Het is al weer 14 dagen geleden dat ik Orleans bereikte met mijn fiets. Jeetje wat is er in die tussentijd weer veel gebeurd. Morgen is het een maand geleden dat ik uit Rotterdam vertrok met Marokko als doel.

Er zijn zo veel ervaringen waar ik over zou willen schrijven. Ontmoetingen, camping ervaringen, mijn persoonlijke grenzen die ik tegen kom, de do’s and dont’s als het gaat om de set up van mijn fiets, mijn verlangens en weerstanden.

Deze fietsreis doet ook veel met mij op een fysiek, mentaal en emotioneel niveau. Ik zou zo veel willen vertellen en delen, maar tegelijkertijd ben ik in dubio. Wat doen mijn luxe fietservaringen er toe als er in Marokko een aardbeving heeft plaats gevonden?

Verschillende mensen vragen aan mij of het van invloed is op mijn doel om naar Marokko te fietsen.

Mijn eerste gevoel? JA, het is zeker van invloed! Het voelt op dit moment niet goed om er rond te fietsen als fietstoerist terwijl er veel mensen in nood zijn. Naast het feit dat er natuurlijk ook risico’s aan verbonden zijn, het nieuws mijn gevoel van veiligheid heeft ‘geschaadt’, vind ik het vooral heel naar voor de mensen in Marokko en al hun dierbaren.

Qua kilometers heb ik nog een hele weg te gaan voordat ik Marokko zou bereiken, dus ik laat het voor nu even los of het wel of niet mijn bestemming gaat zijn. Dat ligt ook aan welke periode dat is en hoe Marokko er dan voor staat.

Sowieso heeft de afgelopen 14 dagen mij laten ervaren hoe belangrijk het is om deze reis stap voor stap te doen. Geen week, geen dag is hetzelfde. Niet qua fietservaring, niet qua gevoelservaring.

Het doet mij beseffen dat ik niet weet wat ik volgende week wil, omdat ik niet weet wat de dag van vandaag gaat brengen.

Ik wil in het NU zijn, maar als je toch moet zorgen voor je slaapplek, eten, fietsafstanden goed inschatten dan is dat soms een lastige combinatie.

Regelmatig maak ik nog een verkeerde inschatting van de aankomende omstandigheden. Zo ook dag 27 vrijdag 8 september jl. waardoor ik mij afvraag of ik überhaupt nog verder wil fietsen.

Tijd voor rust en bezinning.

Die dag, loopt niets zoals gepland. Ik kom zonder water te zitten terwijl het qua vereiste conditie en technisch gezien een zwaar ritje is. Althans dat blijkt voor mij in de omstandigheden van 35 graden Celsius. Vijftig kilometers fietsen is tot nu toe een prima afstand geweest, ook over de glooiende heuvels. Alleen dit keer gaat het fout. Enigszins uitgedroogd met te weinig voedzaam eten bij mij wordt het de laatste speldenbocht heuvels hike-a-biken. Te weinig energie.

Het voelt die dag allemaal zo dubbel,

In de ochtend word ik wakker op de verlaten camping. Die een beetje aan voelt als een plek zonder ziel. Zo’n plek waar je voelt dat de mensen er niet echt meer om geven. Ik voel weerstand om te vertrekken. Mijn achternichtje Barbara praat mij moed in.

Eenmaal op de fiets voelde ik mij weer gemotiveerd en fietste dapper door. Tot 13:00 uur toen liep het allemaal anders dan verwacht.

Een kilometer voor het huisje dat ik gehuurd had voor 2 nachten stond ik enigszins in tranen en vol zelfmedelijden langs de weg. Ik voelde mij even helemaal verloren. De zon brandde op mijn hoofd en mijn lippen voelden uitgedroogd. Mijn energie was op.

Precies op dat moment kwam de eigenaresse van het huisje van bestemming langs rijden en die heeft haar man gestuurd om mij op te halen en water mee te brengen. ‘ Engelen uit het Universum’. Zo voelde dat.

Er valt nog zo veel te vertellen over het vervolg maar dat ga ik in een andere blog delen.

Na een flinke emotionele ontlading en fysiek enigszins uitgeput te zijn, heb ik die nacht heel diep in het heerlijke bed van het huisje geslapen.

De volgende morgen werd ik wakker met een pain au chocolat bij mijn voordeur en terwijl ik die verheugd op at las ik het nieuws dat Marokko was getroffen door een aardbeving. Dat voelde zo onwerkelijk en maakte daarmee mijn ‘leed’ van de vorige dag heel relatief.

Wat kan het leven dan vol contrasten zitten.

X Liefs Liz