Bijna 1 jaar geleden schreef ik in mijn dagboek: ” Ik denk dat ik minstens een jaar single zal zijn.”

Zie hier 1 mei 2020 en still single. Happy single dat wel. Na mijn ziekteproces ben ik in juli 2019 weer rustig begonnen met het opnieuw verkennen van mijn liefdespad, maar voordat ik daar over ga schrijven wil ik eerst even terugblikken naar mijn vorige relaties en het einde van mijn laatste relatie en daarmee ook het begin van mijn nieuwe liefdesleven.

Al weer meer dan anderhalf geleden ergens september 2018. De overlevingsdans was beëindigd. Hier schreef ik eerder al een blog over >> Vertrouwen is het tegengif van angst

Vanaf september 2018 tot februari 2019 was ik volop in behandeling, doorstaan van de chemokuren en was er geen wezenlijk contact meer tussen ons. Tot mijn ex-vriend ergens in maart 2019 aankondigde de helft van de gezamenlijk aangeschafte kampeerspullen te willen komen afgeven. Ik stelde voor om te wandelen over het strand en bij een drankje nog even bij te kletsen. “Ja. Drankje. Bijkletsen.” appte hij. Goed plan dus.

Ik was onrustig van tevoren. ‘Zouden we na 15 minuten al klaar zijn met elkaar en elkaar in alle stilte aankijken. Wanhopig op zoek naar de juiste woorden?’ vroeg ik mij af. Maar nee, niks van dat alles.

Hij kwam om 13 uur en ging om 19:30 uur weg. We wandelden in de schitterende zon langs het strand. Wat hadden we dat vaak samen gedaan. Vervolgens zaten we op het terras bij Tijn alsof er niks veranderd was. We hebben gekletst zoals we dat altijd goed konden. Met een groot verschil. Er was afstand. Emotionele afstand. Alleen nu voelde ik het bij mijzelf en was ik mij er bewust van. Het was op dat moment nog maar een half jaar geleden en het verdriet was nog wel voelbaar. Bij beiden. Zoals dat met ex-geliefden gaat. We namen afscheid en het voelde okay. Life goes on.

Ik was achteraf trots op mijzelf dat ik dit was aangegaan. Meestal ben ik in dit soort situaties het type, stoppen-omdraaien- en niet meer omkijken. Maar nu voelde ik dat ik na al die maanden zachter was geworden. Nee. Geen zacht ei of een watje, maar gewoon geen behoefte om mij hard en sterk op te stellen. Er kwamen zelfs een paar tranen tevoorschijn. Tot grote ergernis van mijzelf. ‘Verwerkingstranen’ noem ik ze maar. Ik heb mij toch in de steek gelaten gevoeld op een cruciaal moment in mijn leven. Hoe je het went of keert.

Er was tussen ons een duidelijk verschil in het omgaan met moeilijkheden.

‘Of je loopt weg, of je blijft en gaat voelen wat jou triggert.’ las ik in Liefdesbang. In al mijn relaties is die dynamiek zo duidelijk aanwezig geweest, maar altijd anders. Tijdens de verkering met mijn eerste vriendje ben ik heel hard voor de verbinding weggelopen toen het heel serieus werd. Ondanks mijn grote liefde voor hem. Ik was 17 jaar. Ik ging voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Hij wilde misschien wel samenwonen, had al veel vriendinnen gehad en was 21 bijna 22 jaar. Hij was mijn eerste echte liefde. Zonder ‘echte aanleiding’ heb ik het toen uitgemaakt. Ik wilde of durfde heel duidelijk die verbinding niet aan. Ik had ruimte nodig, ruimte voor mijzelf. Mijn ouders deden toentertijd emotioneel een groot beroep op mij en ik kon er niet nog een partner bij hebben die alles samen wilde doen. Ik kon dat niet op een constructieve manier aangeven. Mijn eigen wensen en behoeftes. Dat wist ik toentertijd niet zo duidelijk, maar weet ik achteraf. Na dertig jaar spraken wij elkaar via Facebook. Tijdens het gesprek werd duidelijk hoeveel verdriet ik hem toen gedaan had, maar zeker ook mijzelf. Want ik besefte dat ik mijzelf door mij niet open te stellen, mijn angstgevoelens niet te delen, niet te durven binden, mijzelf pure liefde had onthouden. Op dat moment had ik best willen onderzoeken of we nog gevoelens voor elkaar hadden, maar helaas. Onnodig om te vertellen dat hij mij niet zag als een betrouwbare, voorspelbare vrouw in de liefde.

Na mijn jeugdliefde volgden jaren vol verliefdheden, relaties en liefdesverdriet tot ik mijn man ontmoette en vol voor de verbinding ging. Bijna twintig jaar lang. Een huwelijk waarin ik heel veel over de liefde geleerd heb. Een huwelijk waarin de liefde groot was. Des te verdrietiger toen ook tussen ons de overlevingsdans ontstond en dit resulteerde in een scheiding. Nogmaals koos ik voor mijn persoonlijke ontwikkeling.

Sinds het einde van de chemo-behandeling februari 2019 kwam ik pas echt toe aan het verwerken van wat er was gebeurd. Het verliezen van mijn relatie, mijn ziekteproces, alle lichamelijke veranderingen. Kortom, alles een plek geven in mijn nieuwe leven. Onder anderen door het schrijven van dit soort blogartikelen. De details en braindump zijn uiteraard voor mijn persoonlijke dagboek.

In het boek van Hannah Cuppen ‘Liefdesbang’ omschrijft zij heel helder de dynamiek van de overlevingsdans. Ik geloof dat ik die fase nu echt voorbij ben. Ik ervaar dat het goed is dat ik mijn gevoelens deel met mijn omgeving, pijnlijk of niet en dat het binnenhouden van mijn echte gevoelens mij weghoudt van mijn authentieke kern en dat is precies wat ik niet wil.

Maandag 1 april 2019. Het was precies twee jaar geleden dat mijn ex-vriend en ik een serieuze relatie kregen. Ik keek naar de bos roze tulpen die ik de week ervoor van hem kreeg. Ze waren uitgebloeid, verwelkt, op, niet meer zo mooi en ik besefte dat het zo ook met relaties werkt. Soms hou je nog van elkaar, maar ontwikkelt de relatie zich niet meer of onvoldoende. Krijgt de relatie net niet die diepgang die jij nodig hebt en blijft het aan de oppervlakte. Dat is verdrietig, maar realiteit.

Een belangrijk aspect dat ik heel sterk heb geleerd het afgelopen jaar is dat ik voor verbinding kies. Ik zie mijn angsten onder ogen zodat ik mij niet hoef af te sluiten. Ik focus mij meer op mijzelf. Alleen op die manier ervaar ik een diepere verbinding met mijzelf.

Als je in staat bent de verbinding met jezelf te maken en je hart te openen, zul je vervuld zijn van liefde en ben je niet meer afhankelijk van de ander. Als je hart gevuld is met liefde kun je geen afwijzing voelen. ~ Hannah Cuppen

In elk contact kan ik er voor kiezen om mij open te stellen of af te sluiten. Zo doorbreek ik stap voor stap de dynamiek van de overlevingsdans om zo in de toekomst ten volle tot een nieuwe liefdesdans te komen.

Zoals ik al eerder beschreef in ‘ Borsten: What’s new!‘ begeef ik mij sinds juli 2019 weer in het daten. Het online daten. Het levert mij een enorme oefening in het voeren van gesprekken, vaak korte en soms lange gesprekken. Soms een leuke date. Het is wel een kwestie van een lange adem hoor en ze zeggen niet voor niets de aanhouder wint. Ik stel mij open, ben elke keer weer nieuwsgierig, maar ben wel kritisch. Kortom, ik ben mijzelf en dat is voor sommige mannen lastig. Ik ben sterk en lief. Zelfverzekerd en kwetsbaar. Zelfstandig en aanhankelijk.

Het is moeilijk om iemand te ontmoeten die op hetzelfde liefdespad kan en wil lopen. Je moet maar net in dezelfde fase van de liefde zitten en je ook echt open willen stellen voor de Liefdesdans.

In ieder geval ben ik al 19 maanden voorbij de overlevingsdans en sinds 10 maanden klaar voor de Liefdesdans. Alleen weet ik nog niet in welke vorm ik ‘de liefde’ wil gieten. Ik zal dan ook op de komende blogs meer delen over het daten en vaker schrijven over mijn ontdekkingstocht in de liefde.

X Liefs Liz