Aanleiding voor borstonderzoek

Voor mijn werk als adviseur passend onderwijs kom ik op veel scholen op bezoek.

Op een van de scholen kreeg ik te horen dat de directeur wegens ziekte afwezig was: borstkanker. “God, wat naar!” dacht ik.

Het eerste wat je hoopt is dat ze er van af komt en wenst haar sterkte. Ze kwam nog regelmatig werken. Even uit de bubbel van het ziek zijn.

Ondertussen had ik een knobbeltje ‘ontdekt’ net boven mijn linkerborst. Ik kon het goed voelen, maar het zat niet in mijn borst. ‘Zal wel een ‘vetbultje’ zijn. Of een opgezette klier.’

Mijn oudste dochter had al gevraagd of ik naar de dokter wilde gaan. Gewoon voor de zekerheid. Maar druk met het dagelijkse leven en een dosis ontkenning stelde ik het maken van een afspraak nog even uit. 

Gedurende die periode viel mij op dat ‘de directeur met borstkanker’ langer afwezig was.

Tot ik haar weer in haar kamer zag zitten. Schoorvoetend liep ik naar binnen om te vragen hoe het met haar ging.

“De behandeling, het herstellen van de ziekte valt mij tegen. Ik wil graag werken. Maar ik moet realistisch zijn. Het gaat niet zoals ik het zou willen. Ik moet pas op de plaats maken. Heel af en toe kom ik naar school.”

We kregen een gesprek over het ontdekken van borstkanker. In haar vriendinnenkring, leeftijd 50-60 jaar, bleken weinig vrouwen hun borsten zelf te onderzoeken. 

Ondertussen voelde ikzelf voorzichtig over mijn ‘vetbultje’ en besloot de volgende morgen een afspraak bij de huisarts te maken!

Geen tijd meer voor ontkenning. Deal with it!

“Yep!” Diagnose huisarts: “Het lijkt een vetbultje.”

Voorzichtig zei ik dat het voelde alsof het de laatste tijd een beetje gegroeid was.

Plotseling stond ik buiten met een doorverwijzing naar het ziekenhuis voor een echo.

Liefs X Liz

Links: 

• Borstzelfonderzoek