Wat een verrassende dag! Ik was vandaag in het ziekenhuis voor mijn laatste controle van mijn bloedwaarden voor de allerlaatste kuur van aanstaande maandag.

Ik merkte dat ik mij mentaal aan het voorbereiden was voor nog een kuur, maar dan wel de allerlaatste kuur. Ik zag mijn wallen onder mijn ogen al weer langzaam groeien, want elke keer stapelt zich de chemo op in je lijf.

Gisteren was ik voor krachttraining bij de fysiotherapeut. Ik vertelde dat ik aanstaande maandag de laatste kuur had en ze waarschuwde mij min of meer: “Dan ga je eerst nog even achteruit, maar daarna ga je je weer herstellen.”

‘Ja’, dacht ik, ‘dat is de realiteit…’

Je weet nog even niet wat de volgende kuur weer gaat brengen. Welke bijwerkingen je erbij krijgt. Elke dag is weer een nieuwe dag. Als je een goede dag hebt met best wel wat energie, dan kan een volgende dag er weer heel anders uit zien en ben je te moe om je dagelijkse klusjes te doen.

Zo was ik vandaag dus wel heel benieuwd naar wat mijn bloedwaarden dit keer zouden zijn, want de vorige keer waren mijn hemoglobine en leukocyten op het randje.

Ik merkte dat ik, als iemand vroeg: “Hoe gaat het?” steeds vaker antwoordde: “Moe!” Want ja dat ben ik. Moe op een fysieke manier, maar ook mentaal moe van het hele chemotraject. Heel logisch, want ik nader het einde van het chemotraject en dat doet toch mentaal wat met je. Je stelt je er steeds meer op in.

Als ik terugkijk op de hele rollercoaster van borstkanker dan krijg ik steeds met verrassingen te maken. Soms negatief, maar zeker ook positief…

Niets vermoedend en erg nieuwsgierig liep ik de spreekkamer van mijn oncoloog binnen. We namen rustig de afgelopen week door. Ik vertelde dat ik last had van *tintelingen aan mijn vingers en voeten en dat ik regelmatig van alles uit mijn handen laat vallen. De oncoloog vroeg:”De klachten zijn gebleven? Ik hoopte eigenlijk dat het minder zou worden met het verlagen van de dosis van 100% naar 80%.” ” Nee, helaas.”, antwoordde ik.

“Dan stoppen we met de kuur! Dan ga ik de kuur van maandag annuleren.” reageerde ze meteen.

Ze legde uit dat de chemo preventief is, om de kans dat de kanker terugkomt te verlagen. “De effectiviteit van die ene laatste kuur weegt niet op tegen de zenuwschade die je kan oplopen aan je handen en voeten. Ik vind het uiteindelijk niet het risico waard.”

Jeetje, dat betekent dat mijn chemotraject VOORBIJ is! Dat betekent dat mijn oncoloog ook vertrouwen heeft in mijn proces, dat het voldoende is en ik kan gaan herstellen.

Ik hoef maandag niet voor dag en dauw naar het ziekenhuis voor de laatste chemokuur. Ik hoef pas weer over 4 weken naar het ziekenhuis.”We gunnen je eerst even wat rust!, zei mijn oncoloog. “Nou ik ook hoor dokter. Ik ook!” 🙂

Nou daar zat ik ineens aan het bureau van de oncoloog bevrijd van de chemo. ‘Moet ik nu blij zijn of bezorgd?’ gaat er dan even snel door je heen.

Ik begreep dat sommige mensen dat helemaal niet prettig zouden vinden en zich zorgen zouden maken over de effectiviteit tegen eventuele kankercellen. Maar nee, zo ben ik niet ingesteld.

Ik ben eigenlijk al kankervrij! Al weet je dat nooit zeker. En zo zullen ze dat binnen de komende vijf jaar ook nooit tegen mij zeggen. Maar mijn overlevingsprognose voor de komende tien jaar is heel positief.

Ik ben blij!

” Dag uitzicht op de dagbehandeling, dag relaxstoel voor infuus chemo en dag PICC line! Dat wordt weer heerlijk vrij en zorgeloos douchen, zonder vacuumverpakte bovenarm.” 🙂

Natuurlijk moet ik ermee om leren gaan dat ik niet meer tweewekelijks een controle van mijn bloedwaarden heb en opnieuw leren vertrouwen op mijn lichaam en haar signalen. Maar tot nu toe heb ik mijn lichaam aardig goed kunnen aanvoelen. Ik vertrouw op mijn eigen lichaam, intuïtie en mijn kracht.

Ik zei van de week gekscherend tegen Mimi:”Goh als die chemo voorbij is… Wat moet ik dan met mijn leven doen?” De chemo heeft zo mijn dagelijks leven bepaald de afgelopen vier maanden en dan heb ik de diagnose, operaties en onderzoeken nog niet meegerekend.

De realiteit is dat ik over vier weken weer op de stoep sta bij dr. Platvoet, want dan moet ik starten met de hormoontherapie** (anti-hormonale therapie) voor de komende vijf jaar. Maar dat is dan! En niet nu!

Nu ga ik even genieten, het nieuws laten bezinken…

Mijn oudste dochter Eva komt uit Rotterdam naar Zandvoort om het met ons te vieren en een bewogen periode van chemo af te sluiten. ❤

Op de terugweg naar huis belde ik mijn jongste dochter om het haar te vertellen. Ze was blij uiteraard!! En ik? Ik moest huilen. We hebben het gewoon gedaan!

X Liefs Liz

P.S. Op het allerlaatst hebben mijn oncoloog en ik nog even naar mijn bloedwaarden gekeken: mijn hemoglobine was van 6.2 naar 6.8 gestegen (dus nog wel bloedarmoede) en mijn leukocyten een beetje gezakt van 2.2 naar 2.0. Dus op basis van die waarden had ik door mogen gaan met de kuur….

Nou hemoglobine en leukocytjes, vanaf morgen jullie verder stijgen hoor!

Links en toelichting:

Belangrijke tip: Hou de regie over je eigen ziekteproces. Deel je fysieke signalen. Al denk jij zelf:”Ach dat gaat wel weer over!” Bespreek het altijd! Jij bent de woordvoerder van je eigen lichaam en zij weten alles over kanker (oncologie). Werk samen met je behandelende artsen.

*Tintelingen aan mijn vingers en voeten en van alles uit je handen laten vallen wordt ook wel neuropathie genoemd (bron: borstkanker.nl)

Zenuwprikkelingen (neuropathie) kan: 

• stoornissen in de gevoelsgewaarwording veroorzaken
• invloed hebben op de spieractiviteit
• de functie van de inwendige organen verstoren

Advies:

• Meld je klachten aan je arts. Indien nodig stelt zij de kuur uit, verlaagt zij de dosis of stopt zij de behandeling.

**anti-hormonale therapie: Hier schrijf ik later meer over. Ik ga mij hier straks zelf wel op voorbereiden. Nu je mij al lezend wat beter leert kennen, kan je je dat zeker wel voorstellen?

Photo by Wout Vanacker on Unsplash

Photo by Kaj Oberhauser on Unsplash