Eerst even vertellen waarom het twee maanden heeft geduurd dat er weer een nieuwe blog van mij verschijnt…

Een nieuw begin na een ziekteproces kost tijd. Werk opstarten, sociale contacten op pakken, verwerkingsproces en niet onbelangrijk; ik had nog een operatie te gaan. Mijn borstreconstructie afgelopen november 2019.

In eerste instantie was het een hele lange blog, maar ik deel hem op in tweeën. Eerste artikel is geschreven 6 weken na de operatie en het tweede artikel 12 weken na de borstoperatie:

‘Wanneer heb je voor het laatst echt met aandacht naar je borsten gekeken? Onbevangen en schaamteloos, met een neutrale blik?’ begon Geertje Couwenbergh haar essay over borsten.

“Ik heb het onderzoek en het schrijven hierover ervaren als een eyeopener.” schreef ze op haar instagram-account @geertjecouwenbergh.

Borsten, nieuwe borst, borstreconstructie is een onderwerp dat voor mij natuurlijk steeds actueler werd, omdat die nog op de planning stond. Ik moest mij daar nog in verdiepen, zodat ik een besluit kon nemen die het beste bij mij past.

In dit blogartikel ga ik proberen om antwoord te geven op de vraag, zoals Geertje die heeft gesteld aan het begin van haar essay. Tegelijkertijd zal ik ook voor mijzelf onderzoeken hoe ik er nu in sta, na alle behandelingen. Zes weken na mijn laatste borstreconstructie.

Allereerst wil ik zeggen dat ik altijd een goede verstandhouding heb gehad met mijn borsten. Mooi formaat, mooie vormen, voelde mij er vrouwelijk bij. Sterker nog, omdat ik regelmaat met aandacht naar mijn borsten keek en ze ook ‘gecontroleerd’ heb ontdekte ik DE bobbel.

Hoe is het met mijn borsten verlopen, anderhalf jaar na de diagnose?

Dinsdag 14 augustus 2018 ging ik voor borstbesparende operatie en er werd mij verteld dat er daarna sprake zou zijn van een klein litteken net boven de borst. Mijn borst zou dus redelijk ongedeerd blijven. Niets bleek minder waar, want na de operatie was het litteken groter dan gedacht, omdat de tumor ook groter bleek te zijn. Zodoende was er een grotere snee gemaakt. Maar vooralsnog zag mijn decollete er prima uit. Een leuk hemdje zou mij in de zomer niet misstaan.

Dinsdag 25 september 2018, ongeveer 6 weken later, vond de tweede operatie plaats. Mijn linkerborst werd verwijderd en er werd een tissue expander geplaatst. Ik had voor deze tussenoplossing gekozen omdat ik de optie voor een buikflapoperatie open wilde houden. Tijdens zo’n operatie construeren ze een nieuwe, natuurlijke borst van je eigen (buik)weefsel.

Er volgden wekelijkse korte flitsbezoeken bij de plastisch chirurg in het ziekenhuis voor het vullen van de tissue expander. Cosmetisch verliep het goed, geen complicaties, maar emotioneel was het best belastend.

Zo goed als de zorg en de voorlichting was verlopen wat betreft diagnose, onderzoeken en operaties, zo beperkt was het proces na de amputatie. Ik heb regelmatig in de wachtkamer gezeten, 20 minuten wachtend voor een 10-minuten handeling en mij afgevraagd of de artsen begrepen dat het verschil maakt of je komt voor een cosmetische borstvergroting of dat je komt voor een behandeling na een borstverwijdering als gevolg van borstkanker (lees: vullen van een tissue-expander). Voor een borstvergroting of -verkleining heb je zelf heel bewust gekozen en daar is al een heel emotioneel proces aan vooraf gegaan. Een borstverwijdering overkomt je min of meer en het emotionele proces vindt erna plaats.

Afijn, ik had duidelijk te hoge verwachtingen gehad t.a.v. de afspraken met de plastisch chirurg. Hij keek puur medisch en cosmetisch naar mijn borsten bij de nacontrole. Hij vroeg nog net ‘Hoe gaat het met je?’ Die vraag was voornamelijk gericht op het signaleren van eventuele complicaties. Hij vroeg zich niet af of ik het emotioneel een beetje kon accepteren. Dat was mij na een paar weken wel duidelijk. Pittig! Want in de laatste weken van de nacontroles was ik al begonnen met de chemobehandeling. Dat was geen goede combinatie, maar dat kon ‘even’ niet anders.

Terugkomend op het artikel over borsten van Geertje Couwenbergh in ‘Happinez nr. nummer 8 2018’. Zij schreef het volgende en dat fascineerde mij:

Borsten zijn de organen die zich het dichtst bij je hart en longen bevinden. Ze zijn als het ware het pad naar je hart. Er lopen maar liefst zes meridianen-energiebanen- door je borsten; ze verbinden de buitenwereld met je binnenwereld. Volgens de tantrafilosofie worden onverwerkte emoties zoals verdriet, woede, ongevoeligheid en rouw opgeslagen in de borsten.

Ik las het en vroeg mij het volgende af:

‘Wat gebeurt er als je borst is verwijderd? Welk effect heeft dit dan op de energie-banen en de onverwerkte emoties opgeslagen in je borst?’

Ik kan mij zo voorstellen dat je deze emoties, nu je die niet meer hebt opgeslagen, meer uit of minder aanwezig zijn. Ik herken dit wel. Mijn omgeving heeft vaker te maken met Liz in pure vorm.

Die goede verstandhouding met mijn borsten zoals ik die eerder omschreef veranderde enigszins na de diagnose, de operaties en behandelingen. Ze kregen een andere plek in mijn lichaamsbeleving. Ik bekeek mijn borsten de eerste maanden met iets meer afstand, maar steeds vaker merkte ik dat ik toe was aan de volgende stap. De definitieve borstreconstructie.

Een aantal maanden geleden heb ik dus ook de belangrijke stap gezet en een afspraak gemaakt met de plastisch chirurg om de definitieve borstreconstructie te bespreken.

Medio november 2019 was het weer zover. Heel eerlijk gezegd zag ik er tegenop. De derde operatie in iets meer dan een jaar tijd. Terwijl ik juist zo goed aan het herstellen was. Weer een herstelperiode van 2-6 weken in acht nemen. Pfff, dat vraagt moed. En om mijzelf hierin te versterken heb ik regelmatig mijn borsten bekeken, neutraal en in volle aandacht. Schaamteloos aangeraakt en ervaren hoe ze 100% van elkaar verschillen en een geheel andere functie vervullen maar allebei evenveel onderdeel zijn van mijn vrouwenlichaam.

Inmiddels is de operatie achter de rug. Oo het moment dat ik dit schreef al weer 6 weken geleden en voorspoedig verlopen. Ik zette mijn herstel dus gewoon voort. Ik was nog regelmatig sneller vermoeid, maar ik zorgde nog steeds voor voldoende beweging en gezonde voeding. Het mag een geluk wezen dat ik zo dichtbij het strand woon, want ik had er al snel weer een paar strandwandelingen op zitten. Fietsen en autorijden mocht ik veertien dagen niet in verband met ‘ongelukjes die in een klein hoekje zitten’ en kunnen zorgen voor verplaatsing van de borstprothese. Dus dat advies nam ik nog maar even in acht.

Aan mijn benen mankeert niks en de kans dat ik over een strandkorrel struikel is ook vrij klein. Dus wandelde ik weer dapper over het strand. Even genieten dat het al een paar dagen niet regende of stormde.

Dinsdag 31 december waren mijn 6 weken hersteltijd voorbij en mocht ik weer alles doen, ook ‘planken’ zei mijn chirurg. ” Nou gelukkig kan ik dat ook nog maar voor 30 seconden. Als ik dat al haal. Maar goed idee!”

X Liefs Liz