Een paar weken geleden schreef ik het volgende over mijn eerste fietscrash:

‘Voordat ik het in de gaten had klapte ik met mijn hoofd op de weg en lag ik naast mijn fiets. Ik dacht nog:’Wat goed dat ik een fietshelm op heb!’ Ik ben opgestaan, zag dat ik een flinke schaafwond had op mijn linker bovenbeen en ik voelde heel duidelijk dat ik op mijn rechterarm was gevallen. Maar ik pakte mijn fiets, stapte op en reed het laatste stukje naar huis.’

>>> Mijn leven (be)leven

Ik keek het een paar dagen aan. Elke dag ging het iets beter. Dus ik ging er van uit dat het gekneusd was en vanzelf zou helen.

Maar afgelopen maandag moest ik toch concluderen dat het niet goed was dat ik mijn arm nog steeds onvoldoende kon bewegen en ik eigenlijk niets kon tillen met mijn rechterarm. Ik had met mijzelf afgesproken dat ik het twee weken zou aankijken en anders toch even voor de zekerheid naar de huisarts zou gaan. Dus zo gezegd zo gedaan.

Nou voor ik het wist zat ik in de wachtkamer van het ziekenhuis. Te wachten voor het maken van een röntgenfoto van mijn rechterarm. Mijn huisarts had aangegeven dat ik hem de volgende dag kon bellen voor de uitslag. Nou nee dr. Ong, ik mocht meteen door naar de spoedeisende hulp. De radioloog had toch een breuk gezien op de foto.

De arts op de SEH kwam binnen en zei: “Nou mevrouw, wat hoor ik, bent u gisteren gevallen?” Ik keek ietwat schuldig: “Uh? Nee. Twee weken geleden.” “Zo loopt u hier al twee weken mee rond? Wat een bikkel!”

Wat bleek? Mijn spaakbeen is bovenaan gebroken, maar omdat het al twee weken geleden is gebeurd wordt er even geen actie ondernomen. Was ik twee weken geleden al gekomen dan was het de vraag geweest of ze het zouden zetten (gips) of opereren. Okay??

Nu moet ik over twee weken op controle bij de chirurg komen en dan opnieuw kijken hoe het met de bewegingsbeperking gaat. Of het voldoende vooruit is gegaan.

Oeps! Blijkbaar kan ik zelf niet goed beoordelen aan de hand van mijn pijngrens wanneer ik wel of niet naar de huisarts moet gaan.

Toen ik mijn fysiotherapeut sprak reageerde ze bezorgd: ” Jeetje Liz, dit zegt wel iets over je pijngrens. Die ligt blijkbaar vrij hoog. Dat je hiermee hebt rondgelopen.”

Ik zie het een beetje als gevolg van de wijze waarop ik door de chemokuren ben gekomen. Dat was met dezelfde mindset: ‘Als het elke dag iets beter gaat met de pijn, komt het goed.’

Maar voor iets dergelijks als een fietscrash werkt het dan toch een beetje anders.

De arts sprak mij streng toe:” Je mag je arm gewoon bewegen, maar de komende twee weken mag je echt niet wielrennen buiten. Want dan ben je verder van huis als je weer valt. Ga maar Tacxen.”

Een Tacx is een fietstrainer voor je racefiets, zodat je binnen kan trainen. Ik heb de eenvoudige versie, maar je hebt ook een smarttrainer die je kan aansluiten op je computer om zo met online trainingsprogramma ‘Zwift’ te trainen.

Ik was even van slag door dit alles. Doordat ik al twee weken niet kan fietsen en nu weer twee weken rustig aan moet doen. Terwijl ik zo goed bezig was! En het fietsen gaf mij echt een mentale boost.

“Gooi jezelf maar weer wat vaker het strand op. Maar Liz doe het alsjeblieft wel rustig aan. want je wil nu niet dat er weer iets gebeurd!

Ik baal! En hoop van harte dat de chirurg over twee weken tevreden is over de heling van de breuk. In de tussentijd ben ik begonnen met het maken van een doelenlijst van routes, weekendtrips, long roadtrips voor op mijn fiets. Hierover schrijf ik een volgende keer meer.

En ik volg een aantal vloggers die hun fietspassie delen via youtube en instagram:

• Katie Kookburra
• Julie Elliot
• Francis Cade
• Fernwee (van Martijn van Strien)

En sinds kort ook:

The vegan cyclist

Nu hopen op een goede progressie zodat ik over twee weken weer op mijn racefiets kan springen en kilometers kan maken. Het is toch een belangrijk onderdeel van mijn herstelproces.

X Liefs Liz

Photo by Andrew Gook on Unsplash