In maart  2017 was ik enthousiast begonnen met krachttraining in de sportschool, maar een nieuwe liefde, mijn drukke werkzaamheden en het leven als alleenstaande moeder met twee dochters (toentertijd 15 en 19) zorgden ervoor dat na 8 weken mijn prioriteiten ergens anders kwamen te liggen. Duidelijk niet bij het sporten in de sportschool.

Het strand ligt 10 minuten van mijn huis vandaan. Dat zorgde er wel voor dat ik heel regelmatig een strandwandeling maakte en in beweging bleef. Maar echt sporten? Nee, daar ben ik in de lente van 2018 weer mee begonnen.

Lente 2018

Niet in de sportschool, maar lekker buiten op mijn racefiets. Het was even een hobbel waar ik over heen moest, want als je de vijftig nadert ben je niet meer zo soepel en zeker niet als je te weinig aan beweging hebt gedaan zoals ik.

Een mooie bijkomstigheid was dat ik wel alle spullen in huis had om te fietsen, want jaren geleden had ik dezelfde voornemens.

Ik was weer voorzichtig gestart. Zo’n twee keer per week zat ik op mijn racefiets. Wat was dat achteraf goed dat ik dat gedaan heb. Ik had na de zomer een goede conditie opgebouwd om zodoende goed te kunnen herstellen van de operaties die ik heel kort achter elkaar heb gehad in augustus en september 2018.

Maar door de gevolgen van de operaties had ik een beetje het zelfvertrouwen op de fiets verloren. Angst om de controle over het stuur te verliezen en te vallen. Mijn linkerkant was onvoldoende soepel met bewegen en ik was bang dat ik schade zou aanrichten door verkeerde bewegingen. En later tijdens de chemo vertrouwde ik mijzelf niet met mijn blubberbrein.

Startmeting herfst 2018

Eind oktober 2018 deed ik bij Regina, mijn fysiotherapeut, een starttest om doelen te kunnen stellen voor 2019, na de chemo. Ik had twee operaties gehad en was al gestart met de chemobehandeling, En toch kwam ik uit op een voldoende conditie en kracht vergelijkbaar met een gemiddelde vrouw van mijn leeftijd. Dat wilde ik dus minstens bereiken met medische fitness als ik klaar zou zijn met de chemobehandeling. Ze waarschuwde mij wel: ” Je wordt nooit meer hetzelfde. Het is belangrijk om te kijken naar hoe het op dat moment is en niet te veel terug te kijken naar hoe je was.”

Ik heb dat goed opgeslagen in mijn brein en met dat in mijn achterhoofd ben ik gaan sporten. Om de schade zo veel mogelijk te beperken. Heel trouw ging ik naar de training. En nog steeds.

Mijlpaal: lente 2019

Zes maanden later. Tien weken na de laatste chemokuur was het zover. Ik deed dezelfde testen als in oktober. Het resultaat was hetzelfde als voor de chemo, zelfs op sommige vlakken iets beter. Mijn gewicht is lager dan voorheen dus mijn BMI is nu gezond. Volgens mijn fysiotherapeut komen de meeste mensen na de chemo juist aan doordat zij weer alles mogen eten, maar ik dus niet. Ondanks het gebruik van de anti-hormoonpillen. Dat komt doordat ik tijdens de chemo een strak voedingsschema heb opgesteld en mij daar nog steeds aan houdt. Een High carb Low fat Vegan eetpatroon, geen alcohol (alleen speciale gelegenheden) en geen koffie. Dagelijks voldoende bewegen (wandelen) en twee keer per week sporten.

Tijdens het gesprek met mijn fysiotherapeut over de testresultaten werd ik echt een beetje emotioneel, want ik had niet verwacht dat ik zo snel na de chemo weer dezelfde resultaten zou halen. “Potverdorie, dat heb ik toch maar weer mooi geflikt”, dacht ik trots.

Wat Regina betreft kunnen we de trainingen afbouwen zodat ik het zelf ga doen: twee keer per week wielrennen en elke dag extra versterkende oefeningen doen (rug- en buikspieroefeningen). Maar eerlijk gezegd ben ik daar niet meteen aan toe. Dus daar denk ik nog even over na.

Eerste wielrenritje 2019

Eerst heb ik mijn fiets vorige week maar weer eens naar de fietsenmaker gebracht voor een servicebeurt zodat ‘mijn speciaaltje’ er weer helemaal klaar voor was.

En afgelopen woensdag 10 april 2019 postte ik op mijn Instastories:

Tja, wat is nou 21,3 km in een uur zou je je kunnen afvragen. Maar jeetje, ik had echt niet gedacht dat ik al zo aan het begin van de lente op mijn racefiets zou stappen. En voor mijn gevoel is dat nog maar het begin. Het voelde zo fijn!

Toen ik thuiskwam was ik helemaal ontroerd. Precies 9 maanden geleden kreeg ik de diagnose borstkanker waarvan ik nu ben genezen. Maar op dat moment wist ik nog helemaal niet wat mij te wachten stond in de maanden erna. Nare maanden die in het teken stonden van de chemobehandeling heb ik achter de rug. Nu, aan het begin van de lente, begin van het jaar 2019, geniet ik weer steeds meer van wat er is. Maar soms kijk ik even terug om zodoende te kunnen zien wat ik heb bereikt. Vaak kleine stappen, soms grote stappen.

Rustig aan pak ik mijn leven weer op zoals het was. Wielrennen is daar een belangrijk onderdeel van. Het biedt mij een mooie uitdaging om fysiek gezien te groeien. Mijn lichaam weer opnieuw te leren kennen en vertrouwen. Soms een moment te nemen om te herstellen en soms even doorpakken als het kan.

Mijn doel is om mijn fysieke lichaam, mijn emotionele lichaam en mijn spirituele (energetische) lichaam weer in balans te krijgen. Ik geloof in de combinatie van de kracht van mijn lichaam en een positieve mindset.

Ik ben benieuwd waar ik over 3 maanden sta, juli 2019. En over 6 maanden in oktober 2019.

Op zo’n moment dat ik aan het fietsen ben is mijn hoofd helemaal leeg en denk ik alleen nog: ‘Ga ik zo goed? Rij ik zo de goede route?’ En geniet ik van de mooie natuur in de omgeving van Zandvoort.

X Liefs Liz