Het gesprek in het ziekenhuis met de uitslag van de biopsie wel of geen sprake van borstkanker, zoals beschreven in mijn vorige blog Borstkanker-light, was meteen ook het eerste en laatste gesprek in het ziekenhuis waar mijn ex-vriend bij was.

De ziekte kanker roept namelijk veel gevoelens van angst op, in eerste instantie bij jou als patiënt, maar zeker ook bij de mensen om je heen. Veraf en nabij heb ik ervaren.

Zodoende kwam de vraag op of ik er wel of niet over wilde schrijven hier op mijn blog. Het geeft het schrijven van dit blogartikel toch een emotionele lading, kwetsbaar. Het zette mij aan het denken.

Ik besloot dat ik er toch over wil schrijven, want het raakt de essentie van mijn blog. Mijn motivatie om over mijn ontwikkelingsproces te schrijven en dit te delen op mijn blog.

Door het delen van mijn ervaring wil ik vrouwen, die in een soortgelijke situatie zitten, een hart onder de riem steken. Onder het motto: ‘Als ik het kan, kan jij het ook! Heb vertrouwen in jezelf. Wees niet bang voor wat er op je pad komt. Erken wat je echt nodig hebt. Angst werkt vaak verlammend. Je houdt onvoldoende energie over voor je eigen proces, voor het herstel. En dat heb je juist zo ontzettend nodig. Uiteraard met een flinke dosis ZELFLIEFDE!’

Het verschil in hoe je beiden met een ziekte als kanker omgaat, kan je relatie ineens een hele andere wending geven.

Want je verandert wanneer je de diagnose borstkanker krijgt, hoe dan ook. Daar ‘ontkom’ je naar mijn idee niet aan. Dat bleek ook in mijn situatie:

Tijdens onze gezamenlijke zomervakantie begon ik steeds kritischer te kijken naar mijn relatie, de interactie tussen mij en mijn ex-vriend. Wat mij hierin opviel is dat ik eigenlijk alles wat er in mij opkwam ook deelde. Ik hield heel weinig voor mijzelf, zowel positieve als negatieve gevoelens. Eigenlijk steeds meer Liz in pure zin. Ik merkte ook dat ik mij steeds meer op mijzelf ging focussen. Dat gaf natuurlijk een hele andere dynamiek aan de relatie.

Maar eigenlijk wil je dan maar een ding weten en dat is of je relatie stevig blijft staan onder deze zware omstandigheden.

Ga ik dit alleen doen of lukt het ons om het samen aan te gaan? Echt samen!

Twee dagen nadat ik terug was van de ‘Zomertour’ werd ik geopereerd, een borstbesparende operatie. Mijn ex-vriend en mijn meiden waren mee gegaan om mij gezelschap te houden bij het wachten en klaarmaken voor de operatie. Er hing wel een gezellig sfeertje zo met elkaar. In tegenstelling tot de andere patienten op de zaal. Die waren een stuk ouder en zieker.

Op een gegeven moment kreeg ik het teken dat ik mijn operatiekleding aan moest doen en in het bed moest gaan liggen. De verpleegkundige reed mij naar de operatiekamer. Ok, nu ging het echt beginnen. De spanning liep op, maar voordat ik achter gesloten deuren verdween werd ik nog enthousiast uitgezwaaid door mijn meiden en ex-vriend.

Ineens ben je plotsklaps alleen. ‘Overgeleverd’ aan het medisch personeel. Ik had geen kalmeringstablet genomen, dus ik kreeg alles heel precies mee tot aan de tussenkamer. Dat is de kamer voordat je naar de operatiekamer gaat. Daar krijg je je narcose toegediend en komt de betreffende chirurg zich nog even laten zien. Althans dat was de bedoeling. Want wat bleek…

De chirurgen waren ‘spoorloos’. Gekke gewaarwording, als je daar ligt te wachten, je de mensen om je heen alleen ziet vanuit rugligging en de arts-assistent een gesprek met je probeert te voeren. Ternauwernood kwamen mijn chirurgen zich voorstellen, terug van een snelle hap uit de kantine. Tijd voor de narcose!

‘Het was heel goed verlopen. Zonder complicaties.’ kwam de knappe arts-assistent aan mijn bed vertellen toen ik terugkwam van de uitslaapzaal. Pfff, wat een opluchting! De operatie was voorbij! Iedereen kwam snel naar het ziekenhuis.

Ik hoefde maar een nacht in het Spaarne Gasthuis Hoofddorp te verblijven, maar die nacht heb ik zo slecht geslapen. Echt een piekernacht. Achteraf gezien voelde ik al nattigheid. Noem het maar ‘intuïtie’.

De volgende morgen mocht ik al naar huis. Mijn ex-vriend en mijn meiden hebben mij toen een paar dagen goed verzorgd. Ik was wat dizzy van de narcose, maar mijn littekens genazen goed. Ik kon terugvallen op een goede conditie.

Mijn ex-vriend vertrok naar zijn eigen huis, want het was ook zijn weekend met zijn dochter. ‘Dag, dag, kus, kus, tot snel.’

Maar niets was minder waar. Een paar dagen hoorde ik helemaal niets van hem. Echt geen enkel contact. Dan duurt het even voordat je je realiseert ‘stront aan de knikker’. Want wat bleek, ‘hij had even rust nodig’. ‘Even tijd voor zichzelf.’ ‘Het was zo’n hectische tijd geweest.’

Op zo’n moment ga je je best doen, want je wil iemand niet verliezen. Niet als je zelf ziek bent. Ik probeerde het te begrijpen en te respecteren. Sterker nog, ik zei dat ik het wel begreep.

Dus toen ik twee weken later voor een gesprek naar het ziekenhuis moest, besloten Mimi en ik samen te gaan. Niets vermoedend.

Ik had een afspraak in het Spaarne Gasthuis Haarlem-Noord met de chirurg die mij geopereerd had. Ik zou de uitslag te horen krijgen a.h.v. de verwijderde borstweefsel tijdens de borstbesparende operatie. De patholoog had het inmiddels onderzocht. Aangezien het om borstkanker-light ging, klein en ontdekt in een vroeg stadium, zaten wij er heel rustig bij.

Maar al gauw merkte ik aan de chirurg dat het om een hele serieuze boodschap ging.

Er waren toch meerdere ‘plekken’ gevonden, voorstadia van borstkanker, een nieuwe tumor van 0,4 mm. De patholoog had het weefsel onderzocht en moeten concluderen dat het om een agressievere vorm van kanker ging en het moeilijk was om te garanderen dat nieuwe tumorontwikkelingen door middel van de geplande borstcontroles na behandeling op tijd zouden worden gesignaleerd. Ik had recht op nog een borstbesparende operatie, maar ik kreeg het advies om toch de gehele borst te verwijderen.

BAM! Er viel een complete stilte!

Toch twijfelde ik geen moment. DOEN!

Er werd meteen een afspraak gepland voor een uur later bij de plastisch chirurg in Spaarne Gasthuis Haarlem-Zuid i.v.m. bespreken van de aankomende borstreconstructie. Over rollercoaster gesproken.

In de auto op weg naar de plastisch chirurg moesten Mimi en ik huilen. Dat was even hard binnen gekomen. Hierdoor realiseerde ik mij des te meer dat mijn meiden en ik elkaar heel hard nodig hebben in dit proces, het aankomend jaar.

Ieder van ons, Mimi, Eva en ik, heeft haar eigen missie:

‘Ik focus mij op mijn herstel en mijn nieuwe leven erna. Mimi focust zich op het behalen van haar eindexamen VWO en hetzelfde geldt voor mijn oudste dochter, Eva. Zij woont op zichzelf en heeft ook haar eigen missie: ‘Gelukkig zijn, een zelfstandig leven opbouwen als jong volwassene, ondanks de grote afstand.’

Daar gaan wij elkaar ook zoveel als mogelijk in ondersteunen. “Maar!” zei ik tegen Mimi, “We zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen missie!”

Dat doen we met een hoop liefde van en voor elkaar EN zelfliefde!

Wij weten, mijn meiden en ik, dat we van elkaar houden, aan elkaar denken, en altijd verbonden zijn met elkaar, in nabijheid en afstand!

Even weer terug naar mijn ex-relatie. Er brak een maand aan van moeilijke interacties met mijn ex-vriend tot ik tot de conclusie kwam dat ik in een fase van mijn leven terecht gekomen ben waarin ik wel heeeel goed voor mijzelf moest gaan zorgen. Een fase waarin ik een relatie nodig heb die mij vooral veel ondersteuning en liefde biedt bij dit zware proces. Met iemand waar je te allen tijden je hoofd op zijn schouder kan laten rusten, ‘een rots in de branding’. Iemand die vertrouwen heeft in de toekomst, samen met mij.

Onvoorwaardelijke liefde, in nabijheid en niet op afstand.

Dat is wat ik wil. Nu en in de toekomst. Een relatie gebaseerd op vertrouwen en commitment in alle vrijheid, vrijheid in verbondenheid.

Ik besloot onze relatie van 17 maanden te beëindigen. Met pijn in mijn hart. De liefde was er zeker, maar ik wilde niet meer *de pijnlijke liefdesdans blijven doen, die de afgelopen maanden was ontstaan. Het waren mooie maanden samen geweest.

Ik koos voor mijzelf, zodat ik de focus en de aandacht voor mijzelf en mijn ziekteproces kan houden. Mijn eigen energie, de positieve energie die ik ondanks de rollercoaster nog altijd voelde.

De angst voor kanker heeft ons parten gespeeld. Het is een verschil in persoonlijkheid en hoe je daardoor in het leven staat.

‘Sommige partners kunnen niet leven met de onzekerheid die kanker nu eenmaal met zich meebrengt, ook al is de partner de patient.’ uit ‘angst na kanker’ Jan Verhulst en Coen Volker.**

‘Je hebt mensen die blijk geven van een bijzondere weerstand tegen ziekte of tegen de normale spanningen van het leven terwijl andere mensen eerder verlamd of geisoleerd raken door angst.’ bleek uit een onderzoek. ‘Trauma & herstel’; Judith Herman.***

Er waren dus grote verschillen tussen ons. Soms kun je die samen overwinnen en brengt je dit meer tot elkaar en soms moet je concluderen dat de verschillen te groot zijn om verder te kunnen bouwen aan een liefdevolle relatie.

Natuurlijk was ik er heel erg verdrietig over, want het is een keiharde confrontatie met de werkelijkheid.

Ik had er ook heel veel MOED voor nodig, maar DE LIEFDE VOOR MIJZELF heeft mij over de streep getrokken.

‘No hard feelings. Everyone has his personal lifeline with his own vision on love, life and death and personal goals.’

X Liefs Liz

Links en toelichting:

Photo by Nick Fewings on Unsplash

Zelfportret door mijzelf gemaakt.

*Liefsdesbang; Hannah Cuppen Mijn bijbel over liefdesrelaties en de dynamiek van verlatingsangst en bindingsangst. Dit boek ben ik gaan lezen toen ik midden in mijn aanloop tot scheiden zat. Daarna pak ik het boek er altijd bij wanneer ik in een moeizame dynamiek in mijn relatie kom. Hier schrijf ik binnenkort een artikel over, omdat ik denk dat vrouwen hier echt iets aan kunnen hebben en het boek en de schrijfster Hannah Cuppen verdienen een positieve reviewboost.

**Angst na kanker; Jan Verhulst en Coen Volker Een boek dat ik vlak na de diagnose heb gekocht, omdat ik toen al graag wilde lezen over de wijze waarop je met een diagnose om kunt gaan als de eerste rollercoaster van operaties en chemobehandelingen voorbij zijn. Hier schrijf ik ook nog een blogartikel over, maar dat doe ik liever wanneer ik ik ook echt in die fase ben beland en het boek van A tot Z heb gelezen.

*** Trauma en herstel; Judith Herman. Dit boek lees ik, omdat ik persoonlijk het onderwerp ‘Trauma’ heel interessant vindt. Trauma en traumaverwerking en de wijze waarop je hiermee omgaat als persoon, maar ook de omgeving is zo bepalend voor het verloop van je dagelijks leven. Ook over dit boek schrijf ik nog een blogartikel.

Podcast: ‘Op de liefde’ met Samira el Kandoussi Tijdens deze podcast vertelt Samira over de liefde, maar ook over de manier waarop de ziekte kanker een rol heeft gespeeld in de relatie met haar man.