Vanmorgen werd ik wakker en zag op Instagram een post van Pink Ribbon waarin ze aandacht gaven aan ‘ 5 februari Wereldkankerdag.’
Elk jaar overvalt het mij. Ik ben er eigenlijk niet zo mee bezig en dan toch merk ik dat ik rondom deze tijd altijd wat emotioneler ben. Waarschijnlijk onbewust toch meer dan ik denk. En afgelopen week was ik ook nog eens ziek, niet fit (sluimerende verkoudheid/griep).
Vrijdag 1 februari 2019 was mijn laatste chemo:
Het zijn de maanden waarin ik in 2019 langzaam weer uit mijn ‘grot’ van operaties en chemo tevoorschijn kwam. (foto: @sapminature)
Stap voor stap ging ik weer aan het ‘gewone’ leven deelnemen.
Vandaag Wereldkankerdag, dus blik ik toch even terug naar 2019. Wat schreef ik op mijn blog en wat schreef ik in mijn dagboek rond die tijd? Wat voelde ik in die tijd en waar was ik mee bezig?
Ik zag dat ik in januari 2019 een begin van een blogartikel had geschreven en die begon met onderstaande tekst:
“““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““`
Ik las op de facebookpagina van @psychologiemagazine het volgende stukje en ging er mee aan de slag.
10 confronterende levensvragen
‘ Vroeg of laat komt het moment waarop je afscheid moet nemen van het leven, van je dierbaren, van alles wat je lief is. Dat moment kan (veel) eerder komen dan je verwacht. Sta daar eens écht bij stil. Dat werkt het beste wanneer je niet alleen nadenkt over de volgende vragen, maar de antwoorden ook opschrijft’.
1. Kun je terugkijken op een bevredigend leven? Waar wringt het nog?
2. Als het er echt op aan zou komen, wat zou je meteen doen, en wat zou je onmiddellijk laten?
3. Waar zou je spijt van hebben als je er morgen niet meer zou zijn? Kun je dat nog rechtzetten of iets doen waardoor je dit gevoel van spijt wegneemt?
4. Wat is er echt belangrijk voor je, en heb je daaraan genoeg tijd besteed en aandacht gegeven?
5. Wat geeft je leven kleur en wat zou het meer kleur kunnen geven?
6. Welke wensen heb je nog? Wat zou je het allerliefst willen bereiken?
7. Ben je eerlijk geweest over je gevoelens, je wensen, je verlangens? Hebben anderen je echt leren kennen? Wat zou je meer willen delen?
8. Wat zou je het gevoel geven een betekenisvol leven te hebben?
9. Hoe zou je herinnerd willen worden?
10. Wat kun je nú doen om meer uit je leven te halen en straks met een goed gevoel te kunnen terugkijken?
Ik schreef : ‘Op al deze vragen heb ik niet meteen een antwoord, maar ik heb wel het voornemen om op deze vragen antwoord te krijgen in 2019. Misschien ga ik daar de maand Januari 2019 wel voor gebruiken, zodat ik een frisse start kan maken met herstellen van mijn ziekte en opbouwen van een nieuwe fase van mijn leven.‘
Tot op heden 4 februari 2023 ben ik er op mijn blog niet meer op teruggekomen. Het waren levensvragen die ik nog volop aan het onderzoeken was nadat ik mijn laatste chemo had gehad.
Het blijken ook vragen te zijn waar ik naar mijn idee een heel leven overdoe om te onderzoeken en dat typeert meteen ook wat voor mij belangrijk is: Het leven onderzoeken, exploreren in al zijn facetten.
Maar toch ga ik de komende 10 weken elke week antwoord geven op een levensvraag, zoals ik die hier boven heb op geschreven en dat doe ik via een korte vlog op Instagram of misschien ook wel op You Tube via ‘short movie’ of via een Audio Blog hier op mijn website.
Het zijn ideeen, flarden van gedachtes, die nu net in mij opkomen, maar je weet met mij nooit. Kan zo weer veranderen.
Wat schreef ik in mijn dagboek rond die tijd, aan het begin van 2019? Wat voelde ik in die tijd en waar was ik mee bezig?
Ik las in mijn dagboek dat ik volop in de verwerking van mijn stuk gelopen relatie zat.
Zo las ik dat ineens spontaan de tranen over mijn wangen rolden. Ik was mij meteen bewust van het feit dat het tranen van verlies en verwerking waren.
Ik schreef:
‘Hoe kan je in godsnaam je geliefde zo laten vallen, loslaten en je terugtrekken? En dan… als ik het uitmaak ineens appen, bellen, een brief sturen….
‘ Niet om echt te geven, niet om echt te delen, maar om zichzelf het gevoel te geven dat hij er wel voor mij is. Niet in de liefde, maar dan wel in de ziekte.’
‘Niet in de nabijheid, maar op afstand. Nee, want nabijheid is echte liefde, gelijkwaardige, onvoorwaardelijke liefde.’
‘Op afstand, dan kan je je terugtrekken wanneer je wilt. Emotioneel afstand nemen.‘
‘ Het is verdrietig dat een relatie na 17 maanden zo kan lopen, maar laat ik heel eerlijk zijn. Ik had niet het gevoel dat we voor in de eeuwigheid samen zouden blijven. Misschien in basis te veel verschillen.’
Ik las dat ik in januari 2019 een heel mooi gesprek had gehad met Mimi waarin ze zei: “Mam, soms is iemand meer geschikt als vriend en is een relatie meer een ‘tussendoor’relatie.”
Daarnaast genoot ik enorm van de activiteiten die ik weer met mijn meiden kon ondernemen.
Ik bezocht de voorstelling die Mimi samen met Milan had geschreven en geregisseerd voor haar eindexamenjaar ‘Drama’. Die voorstelling was zo bijzonder!
Genieten van de simpele dingen van het leven zoals heerlijke sushi bestellen terwijl je maanden veganistisch hebt gegeten, maar je het zo ontzettend lekker vindt en je meiden ook.
30 Seconds spelen en merken dat je nog echt veel moeite hebt met het oproepen van informatie als gevolg van een ‘chemobrein’.
‘Beetje confronterend, maar wel goed om zo’n spel te spelen’ schreef ik in mijn dagboek.
Eva die mijn kale hoofd ook heel aandoenlijk vond. Een paar keer mijn hoofd pakte en kusjes op mijn bolletje gaf en riep hoe zacht het voelde: ‘Zoooo lieffff!’ We spraken voor het eerst over mijn ziekte terwijl ze lekker een weekend bij mij was.
Pink Ribbon schreef op hun insta-account: Vandaag staan we stil bij iedereen die geraakt is door kanker. Wereldwijd is er aandacht voor de impact van de ziekte. Welk impact maakte (borst)kanker op jou?
Mooie vraag!
In de loop der jaren heb ik ervaren dat het een traumatische ervaring is, veel verlieservaringen in een korte tijd verwerken, nieuw leven beginnen met een nieuwe vrouw. Het heeft veel impact gehad op mijn vrouw zijn, uiterlijk maar zeker ook innerlijk.
Het heeft mijn leven met mijn familie en andere mensen in mijn leven zoals collega’s, vrienden en de liefde op zijn kop gezet.
Los van de negatieve ervaringen, gevoelens en impact heeft het ook zeker hele positieve dingen gebracht.
Zo kwam ik er achter dat ik een hele sterke, positieve mindset heb met heel veel veerkracht en levenslust.
Na vier jaar heb ik dat omgezet naar het vervullen van een grote wens die ik al voor mijn ziekte had: het maken van een solo fietsreis.
Het doorlopen van mijn ziekte-en herstelproces heeft mij teruggebracht naar mijn ‘Innerlijke kind’. Klinkt heel zweverig en cliché, maar het is wel waar. Ik ben gaan leven als een pubervrouw, die volop van het leven geniet!
Ik heb ruimte gemaakt voor mijn speelse kant, mijn wilde kant, mijn vrolijke kant, mijn avontuurlijke kant. De Boogschuttervrouw in mij.
In alle vrijheid exploreren, maar in verbondenheid. Verbondenheid met mijzelf en anderen.
In mijn boek die ik aan het schrijven ben komt dit onderwerp ook aan bod en schrijf ik over hoe ik mijn leven steeds meer in alle vrijheid ben gaan leven, in zachte kracht.
X Liefs Liz
PS. Allereerst hoop ik dat je genoten hebt van het lezen van mijn blogartikel, maar ….. Wist je dat je je ook kan abonneren op mijn blog? Mocht je dat willen dan kan je je mailadres achterlaten op mijn website en dan krijg je een melding wanneer ik een blog heb gepost. Ik vind het ook altijd leuk als je een reactie achterlaat op mijn blog of op een andere manier laat weten wat je er van vond.
lizschrijft.com 