In zomer 2014, rond dezelfde tijd in augustus. Ik weet nog goed het gevoel.

Op dat moment, precies op dat moment, werd ik gespot door de buurman. Hij liet weten dat hij mijn mooie en snelle racefiets wist te waarderen.

Hij vroeg zich wel af waarom ik ging fietsen.’Huh?’ dacht ik. ‘ Snel! Snel!  Wat ga ik nu antwoorden?’ “ Nou ja, ontspanning. Tja. En om….”

Ik was te langzaam.

Heel rap gaf de buurman ‘mijn’ antwoord: ” Ontspanning.”

Weer was ik te laat.

De buurman vulde ‘mijn’ antwoord verder zelf in: “ Of… misschien om af te vallen.”

“ Nee”, dacht ik, “ Dat is niet wat ik had willen zeggen.”

Ik wilde uitleggen dat ik van snelheid hou, lekker snel fietsen. Ik kon nog net vertellen dat ik het vroeger ook veel heb gedaan.

Uiteraard vertelde ik er niet bij dat ik toentertijd 9 jaar was en op een knalrode jongensracefiets flinke afstanden heb afgelegd.

Nee, die tijd kreeg ik niet.

Aan mij werd gevraagd of ik misschien wielren om af te vallen.

Mag ik vragen aan alle wielrennende mannen van 46 jaar met een klein buikje:

” Is er wel eens aan jullie gevraagd of jullie gaan fietsen om af te vallen?”

Ik stapte op mijn fiets en moest nog aan mijn ‘afval’race beginnen.

Want ja inderdaad, volgens Marijn de Vries en Nynke de Jong, auteurs van ‘Vrouw & fiets’  kan je met fietsen ‘ dag zeggen tegen je cellulites ‘ en ‘ hallo tegen strakke bruine benen’ en krijg je ‘ billen als kadetjes’.

Dus daar ging ik dan…