“Het woord dagboek staat me tegen. Het is regressief, meisjesachtig, het roept te veel herinneringen op aan de tijd dat ik daadwerkelijk een dagboek bijhield, van mijn tiende tot mijn vijfentwintigste, dat machteloze schrijven als tegenhanger van het verzwijgen dat ik deed. Logboek lijkt mij beter.”

Dat schrijft Connie Palmen in het begin van haar boek ‘ Logboek van een onbarmhartig jaar.’ Een boek waarin zij schrijft over het grote verlies van haar man en bekend politicus Hans van Mierlo.

Ik ervaar de woorden ‘dagboek’ en ‘logboek’ ook als niet volledig. Voor mij heeft het nooit gewerkt als een boek waarin ik noteer wat ik heb gedaan. Het zijn meer notitieboeken, notitieboeken waarin ik mijn belevingswereld kan noteren, delen. Zonder dat er iemand is die er een mening over kan hebben. De gedachten kunnen links gaan, rechts gaan, kriskras door elkaar. Het maakt niet uit.

Ik heb wel eens geteld hoeveel dagboeken ik heb en hoeveel bladzijden ik heb beschreven. Na 36 jaar loopt dat wel in de tienduizenden pagina’s.

Een voorbeeldfoto van de kast waarin mijn dochters aan het eind van mijn leven mijn notitieboeken vinden?

Mmm, toch maar een aparte doos kopen om ze in te bewaren. Als ik dat al wil. Alleen al het idee dat ze alles kunnen teruglezen….

Wel een leuk idee om zelf terug te lezen over mijn verschillende levensfases van beginnend pubermeisje naar volwassen vrouw. Al mijn relaties, vriendschappen en quasi filosofische gedachten vindt je hier zeker in terug.

Wat is er niet heerlijker dan je weekend beginnen met koffie, schrijven, een beetje lezen en nog eens koffie?

Verhalen verrijken je wereld.

Het is ochtend en ik ben begonnen met het lezen van de preview op mijn Kobo eReader.

Wat blijkt, Hans van Mierlo hield dagboeken bij. Connie Palmen ging naarstig op zoek naar deze dagboeken over de eerste jaren van hun liefde. Ze vertelt dat hij er zelfs uit heeft voorgelezen.

Zij vertelt ook hoe haar man het liedje ‘Un jour tu terras’ van de franse chansonnier Mouloudji, uit zijn hoofd, woord voor woord voor haar kon zingen.

Ik luister het dus ook even op Spotify. Het klinkt heel mooi, maar ik ken geen woord Frans. Dus de romantiek ontgaat mij een beetje.

Terwijl ik doorga met lezen van de preview vraag ik mij af of ik dit boek wil aanschaffen. Ik heb nog zo veel papieren boeken liggen die gelezen moeten worden.

Ik kijk ook of ik het misschien via e-books van de bibliotheek kan aanschaffen. Nope! Dat gebeurt dus wel vaker dat er geen e-book aanwezig is in de ebook-afdeling van de bibliotheek.

Ach, voor € 6,99 schaf ik het e-book aan en start meteen met het lezen van het boek.

Het verhaal speelt zich af in 2010, in de tijd dat ze het verlies van haar grote liefde moest verwerken. Het boek is uitgegeven in februari 2012.

Het is vrij aangrijpend om te lezen over het rouwproces van iemand anders. Wat mij wel meteen opvalt is dat zij met zo veel liefde schrijft over haar man. Haar pijn is ook voelbaar door de wijze waarop zij het beschrijft.

Ze is 48 dagen na zijn dood begonnen met het schrijven van haar boek. Het werd een logboek over rouw.

“Vergeten dient een doel: niemand zou ooit nog een kind krijgen, of iemand anders liefhebben, als je wist hoeveel pijn het deed om het liefste te krijgen, en om het op een dag te moeten verliezen.” ~ Connie Palmen