Dag 13

Ik ben deze dag op een missie: Parijs

Het blijkt een dag met uitdagingen te zijn. Al snel begint het te regenen. Het is miezerig weer. Wel lekker koel.

Ik kom allerlei soorten wegen tegen, ook geblokkeerde wegen. Waardoor ik tot twee keer toe een herberekening moet maken van de route. Ik kom op die manier terecht op gravelroads door korte stukken bos, waar ik op een bepaald stuk op een of andere manier onderuit glij. Op het moment dat ik een stukje loop. Ik kom op de zijkant van de weg terecht met mijn armen in een bosje brandnetels. Gelukkig had ik mijn regenjas aan. Geïrriteerd pak ik mijn fiets op en fiets verder. Terwijl ik later in het dorpje fiets zie ik dat mijn Fitbit horloge niet meer om mijn pols zit. Ik baal. Die heb ik waarschijnlijk bij mijn val verloren.

Na een paar flinke heuvels moet ik een drukke autoweg met vrachtwagens oversteken. Peinzend sta ik aan de zijkant van de weg. ‘Hoe ga ik dit doen?’ Op dat moment stopt er links van mij een grote vrachtwagen om mij over te laten steken. De auto van rechts volgt zijn voorbeeld en stopt ook. Met een brede glimlach steek ik mijn hand op als dank en steek ik over met mijn fiets. Die onverwachte vriendelijkheid! Dat vind ik zo leuk om te ervaren onderweg.

Al snel fiets ik later op een vlakker stuk langs het kanaal. Ik kan mij nog herinneren van de vorige keer in 2020 toen ik naar Parijs fietste dat dit niet het leukste stukje is voor Parijs. Toen dacht ik dat ik er al bijna was. Nu weet ik beter. Er gaan nog wat heuvel op en heuvel af stukken aankomen voordat ik echt in ‘Centre Ville de Paris’ ben.

Onderweg moest ik lachen in mijzelf: ‘Het lijkt vandaag wel een survival tocht.’

Uiteindelijk kom ik steeds dichterbij het centrum van Parijs. Wat een leuk gevoel geeft dat toch, fietsen door Parijs. Ik wil dit keer niet naar de Eiffeltoren fietsen, maar naar ‘Arce de Triomphe’. Daar maak ik een foto van mijn Santos. Een foto om te koesteren.

‘Arce de Triomphe’, hoe symbolisch. De afgelopen jaren heb ik heel wat overwonnen en veel tijd aan persoonlijke ontwikkeling gedaan. Beslissingen genomen die mijn doel om te reizen met de fiets ondersteunden zoals ontspullen, mijn huur opzeggen, sabbatical nemen. Maar ook stoppen met anti-hormoon medicatie, stoppen met alcohol, stress verminderen, veel wandelen, in de natuur zijn. Om op die manier te kunnen ervaren hoe mijn lichaam er echt voor staat en sterker maken.

Na meer dan 600 km te hebben gefietst kom ik aan op de ‘Arce de Triomphe’. Wat een leuk en fijn gevoel. Mijn eerste mijlpaal van deze fietsreis.

Ik plaats de foto op Instagram en ik zie in mijn berichtenbox dat Santos Bikes een verzoekje heeft gedaan om een samenvatting van een paar artikelen van mijn blog op hun website – Santos Stories – te mogen plaatsen. ‘Ja, heel leuk dat wil ik wel!’

Want ja, schrijven is mijn eerste passie en fietsen komt daarna. Dus hoe mooi is het om deze combinatie in een blogartikel te verweven?

Ik fiets voldaan en op mijn gemak naar de Camping de Paris in Bois de Boulogne.

Dag 14: Ik besluit een dagje extra op de camping te blijven en mijn artikel voor Santos stories te schrijven.

Een van mijn voornemens is namelijk dat ik fietsen en schrijven in balans houdt. Het een inspireert het ander en vice versa. Het mooiste zou zijn als ik vroeger kan vertrekken en zo de middag tijd over hou om te schrijven, maar zover ben ik nog niet. Alle organisatie en tijd om te fietsen heb ik nog echt 100% nodig.

X Liefs Liz