Allereerst wil ik even kwijt dat ik het echt heel leuk vind dat er de afgelopen maanden weer nieuwe subscribers bij zijn gekomen die updates van mijn blog willen ontvangen. Dat werkt heel stimulerend en goed voor de motivatie om door te gaan met schrijven en delen hier op mijn blog.

Ik hoop dan ook dat ik jullie weer kan inspireren met mijn blogs.

De afgelopen twee maanden heb ik nog volop genoten van mijn sabbatical.

Ik heb weinig geblogd en ook niet vaak op Instagram gepost. Mijn terugkomst naar Nederland vroeg om mijn volle aanwezigheid.

Aandachtig aanwezig zijn.

In het hier en nu blijven verliep soms wat grillig doordat er van alles in mijn hoofd omging. Het ene moment vlogen er herinneringen van de afgelopen maanden door mijn hoofd en het andere moment wierp ik al weer een blik naar de toekomst.

 Reconnecting

De eerste maand heb ik besteed aan reconnecting met familie en vrienden. Dat voelde fijn. Precies wat ik nodig had.

Niet alles liep zoals ik gepland had. Met name het contact met mij moeder en zus verliep wat chaotisch. Wel kon ik merken dat de relatie met mijn moeder meer in balans is gekomen.En een ding is zeker. Ik kan altijd bij haar terecht.

 Opnieuw afscheid nemen

Eind januari heb ik Mimi uitgezwaaid op Schiphol Airport. Zij is voor 3 maanden naar Guatemala vertrokken. Samen met haar studiegenoot Luut doet zij daar onderzoek voor haar bachelorscriptie Antropologie.

Haar vertrek was de reden dat ik langer in Nederland bleef. Heerlijk met mijn meiden bijgekletst tijdens gezellige etentjes.

De maand februari (3 weken)  heb ik besteed aan de overgang naar mijn leven na de sabbatical en afscheid nemen van een hele waardevolle tijd met mijzelf in het buitenland. Ik heb al die maanden zo veel gelezen, gestudeerd en inspiratie op gedaan.

Eén ding is zeker. Ik heb op dit moment zin om weer aan het werk te gaan. Mijn collega’s zien en weer kunnen bijdragen aan (passend en inclusiever) onderwijs. Mijn ervaringen vertalen naar mijn werkzaamheden voor het expertisecentrum. Benieuwd waar het EC nu staat en naar toe wil.

 

Wat heeft de sabbatical opgeleverd?

~ Een hele diepe, liefdevolle verbinding met mijzelf!

Een diepere heling die ik, naar mijn idee, vooral heb kunnen maken doordat de Tijd voor mij was en ik er voor heb gekozen om mij niet te laten leiden door allerlei externe prikkels.

Een diepere heling die blijkbaar nog nodig was na alle verlieservaringen en systemisch werk wat er nog te doen was.

Totaal onvoorzien. Ik was in de veronderstelling dat ik op mijn grote fietsavontuur ging.

Na twee weken Valencia werd mij pas echt duidelijk dat deze sabbatical om iets heel anders ging dan een (fiets)reis maken van A naar B.

Het ging over ‘vrij voelen’ in plaats van ‘vrij zijn’. Vrij ben ik ook als ik twee weken meivakantie heb.

Het ging om innerlijk echt vrij voelen, zonder ballast.  Door mijn innerlijke kompas te leren volgen en mee te bewegen met mijn natuurlijke ritme.

In Valencia was ik nog niet op dat moment aangekomen. Hoe ik dat ben aangegaan beschrijf ik in mijn boek. Dat is echt te veel voor deze blog.

Een proces heeft zijn eigen Ritme, Ruimte en Tijd.

In Valencia besloot ik ook dat ik een 10 daagse Vipassana retraite wilde volgen in december. Nadat ik in Portugal geweest was. Ik voelde dat dat echt goed voor mij zou zijn.

Niet wetende dat ik die zelf zou aangaan in Portugal.

Een vriendin van mij, Floor, zei tegen mij: “ Je hebt als een soort monnik in Tibet geleefd.”

 “ Ja!” zei ik, “ Dat was ook echt zo. Op die manier heb ik ervaren dat ik mijzelf echt heel fijn gezelschap vind.”

Ze moest lachen.

Het heeft een heel diep gevoel van Zelfliefde opgeleverd en dat heeft veel impact gehad op mijn terugkomst. Op mijn visie op de verschillende connecties in mijn leven. Vaak in positieve zin (verdieping) en soms in minder positieve zin (loslaten).

Maar bij beiden voel ik innerlijke rust. En dat is voor mijn reis niet altijd zo geweest.

Loslaten en afscheid nemen is sinds het plotselinge overlijden (suïcide) van mijn vader een thema geweest in mijn relationele leven (vriendschap & liefde).

In mijn boek ga ik hier dieper op in.

Dat boek gaat er echt een keer komen. Kan niet anders, want ik heb notitieboeken vol geschreven, en allerlei stukken geschreven op mijn iPad.

Ik voel mij dieper verbonden met mijzelf en de wereld

Dat is waar ik nu sta. Daar schreef ik ook over in mijn vorige blog loslaten en verbinden.

~ Mijn hoogsensitiviteit ben ik ten volle tegen gekomen en dat realiseer ik mij nu pas echt.

Balans tussen behoefte aan prikkels, intellectuele en fysieke uitdagingen en ontprikkeling is belangrijk gebleken. Ik kan mij vrij ‘plotseling’ overwhelmed voelen. En in een nieuwe onbekende omgeving speelt dat natuurlijk nog meer. Het is iets dat ik meer ga onderzoeken voor mijzelf. Maar ik merk het ook nu ik weer vaak in de drukke stad ben.

~ Het zijn mensen, het gedrag van mensen in zijn/haar context vanuit systemisch perspectief waarin ik geïnteresseerd ben. Op een psychologische, theoretische, spirituele en praktische manier.

Vanuit dat gevoel en die wetenschap heb ik een ontwikkelplan voor mijzelf gemaakt.

 Dat ontwikkelplan draagt bij aan mijn zielsmissie:

‘ Samen bouwen aan een rechtvaardige, duurzame en inclusieve samenleving door mensen in hun kracht te zetten vanuit goed (persoonlijk), verbindend leiderschap en systemisch perspectief .’

En dat zal ik op mijn eigen-wijze vormgeven. In mijn werk voor het onderwijs, in mijn persoonlijke (levens)projecten.

Ja die persoonlijke projecten gaan gewoon door.

Een van die persoonlijke projecten is dat ik naast mijn werk weer ga studeren. Ik hou van leren, nieuwe vaardigheden maar vooral studeren over verschillende perspectieven en filosofieën.

En er komen meer avonturen aan. Dat voel ik, want langer in Portugal ‘wonen’ vond ik echt geweldig en mijn zwarte Santos monster staat nog in Zuid- West Frankrijk. Dus misschien ga ik die terugfietsen naar NL via de westkust en Bretagne. Maar, je weet het nooit met mij!

Ik raad het iedereen aan om een keer in je leven een sabbatical te nemen van minimaal 3 maanden en alle tijd die er is aan jezelf te besteden in een, voor jou, nieuwe omgeving.

 

“ Kijk het maar aan wat je tegenkomt op je pad.”

 

Het verrijkt je leven in alle opzichten.

 Liefs X Liz

 

De titel van deze blog is geïnspireerd op de korte docu op Cinetree waar hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder uitlegt waarom het goed is om even iets minder aandacht aan je telefoon te besteden: “Als je niet echt ziet, hoe wil je dan iets veranderen?”