Ik ben nu al een paar dagen voor mijn eerste soloreis in Valencia. Voor het eerst helemaal alleen een stedentrip. Ik voelde de behoefte om het afgelopen jaar alleen af te sluiten op een plek ergens in de wereld als symbool voor mijzelf dat ik tot alles in staat ben. Samen en alleen.

Mijn meiden zitten op dit moment ook in het buitenland. Hoe symbolisch kan dat zijn? Mimi is dit keer naar Spanje met een groep vriendinnen en geniet van een mooi verblijf in Allicante, Eva is voor het eerst samen met haar vriend Joost naar Azië en zal daar Singapore en Maleisië bezoeken. En toch weten we van elkaar waar we mee bezig zijn en in hart met elkaar verbonden. We sturen elkaar op allerlei wisselende tijden appjes, foto’s en video’s en genieten zo ieder op onze eigen plek van ons leven.

Ik ben hier oprecht zo dankbaar voor.

Ik breng mijn dagen door op een manier die ik mijzelf het afgelopen jaar heb aangeleerd en waar ik mij blijkbaar heel gelukkig bij voel, want nu ik in dit appartement zit in Valencia neem ik automatisch hetzelfde ritme aan als in Zandvoort.

Ik geniet. Ik geniet in Valencia van mijn eigen aanwezigheid. Klinkt dat raar? Maar zo voelt dat. Waarschijnlijk doordat ik nu als nooit tevoren besef hoe blij en dankbaar ik mag zijn dat ik er ben.

Valencia is een heerlijke stad met een hele prettige sfeer waar je als vrouw alleen prima kunt rondlopen. Elke dag maak ik een hele lange wandeling door de stad. Ik had een Time to Momo-boekje meegenomen, want dat was mij twee jaar geleden zo goed bevallen toen ik met de meiden naar Berlijn ging in de zomer. Maar ik heb helemaal geen zin om volgens bepaalde vast gelegde routes te lopen. Dan ben ik de hele tijd druk met kijken op de kaart. Ik wil hier zijn. Hier in het Nu.

Nee, ik gooi mijzelf in de middag de stad in en kijk waar ik uitkom. Ik bepaal vantevoren een startpunt en een soort eindpunt, zodat ik weet hoe ik weer thuis moet komen.

Want op de eerste avond ging dat niet helemaal goed en was ik een beetje verdwaald. Wat bleek? Ik liep steeds meer van het appartement af in plaats van er naar toe. Ja, zo kan het ook maar kost heel veel tijd.

Wanneer mijn benen tijdens het wandelen bijna niet meer kunnen en ik heel dorstig en hongerig ben, zoek ik een plekje om te eten. En beloon ik mijzelf met een lekker koud biertje.

Het is wel grappig, want ik voelde mij helemaal niet ongemakkelijk zo alleen op het terras terwijl er allerlei groepen mensen en stelletjes naast mij kwamen zitten. Ik kan wel wat verlegen zijn dus ik zal niet zo maar mensen aanspreken of zo. Maar dat maakt niet uit. Misschien nog een ontwikkelpuntje ? 🙂 Sterker nog als je een beetje oplet zie je wel meer mensen alleen op een terras zitten te genieten van hun eigen aanwezigheid en hun drankje.

Ik ervaar deze trip toch wel als een verwerkingsmoment van het afgelopen jaar. Ik wandel veel, ik schrijf veel en ik luister heerlijk naar muziek. Ik maak nauwelijks foto’s en probeer alles in mijn hoofd op te nemen en het te ervaren, voelen. Zo zal ik later altijd op dat gevoel kunnen terugvallen.

Een sluitpost. Een moment dat ik voor mijzelf kan concluderen dat ik tot veel in staat ben. Samen en alleen. In moeilijke tijden en in mooie tijden.

Ik heb het verlies van mijn relatie met mijn laatste vriendje verwerkt en ik ben klaar voor een nieuwe liefde. Die nieuwe liefde sluimert al een beetje op de achtergrond, maar dat is zo pril dus dat kan nog alle kanten uit. Maar het is zo fijn om te voelen dat ik er weer ruimte in mijn hart voor voel en hij een plekje in mijn leven mag krijgen. Het voelt fijn om te voelen dat ik mij er voor open durf te stellen ongeacht de uitkomst. Dat voelt heel bevrijdend.

Bevrijdend in de zin van dat ik alle ruimte voel om een nieuwe liefde toe te laten, maar dat ik gelukkig ben met mijzelf en mijn eigen leven. Dat maakt dat ik mij heel vrij voel om het aan te gaan zolang ik mij er gelukkig bij voel. Ik weet nu ook door alle ervaringen in de liefde de afgelopen jaren dat, als ik mij echt niet gelukkig voel, ik voor mijzelf zal kiezen en er een punt achter durf te zetten. Ook al geeft dat bij mijzelf en de ander veel verdriet. Soms is het een hele bewuste keuze en soms wordt je tot bepaalde keuzes gedwongen en kan achteraf blijken dat het goed is dat het gebeurd is. Maar misschien zegt dat laatste meer over hoe ik in het leven sta, positief.

Dat brengt mij op de titel van deze blog: ‘Heb het leven lief.’

Het is het refrein van een liedje dat ik vanmorgen hoorde via mijn Spotify. Het wordt gezongen door Elske Dewall, maar is oorspronkelijk van Liesbeth List.

Heb het leven lief!

Leef als een kind
Van de wind en van de liefde
En herken de open blik
In de ogen van een vreemde

Dans met de maan
Sla je armen om de sterren
Ga je dromen achterna
Op de maat van de seizoenen

Heb het leven lief
Als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet

Als de regen valt of de donder knalt
Zing het hoogste lied
Vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief
En wees niet bang

Huil als het moet
Totdat je stikt in al je tranen
Maar ontwapen je verdriet
Met dezelfde overgave
Als waarmee je huilt
Je kunt uit je as herrijzen
Het geluk van het moment
Zet een streep door het verleden

Heb het leven lief
Als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet
Als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied
Vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief
En wees niet bang.….

Kijk hier naar het optreden van Elske DeWall >> ‘Heb Het leven Lief ~ Elske DeWall’

Soms kan muziek zo veel beter verwoorden wat je voelt en ervaart.

‘Heb het leven lief. Wees niet bang.’ En dat is precies wat ik doe!

Mijn Valencia-trip is nog maar het begin. Ik ga dit veel vaker doen.

Als ik terug kom heb ik nog een paar weken vakantie en zal ik rustig aan beginnen met 3 dagen werken bij het Expertisecentrum. Jeetje wat heb ik daar zin in! Ik heb al weer een teamdag bijgewoond en ‘afgesloten’ met een etentje aan het strand bij Timboektoe. Jeetje wat heb ik toch een geweldige collega’s! Ik voelde mij zo welkom! Voor mijn collega’s was het een afsluiting van het schooljaar en voor mij een start van het komend jaar.

Vandaag lekker weer terug naar mijn Beachhuisje in Zandvoort.

X Liefs Liz

Photo by Jacalyn Beales