De afgelopen jaren heb ik gemerkt hoe helend het kan zijn om te bewegen. Het begon tijdens mijn ziekte en in 2018 de diagnose borstkanker kreeg. Het was soms een eenzaam proces waarbij ik merkte dat het mij hielp om te blijven investeren in goede voeding en te blijven bewegen.
Ik ging over op plantaardig eten en bleef elke dag wandelen.
Het lukte mij eigenlijk altijd wel, op sommige dagen wat langzamer dan andere dagen.
Ik gooide mijzelf regelmatig het strand op.
‘ Het geluk bij een ongeluk’ was dat ik 10 minuten van het strand woonde.
Na mijn herstel bleef ik bewegen. Vooral wandelen en fietsen. Fietsen was mijn passie, omdat ik merkte dat mijn lichaam het aankon en er steeds sterker door werd.
Het mentale effect was ook heel belangrijk. Zodra ik op de fiets stapte gebeurde er iets in mij. Het gaf mij een krachtig gevoel. Naarmate ik langer op de fiets zat werd mijn hoofd leger en voelde ik mij heel vrij.
Het was, voor mijn ziekte, altijd nog een wens van mij om een fietsreis te maken. Dus ging ik in 2020 op mijn racefiets (lichtgewicht bepakt) in een week naar Parijs.
Dat was een enorm, mooie, fijne, verruimende en verrijkende ervaring.
In 2023 pakte ik daarom opnieuw de fiets. Mijn Santos travelmaster 3. Dit keer vertrok ik wat zwaarder bepakt. Daar ging ik. Dapper op weg naar Marokko.
In Marokko ben ik nooit aangekomen.
In Zuid-Frankrijk besloot ik mijn kostbare sabbatical anders in te vullen.
Het leven is fluïde.
Mijn fiets is achtergebleven in Zuid Frankrijk en staat nog steeds vol verlangen te wachten op mijn komst.
Ondertussen heb ik een nieuwe liefde erbij gekregen: wandelen, heel veel wandelen met mijn hond Boef. Mijn maatje. Vorig jaar heb ik hem uit het asiel uitgekozen. Hij was net een jaar oud. Onstuimig, gevoelig en de LIEFSTE!!
Ik wilde al heel lang een hond en ben dol op de onstuimige, vrolijke en sociale labrador-vibe.
Ik heb dus het eerste jaar van zijn leven gemist en we moesten echt samen een band opbouwen.
De klik, de match was er meteen. We werden en worden heel blij van elkaar.
Dus lekker wandelen samen. Dat heeft het afgelopen jaar voor veel balans en rust gezorgd in mijn leven. We lopen meer dan 50 km per week, soms wel 65 km, en daar geniet ik enorm van.
Terug kijkend op al die ervaringen deed mij beseffen dat ik niet alleen van uitdagingen in mijn werk hou, maar ook van fysieke uitdagingen.
Dus besloten mijn meiden en ik dat we ons wilden inschrijven voor de wandelvierdaagse van Nijmegen.
Helaas is dat niet gelukt. Uitgeloot. Bummer!
Maar …. vorig weekend hebben we ons ingeschreven voor de KiKa City walk Haarlem en gaan we met z’n drieën 16 km wandelen.
En ….
Ik heb mij, via mijn werk, ingeschreven voor de Dam tot Dam loop 21/9/2025. Oeps!
Ik vind dat heel erg spannend en toch ga ik dat wel doen!
Als klap op de vuurpijl heb ik mij aangesloten bij een hardloopgroep in Haarlem. In het kader van niet alles mijzelf aan te hoeven leren en te ploeteren met een ‘hardlopen met Evy’. Ik zag het al helemaal voor mij.
Ik wil echt onderzoeken of ik zo’n doel als 16 km Dam tot Damloop kan bereiken met een gedegen voorbereiding met hulp van een trainer.
Na een jaar van systemisch werk en alle mentale en emotionele uitdagingen die daarbij kwamen kijken ben ik klaar voor de volgende fysieke uitdaging
Tja, je bent een cycle breaker en een selfhealer of niet.
Het is ook een onderdeel van mijn boek. Het herstel van de relatie met mijn lichaam en hoe ik heb geleerd meer balans te krijgen tussen lichaam en geest (lichaamswerk).
Ik heb van nature een krachtig hoofd en dat lichaam kan ik trainen.
Sterker nog!
Rust in mijn lijf brengt rust in mijn hoofd!
Hierdoor blijf ik in verbinding met mezelf en daarmee ook met anderen.
Zondag 21 september 2025.
Dat is de stip op de Horizon.
Daar ga ik naartoe leven. De wil is er en nu nog beginnen.
X Liefs Liz
lizschrijft.com 