Ik schreef de volgende blog terwijl ik gisteren in het ziekenhuis zat:

Het is Tweede kerstdag 26 december 2018 8:15 uur.

Ik zit alleen in de grote hal van het Spaarne Gasthuis Hoofddorp. De taxi heeft mij net voor de deur afgezet, want om 9:00 uur ben ik weer aan de beurt voor de volgende rondes chemokuur. Het aftellen kan weer beginnen, nog vier rondes te gaan.

Er heeft een maand tussen gezeten. Maandag 26 november was de laatste keer dat ik op maandag voor chemo ben geweest.

Twee weken later, maandag 10 december, zou ik weer aan de beurt zijn geweest, maar dat liep allemaal heel anders.

Die zaterdagmiddag was ik al schoorvoetend naar fysiotherapie gegaan en daar moest ik, nadat ik aangekomen was, eerst op een stoel zitten om mijn hartslag te laten dalen. Die was op dat moment veel te hoog en ik merkte ook dat mijn herstel na de laatste kuur veel langzamer was gelopen.

Zaterdagnacht bleek ik een flinke koorts te hebben. Ik wilde niet meteen het ziekenhuis bellen, dus ik hield met regelmaat mijn temperatuur bij. Daarna nog geslapen, maar bij het wakker worden was mijn temperatuur nog steeds veel te hoog. Toch maar even het ziekenhuis gebeld en die vond dat er voldoende indicatie was om naar de Spoedeisende Hulp te komen voor onderzoek.

Daar lag ik dan op de Spoedeisende Hulp op zondagmiddag alle onderzoeken en vragen te ondergaan. De hele batterij aan onderzoeken kreeg ik, wat een ervaring. Het was confronterend. Ik realiseerde mij op dat moment dat er van alles mis kan gaan en mijn lichaam eigenlijk heel kwestbaar is en zo veel meer vatbaar is voor infecties, virussen en bacteriën. Voor het eerst in mijn leven werd er een hartfilmpje gemaakt en een longfoto.

Na drie uur kreeg ik de uitslag: ‘U heeft waarschijnlijk een flinke griep.’ Dus onverhoopt weer naar huis met de stille hoop dat het na flink uitzieken snel weer over zou zijn. Wel werd er verzocht of ik de volgende morgen om 9 uur op de dagbehandeling Oncologie wilde verschijnen, zodat de oncoloog kon bepalen of de kuur kon doorgaan; ondanks mijn koorts 😦

Zodoende verscheen ik heel trouw de volgende morgen op de dagbehandeling Oncologie, maar mijn oncologie-verpleegkundige (dagbehandeling) Anne-Claire was het hier helemaal niet mee eens en vond het heel vervelend voor mij dat ik met mijn koortshoofd helemaal naar het ziekenhuis was gekomen. Zij ging nog even overleggen met de oncoloog, maar vond niet dat ik op deze manier met de kuur kon beginnen. Kortom na een uurtje ben ik ziekig en sippig weer naar huis vertrokken.

Op de donderdag erna had ik overdag, met behulp van paracetamol, geen koorts meer. s’Morgens en s’ avonds had ik nog steeds tussen 38,7 en 39,5 graden koorts. Ik voelde mij dus nog steeds niet goed. Eerlijk gezegd, ik heb mij nog nooit zo ziek gevoeld.

Later die dag had ik contact met mijn oncologie- verpleegkundige Carla (casemanager) en die zei dat ik het nog even aan kon kijken, maar ook de volgende maandag zou de kuur niet doorgaan.

Het rare is, dat je enerzijds niet op de chemokuur zit te wachten, maar anderzijds wil je dat de hele chemo voorbij is en dus wil je doorgaan met de rondes. Elke keer dat het uitgesteld wordt weet je dat je ook later klaar bent met de behandeling.

Dat voelt toch wel als een beproeving.

De dagen erna voelde ik mij niet beter worden, maar slechter. Uiteindelijk lag ik maandagavond 17 december weer voor 3 uur aan onderzoeken bij de Spoedeisende Hulp. Het was even de vraag of ik moest blijven of dat ik toch wel naar huis mocht. Wat bleek…

Op de longfoto was te zien dat ik aan de linkerkant toch een longontsteking had ontwikkeld!

Wat een tegenslag!

Ik kreeg meteen antibiotica mee voor 5 dagen. Hopelijk zou dat aanslaan en zou ik mij na 2 dagen beter voelen.

Gelukkig was dat het geval. Elke dag voelde ik mij iets beter en nam de koorts ook af.

Afgelopen maandag zou ik eigenlijk volgens schema de volgende kuur weer starten, maar dat was nog even te krap. Daarbij kwam ook dat ik dan niet fit genoeg zou zijn om de Eerste Kerstdag met mijn familie te vieren en dat wilde ik niet.

Zodoende zit ik nu in de grote hal van het Spaarne Gasthuis Hoofddorp te wachten tot de laatste kuur kan beginnen.

Mijn meiden zijn thuis, slapen lekker uit van de gezellige Eerste Kerstdag. We hebben gelachen, lekker gegeten, gepraat, Rummy Kub gespeeld, gedanst, genoten van elkaar! Wat was het fijn om mij weer even mijzelf te voelen!

X Liefs Liz