Weer eens een berichtje van mij, maar dan vanuit Portugal.

Wanneer ik in een nieuwe omgeving ben merk ik dat ik echt tijd nodig heb om te wennen aan de nieuwe routine van een dag. Het inspireert mij om dan ‘mijn draai’ weer ergens te vinden.

Gewoon. Bewust Zijn.

Mijn brein breng mij nog regelmatig naar alles dat toekomstig zou kunnen zijn. Dat is heel zinvol soms, maar ik ‘dwing’ mijzelf om te vertrouwen op het proces.

Dat betekent controle loslaten.

Mijn pad, dat het ‘Pad van vertrouwen’ heet. Als je nieuwe wegen inslaat is dat een belangrijke route. Die route wijst mij de weg naar mijn hart, naar mijn innerlijke stem, kracht, rust en vrijheid.

Althans zo werkt het voor mij.

Vertrouwen

Vertrouwen is op dit moment een belangrijk thema tijdens mijn reis.

Vertrouwen in mijzelf.

Vertrouwen in het proces.

Het zijn allemaal onderdelen van deze reis. In hoeverre ben ik in staat om echt te vertrouwen op de weg die ik bewandel. Zonder de dagelijkse structuur van werk, familie en vrienden vanuit mijn huis dat ‘Thuis’ heet.

Een ‘pad van vertrouwen’ bewandelen, is ondanks de angst er voor gaan. Het overdenken meer loslaten.

‘Gewoon’ er op vertrouwen dat alles goed is. Waarom?

Dan kan er sprake zijn groei. Vasthouden uit angst brengt stilstand.

Als dat zich uit in even rust en bezinning dan is dat heel goed als voorbereiding voor het nieuwe dat gaat komen, maar als ik te lang vast houd en het mij niets meer brengt dan word het een heel ander verhaal.

Ik weet precies in welke fases en op welke momenten in mijn leven dat van toepassing was.

Toen ik in Valencia was, bijna twee weken geleden, voelde ik de behoefte om naar Portugal te gaan. Naar ‘ Monte Rosa’, een verblijf van verschillende huisjes bij elkaar, op het platteland vlakbij Lagos. Ik ben daar vorig jaar mei ’22 ook geweest om een weekje te schrijven.

Een fijne plek om even langer te zijn en de dagen gewoon te laten komen. Lekker van de natuur te genieten, maar ook terrasjes pakken in Lagos.

Tenminste dat was het plan. Om 4:30 uur s’morgens, vrijdag 30 oktober ’23, kwam de taxichauffeur mij ophalen om mij midden in de nacht op het vliegveld van Valencia af te zetten.

Om 5:00 uur ben ik al door de veiligheidscontrole van de douane heen.

Op het vliegveld schrijf ik even lekker in mijn journal. Tussen check-in en tijdstip van vertrek door.

Het is de tweede keer deze reis dat ik naar de volgende bestemming vlieg. Tja, het is niet heel duurzaam maar wel fijn! De treinverbinding ging via allerlei omwegen naar Portugal. Het hoeft natuurlijk niet altijd in een directe weg te gaan als je alle tijd hebt, maar nu was het goedkoper en korter om te vliegen. Ik heb wel een donatie gedaan ter compensatie co2 en ten behoeve van het planten van een boom. En, na aankomst op Faro ben ik met de bus (2 uur) naar Lagos gegaan.

Thuiskomen

Toen ik met de bus in Lagos aankwam ben ik meteen gaan wandelen door het centrum en langs het strand. Het voelde meteen goed!

Ik ben hier nu meer dan een week en het voelt nog steeds heel fijn hier! Ondanks dat het op sommige dagen regent en ik afgelopen woensdag 25-10-2023 ziek was geworden. Verkouden. Een hoofd vol watten en keelpijn.

En toch heb ik het naar mijn zin. Ik voel ik mij op mijn gemak hier.

De gastvrouwen hier hebben elke dag even ingecheckt hoe ik mij voelde en of ik misschien iets nodig had.

Er is zelfs een keer voor mij gekookt s’avonds en afgelopen vrijdag hebben ze tijdens hun wekelijkse boodschappen tripje ook boodschappen voor mij meegenomen.

Tot nu toe ervaar ik zo veel warmte en zorgzaamheid van anderen. Op momenten dat ik het niet verwacht.

Kindness, noemen ze dat. Als ik alleen op reis ben, heb ik dat af en toe echt nodig. Ik maak in Nederland deel uit van een (gezins)systeem van vrouwen. Mijn familie, vrienden en collega’s. Nu ik op reis ben mis ik dat soms. Die fysieke aanwezigheid van mijn systeem ook al weet ik dat wij altijd verbonden zijn.

Tijdens het schrijven van deze blog voel ik mij al zo veel beter. Gelukkig!

Ik verveel mij vrijwel nooit als ik kan lezen, studeren, onderzoeken, filosoferen, muziek luisteren en schrijven. Ik hoop de aankomende weken iets meer te kunnen zien van Portugal, maar voor nu is het even genieten van de afwisselend regen-en zonneschijn hier op ‘Monte Rosa’.

X Liefs Liz

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<~~~~~~~~~~~~~~~~~>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

Sinds 184 dagen [d.w.z. 26,29 weken, d.w.z. 6 maanden, d.w.z. 0,5 jaren] ben ik zonder vaste woonplek (eigen vrije keuze]

Sinds 80 dagen [d.w.z. 11,43 weken, d.w.z. 2,60maanden, d.w.z. 0,22 jaren] ben ik op soloreis (sabbatical) vanuit Rotterdam vertrokken (fiets (4 weken) en daarna trein, vliegtuig, bus, huurauto)

Deze informatie is niet interessant voor anderen misschien, maar voor mij is het een manier om het een en ander in perspectief te zetten. Soms voelt het alsof ik al maanden langer onderweg ben en dan zie ik dat ik al 6 maanden ‘op reis’ ben.