik zocht toch blijkbaar wel een vorm van stabiliteit. Ik was regelmatig passioneel verliefd. Ik viel op flamboyante, extraverte mannen die mij alles maar geen stabiliteit konden bieden.

Alles veranderde toen ik mijn man, de vader van mijn kinderen, ontmoette. Wij leerden elkaar kennen op het moment dat ik een korte romance had met zijn vriend. En ik weet nog heel goed dat we na het uitgaan naar huis fietsten met zijn drieën. Zij fietsten naast elkaar en ik zat bij mijn vriendje op de bagagedrager te gluren naar Bas en dacht: “Ik zit op de verkeerde bagagedrager!”

We gingen veel met elkaar om. Wij met zijn drieën , samen met nog andere vrienden. We gingen zelfs een weekend samen naar Friesland. Ik zie mij nog met hem en mijn vriendje in het roeibootje zitten. Er was veel spanning tussen ons. Ik moest heel vaak om hem lachen. Hij had een hele droge humor. Ik heb daar later nog jaren van mogen genieten. Blijkbaar was die spanning voelbaar tussen ons, want op een gegeven moment maakte mijn vriendje het uit met mij en zei dat hij echt dacht dat ik en Bas veel beter bij elkaar zouden passen. In gedachte gaf ik hem gelijk, maar ontkende uiteraard in alle kleuren. Aan mijn moeder had ik inmiddels al bekend dat het liefde op het eerste gezicht was geweest. Zelf had ik toen al het gevoel dat het wel eens de vader van mijn kinderen zou kunnen zijn.

Hij was zo anders dan alle andere mannen. Ik hield zielsveel van die man. Hij bood mij stabiliteit, veiligheid en vertrouwen om samen met hem een gezin te kunnen vormen en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Ik heb twee hele mooie meiden met hem gekregen en we hebben ze samen kunnen opvoeden tot twee, voor mij, bijzondere persoonlijkheden. Ik ben jaren verliefd op hem gebleven. Tot op het allerlaatst. Bijna 20 jaar lang. Mijn behoefte aan stabiliteit veranderde naarmate ik mij meer ontwikkelde. Ik wilde naast stabiliteit steeds meer vrijheid. Vrijheid in verbondenheid.

Als ik nu moet kiezen tussen stabiliteit in een relatie of vrijheid in verbondenheid dan kies ik voor het laatste. Want in verbondenheid zit ook een vorm van stabiliteit. In een hele andere vorm dan je nodig hebt om een gezin samen te vormen. Meer een emotionele stabiliteit.

Emotionele stabiliteit begint in eerste instantie bij jezelf. Dat heeft bij mij heel wat jaartjes geduurd, maar mijn ziekteproces heeft daarin veel teweeg gebracht, want dat maakte dat ik helemaal op mijzelf was terug geworpen. Mijn toenmalige vriend liet mij emotioneel in de steek. Mijn ex, waar ik net 3 jaar van was gescheiden, liet niets van zich horen. Angsthazen. Ik koos voor mijn eigen pad.

Op dat pad loop ik altijd met mijn meiden. Voor hen wil ik stabiliteit zijn. Daar heb ik jaren voor ‘gewerkt’. Zij, en ikzelf natuurlijk, zijn de grootste motivators geweest om aan mijzelf te werken. Ik wil altijd die stabiele factor in hun leven zijn bij wie ze emotioneel terecht kunnen. Ook in de tijd dat ik ziek was. Ook toen ik in scheiding lag.

Ik zal de wereld overbruggen om er voor hen te kunnen zijn als het nodig is.

Nu ik dat zo opschrijf besef ik dat dat is waar ik de afgelopen jaren veel mee bezig ben geweest. Zorgen dat ik een emotionele aanwezige moeder ben waar mijn meiden op kunnen bouwen zonder mijzelf te verliezen.

Vrijheid in verbondenheid

Gisteren hoorde ik mij zelf zeggen dat ik mijn meiden op deze manier heb opgevoed. Verbonden zijn in alle vrijheid. Een groot goed voor mij.

Ik denk dan ook dat in een relatie voor mij hetzelfde geldt. Ik wil een emotionele aanwezige vriendin zijn waar mijn vriend op kan bouwen zonder dat ik mijzelf verlies. En dat werkt wederzijds. Een vriendje is het meest aantrekkelijk voor mij als hij emotioneel aanwezig is, emotioneel beschikbaar, op wie ik kan bouwen in de wetenschap dat hij goed bij zichzelf weet te blijven.

Geaard zijn.

Misschien is dat wel waarom ik mij zo verbonden voelde met de natuur wanneer ik in Portugal was. Die prachtige rode aarde. Waar aarde staat voor stabiliteit en het rood voor de passie en het vuur, want ik ben en blijf er van overtuigd dat die twee samen kunnen en misschien wel moeten zijn in een relatie in welke vorm dan ook.

X Liefs Liz