Wauw, wat een proces is het om mijn huur op te zeggen drie maanden voor mijn vertrekdatum naar Marokko!

Om vervolgens te beginnen aan zo veel mogelijk ontspullen.

Allereerst het moment dat ik 1 februari ’23 mijn huis ging opzeggen. Al die innerlijke gesprekken die ik heb gevoerd. ” Weet je het zeker, Liz? ” Nog even alle mogelijke andere opties langslopen. Al die mogelijkheden die het gevoel kon wegnemen dat ik het echt super spannend vindt om ineens soort van ‘dakloos’ te zijn. In mijn hoofd op zoek naar zekerheid.

Zo werkt je brein dus blijkbaar. Je wordt telkens weer terug gebracht naar die basisbehoeften. Dus je brein gaat in een soort overleef/vechtmodus. Je gedachten roepen blokkades op.

Gaandeweg bedacht ik dat ik dan mijzelf ook door meer positieve gedachten mijzelf kon gerust stellen.

“Komt goed!”

“Je moet wennen aan dit soort stappen. Je huis opzeggen betekent niet meteen ellende. Dat was wel voor mijn oma en moeder het geval. Die hebben echt vanuit niets weer een nieuw bestaan moeten opbouwen. Hun situatie was probleem gerelateerd.”

” Hoe anders is dat nu voor mij. Ik ben heel gelukkig. Ik heb een mooie inspirerende baan, een super fijn huisje 10 minuten lopen van het strand, financieel geen problemen, veel liefde in mijn leven van mensen waar ik om geef, ben gezond en voel mij fit.”

Ik kwam tot de conclusie: JA! Go for it!

Ik heb een missie 🙂

Een paar jaar geleden bedacht ik dat ik wilde gaan reizen juist als ik heel gelukkig ben en weg kan gaan in volle verbinding met de mensen waar ik van hou. Ik wilde niet weg gaan als oplossing voor een zoektocht naar geluk.

Ja, ik wil op reis uit behoefte aan avontuur. Avontuur om nieuwe paden te bewandelen en ontdekkingen te doen, nieuwe mensen te ontmoeten en mijzelf te herontdekken in deze totaal nieuwe fase.

Stap voor stap richting mijn vertrekdatum. En elke keer als ik word afgeleid door obstakels, werk, mijzelf, vooral mijzelf, weer terug gaan naar het pad.

Mijn zielspad zoals ik die voor ogen heb.

In het hier en nu met de toekomst in het vizier.

Na een nacht vol stress heb ik mijn huisbaas de opzegbrief gestuurd. Hij belde mij meteen op om te informeren waarom ik wilde opzeggen. Hij was heel nieuwsgierig. Op dat moment voelde ik dat ik dit echt zo wilde. ” Ja Henk, ik ga naar Marokko fietsen.”

Die stap was genomen!

Daarna kwam een periode van ontspullen. Dat is ook een heel proces. Dan begint het loslaten, want ik wil zo vrij als mogelijk zijn als ik ga fietsen.

Life is a balance, between holding on and letting go.

~ Rumi

~ Rumi

Jeetje, ik wist niet dat mijn 1-persoons huishouden zo veel spullen verborgen had. Zo gaat dat als je je energie in andere dingen stopt. Dan laat je je spullen gewoon de ruimte innemen die ze altijd in nemen.

Ik ben hier gaan wonen toen ik ongeveer 10 maanden in scheiding lag en had mijn eerste, nieuwe relatie. Dat ook al vrij snel, toen ik hier woonde, stuk liep. Deze relatie vroeg te veel van mij zo vlak na de scheiding. Ik kon en wilde niet met twee mannen tegelijk bezig zijn in mijn hoofd. Aan de ene kant afscheid nemen van bijna 22 jaar liefde en aan de andere kant nieuwe liefde in mijn hart toe laten.

Ik liet ze allebei even los. Mijn hart was voor de meiden. Mijn meiden. Zij hadden mij nodig. Zij hadden een emotioneel aanwezige moeder nodig die er, in die moeilijke tijd van de scheiding, voor hen was.

Dat was een hele bewuste keuze. Eigenlijk al sinds hun geboorte. Zonder mijzelf te verliezen in het moederschap en genoeg ontwikkeltijd voor mijzelf.

Mijn beslissing om te gaan fietsen is daar een voorbeeld van. Mijn meiden en ik hebben er naar toe gewerkt dat we weten en ervaren hebben dat onze liefde onvoorwaardelijk is en het niet uitmaakt waar we zijn. Soms dichtbij, soms op meer afstand. Maar altijd nabij. Nabij in ons hart.

Dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde sterkt mij ook om te doen wat ik nu wil doen. Ik ben er klaar voor en zij ook. Het had ook andersom kunnen zijn. En dat gaat waarschijnlijk ook gebeuren. Eigenlijk is dat al gebeurd op het moment dat ze uit huis zijn gegaan.

Daarna herijk je met elkaar hoe je het samen weer gaat vormgeven. Vanuit liefde, verbonden in vrijheid en autonomie. De wetenschap dat je er altijd voor elkaar bent. Een luisterend oor.

En net op dit moment kijk ik even op Instagram en lees ik de post van @joachimchallem waarin hij zijn nieuwe nummer ‘ The Great’ opdraagt aan zijn broer die altijd een ‘listening ear’ heeft voor hem.

Dat is precies wat de meiden en ik voor elkaar betekenen: ‘Altijd een luisterend oor. Oordeelloos en supportive.’

Maar goed, weer even terug naar wat ik wilde vertellen. Het ontspullen is loslaten en weer herijken, maar met een doel en een eindresultaat voor ogen.

Op aanraden schafte ik toch het boek van Marie Kondo aan en zij gaf een aantal tips voor de volgorde waarin je moet ontspullen namelijk allereerst kleding en boeken. Grappig want ik wilde dat juist als laatste bewaren omdat dat het makkelijkst leek. Precies om die reden moet het andersom.

Weg gooien is geen verspilling. Voel je niet schuldig!

~ Marie Kondo

Dat ben ik gaan gebruiken als mantra elke keer als ik blokkeerde met opruimen. En ik las dat je niet je familie er bij moet betrekken. Dat is niet helemaal gelukt, want mijn moeder heeft een passie voor boeken verzamelen en verkopen. Dus voor haar heb ik de regel doorbroken en alle bruikbare boeken in de auto naar Amsterdam gebracht. Heel wat tassen vol gingen weg. Mama blij. We combineerde het met een gezellig diner of zondagse lunch.

Met alle andere spullen ‘mag’ ze zich verder niet bemoeien. Mijn moeder is niet iemand die makkelijk weggooit. Haar kleine huisje staat vol kleine spulletjes, een huisje vol herinneringen.

Ik heb dat zelf nooit gewild. Dus ik hoef mij nu niet te ontdoen van veel prullaria. Gelukkig!

Veel spullen gaan naar de kringloop. Dan heeft het weer een goede bestemming. En alles wat onbruikbaar is gaat naar het grof vuil.

Langzaam beginnen de slaapkamers beneden leeg te raken.

Met mijn zusje heb ik de schuur leeg gehaald. Dus nu zijn de paperassen, spullen met emotionele waarde etc aan de beurt.

Verder heb ik een hoekje in huis gereserveerd voor de spullen die ik mogelijk naar mijn slaapplek op zolder bij mijn zusje wil brengen.

Ik heb ook een doos met waardevolle spullen om mee te nemen als ik tijdelijk ergens ga settelen.

Als ik terug kom van Marokko ga ik voor de tweede ronde van ontspullen, want dan weet ik mijn nieuwe levensdoelen voor het vervolg van 2024.

Haha, ja dan gaat de tijd snel. Zit ik zo in 2024. Pfff ben net begonnen aan 2023.

Time, please slow down a little bit. I want to enjoy all of you!

Afgelopen weekend had ik zondag avond ineens een euforische gevoel: ‘ Yesss, het gaat mij lukken! Over 5 weken ben ik zo ver!’

De laatste week van april ga ik afscheid nemen van het huis, het strand, Zandvoort en al mijn herinneringen die ik hier de afgelopen 7 jaar, op deze magische plek, heb mogen ervaren.

X Liefs Liz

Illustratie: @tooyoufromsteph