Als je bijna klaar bent met een chemotraject verheug je je heel erg op de fase er na, zonder ziekenhuisbezoeken voor infuus en controle. Maar dan is het zover en merk je pas hoe ver je van je gewone, dagelijkse leven hebt afgestaan.

Voorzichtig pakte ik na de chemo de draad weer op. ‘Gewoon waar het kan en aangepast daar waar het moet.’ Zo begon ik er aan. Mijn leven weer opnieuw vormgeven.

Hoe doe ik dat?

Ik heb eerst alles emotioneel laten indalen. ‘Het verdriet laten komen wanneer het kwam.’ Ik ervaar het als een stukje rouwverwerking op verschillende levensgebieden: body & mind, liefde & relaties, werk. Het klinkt makkelijker dan het op dat moment was. In die zin dat gevoelens van verdriet toelaten gewoon moeilijk is. Je slaat liever die fase meteen over, maar het hoort er gewoon bij als er tegelijkertijd ingrijpende gebeurtenissen in je leven plaats vinden zoals ziekte en break up.

Voor mij gaat het allemaal om acceptatie en aanvaarding van dat wat zich aandient. Soms is dat verdriet en vaker zijn dat juist gevoelens van geluk. Ik heb gemerkt dat wanneer ik verdriet toelaat het ook weer verdwijnt en er ‘lucht’ voor terug komt. Vervolgens voel ik weer ruimte om weer dingen in mijn leven op te pakken.

Het heeft geen zin om dingen weg te stoppen en te doen alsof het er niet is of is geweest. Want onverwerkte gevoelens zijn als een boomerang. Ze komen weer terug jouw richting op.

Het gaat allemaal om in verbinding blijven met de liefde van het leven. En dat doe ik door lief voor mijzelf te zijn en goed voor mijzelf te zorgen op verschillende gebieden. Niet te kritisch te zijn naar mijzelf of te snel willen en ongeduldig te zijn. Fysiek heeft mij dat veel opgeleverd. Maar dus ook emotioneel, want ik kom hierdoor steeds meer in een rustige modus.

De modus waarin ik mijn leven (be)leef.

Afgelopen week is daar een mooi voorbeeld van. Het begon zonnig en bijna zomers. Mimi en ik maakten heerlijke strandwandelingen en lunchten samen bij strandtent ‘Hippie Fish’. Even tussen het studeren door, want de examens voor Mimi komen er aan.

Eva en haar vriend Joost kwamen dat paasweekend bij ons logeren. Eerste Paasdag aten we met z’n allen bij mijn moeder in Amsterdam. Ze had heerlijk voor ons gekookt en we speelden ouderwets gezellig spelletjes. Tweede Paasdag was nog een hele mooie zonnige dag die ik heerlijk samen met mijn zus Esther heb doorgebracht. Aan het strand uiteraard. Zo’n dag dat je niet stopt met praten en lachen.

Dinsdag gingen Mimi en ik wielrennen. Ja, ik heb haar kunnen inspireren om met mij te fietsen. Ik had vantevoren een leuke route gemaakt op Strava door de duinen richting Santpoort-Noord waar wij even een tussenstop hielden bij Hoeve Kruid-en Duinberg.

Het fietsen ging lekker ondanks de flinke tegenwind. Vanuit Bentveld naar Zandvoort had ik gelukkig de wind in de rug. Daar wilde ik van profiteren. Lekker hard fietsen dus! Even een sprintje op het eind. Dat kan toch wel? Bij de rotonde lette ik goed op, remde ik uit voorbehoud. Ik pakte het weer goed op, 32 km per uur. Toen kwam de busovergang. Ik dacht wel even over te kunnen oversteken zonder al te veel te remmen, maar dat was een inschattingsfout. De bocht was te scherp waardoor mijn wiel haaks op mijn fietsframe kwam te staan. Tenminste dat denk ik. Want eigenlijk heb ik helemaal het moment gemist waarop het echt gebeurde. Wat gebeurde?

Mijn eerste fietscrash.

Voordat ik het in de gaten had klapte ik met mijn hoofd op de weg en lag ik naast mijn fiets. Ik dacht nog:’Wat goed dat ik een fietshelm op heb!’ Ik ben opgestaan, zag dat ik een flinke schaafwond had op mijn linker bovenbeen en ik voelde heel duidelijk dat ik op mijn rechterarm was gevallen. Maar ik pakte mijn fiets, stapte op en reed het laatste stukje naar huis.

Drie dagen had ik toch wel flinke pijn aan mijn rechterarm en kon ik hem niet of nauwelijks bewegen. Ik was daar wel even sip van, want ik was zo fijn met wielrennen begonnen en nu moest ik het fysiek weer rustiger aan doen. Dan merk ik ook dat dat weer herinneringen oproept van tijdens de chemo. Dat ik steeds weer fysiek werd teruggefloten en mij aan moest passen aan hoe het op dat moment er voor stond. Daar had ik nu helemaal geen zin meer in. Maar ja, als je arm gekneusd is doordat je gevallen bent met je fiets dan zit er niets anders op dan het even aan te kijken. Echt even rustig aan doen tot je voelt dat het weer beter gaat. En gelukkig ging het elke dag ietsje beter en kon ik vrijdagavond met Eva op stap zoals ik gepland had.

We begonnen de avond met lekker eten bij ‘De Burgertrut’. Waar ik een heerlijke vegan burger heb gegeten. Het is zo’n leuke zaak met een gezellig sfeertje. Dus dat was een goed begin.

Na het eten gingen we naar een concert van Joep Beving in De Doelen. Ik ‘ontdekte’ Joep Beving zo’n vijf maanden geleden via Spotify en was meteen verkocht. Ik luisterde regelmatig ‘Every ending is A New Beginning’ van zijn album ‘Prehension’. Wat een betoverende muziek.

Het was afgelopen januari dat ik zag dat hij in april in de Doelen in Rotterdam zou spelen, maar op dat moment wist ik niet hoe ik er fysiek voor zou staan als gevolg van de chemo. Dus ik stelde het nog even uit. Tot begin april. Er waren nog kaartjes. YEAH! Meteen geregeld en zo kwam het dat Eva en ik afgelopen vrijdag in de Doelen in Rotterdam aanwezig waren bij zijn tweede concert in Nederland waarbij hij zijn album ‘Henosis’ speelde. Het was echt te gek! Wat hebben Eva en ik samen genoten! Ik kocht het album en sloot aan in de rij voor zijn handtekening en een praatje. Dat wilde Eva wel even vastleggen. >> Instagram: @lizdolfin

En daarna een ouderwets avondje uit en heerlijk gedanst. Voor het eerst weer sinds bijna een jaar. Dit keer samen met Eva, haar vriend Joost en vrienden. Dat was gezellig! En super bijzonder dat dat zo kan. Genieten met je dochter.

Wat keek ik hier naar uit! Het is moeilijk uit te leggen hoe anders je de ‘gewone’ dingen beleeft, maar het zijn zulke momenten die er toe doen! Waar ik mij aan vasthield tijdens de maanden van zware chemobehandelingen. Dat ik juist dit soort momenten in het vooruit schiet had. Noem het maar de vooruitzichten die mij hielpen bij mijn positieve mindset.

Ja, het was letterlijk een week van vallen en opstaan. Maar het had alle aspecten die voor mij belangrijk zijn: liefde voor mijzelf en anderen. Genieten van samenzijn, samen dingen ondernemen, samen ervaren. Samen met mijn dochters mijn leven (be)leven!

Nu weer even rustig aan doen en geduld hebben met mijn arm zodat ik hopelijk weer snel het fietsen kan oppakken.

X Liefs Liz

Photo by Jamie Street on Unsplash