Aarde

Misschien is dat wel waarom ik mij zo verbonden voelde met de natuur wanneer ik in Portugal was. Die prachtige rode aarde. Waar aarde staat voor stabiliteit en het rood voor de passie en het vuur.

Zo eindigde mijn vorige blog. Terwijl ik dat teruglees besef ik dat ik net een kwartier ervoor een mail heb gestuurd naar ‘ Monte Rosa’ in Portugal met de vraag of een kamer beschikbaar is in mei 2022.

Ik heb een basic kamer geboekt met een bureautafeltje met uitzicht op het platteland, de bomen in de rode aarde. Het is lang geleden dat ik er voor het laatst ben geweest. Met mijn meiden, de eerste zomer op vakantie zonder mijn ex-man. Dat was in Portugal, maar in een ander dorpje en niet naar ‘Monte Rosa’.

‘Monte Rosa’ is een landelijk gelegen guesthouse in de Algarve. In Barão de São João, een klein dorpje vlakbij Lagos. Het is een complex van oude boerenwoningen (‘montes’) die met zorg en liefde zijn verbouwd tot comfortabele gastenverblijven. Ik ben er voor het laatst geweest met Bas en onze meiden toen we nog getrouwd waren. Misschien wel toen Mimi een jaar oud was, 2003. Ze ging in het huis dat we huurden ineens los lopen rechtstreeks in de armen van Bas, die zijn boodschappentas meteen uit zijn handen liet vallen. Dat weet ik nog zo goed!

Ik heb zulke mooie, dierbare herinneringen aan die plek.

Ik opende vanmorgen mijn instagram en las dit bericht van The Moon Tarot [@themoontarot] [26/03/’22]:

What you’ve been thinking about over and over again is coming to a resolve.

You’re breaking free from any rumination keeping you stuck.

Let your worries soften.

Your consciousness is clear.

A clear mind appears as your emotions are balanced. The work you’ve been doing to become more aware of your inner structure has already set a new foundation.

Ik had een paar onrustige nachten achter de rug. Nachten waarin ik wakker lag van het denken. Met mijn hoofd probeer ik controle te houden wanneer ik angst voel. Angst om een nieuwe stap te maken, angst in de liefde, angst om mij kwetsbaar op te stellen, angst voor liefdevolle gevoelens, angst om te reizen. Het kan van alles zijn, maar vaak is het vooral angst dat ik onvoldoende bij mijzelf blijf en door verwachtingen van het dagelijks leven mij te veel laat afleiden van mijn eigen, persoonlijke levensdoelen.

Terwijl ik in het dagelijks leven niet zo last heb van angst en mij vaak wel krachtig voel, overkomen emoties mij in de nacht, op het moment dat ik naar bed ga. Ik weet dat ik dat gewoon toe moet laten. Overdag heb ik er geen tijd voor, duw ik het makkelijker weg.

Hoe blijf je in verbinding met iemand waar je van houdt en toch de dingen wilt blijven doen die je heel graag wilt? Ik ben zo passioneel dat ik alle ruimte maak om iemand te ontvangen in mijn leven, om iemand mijn liefde te geven, en ook heel graag liefde terug ontvang. Niet in mooie woorden, maar in voelbaar gedrag. Praten is belangrijk, liefdestaal, maar uitgaan van wat je voelt en ervaren is nog belangrijker.

Ik weet wanneer ik zo onrustig wordt en veel, heel veel nadenk. Dan ben ik onvoldoende in verbinding met mijzelf en moet ik meer aarden. Ik laat mij dan te veel afleiden, door de liefde, door mijn werk, door het Zijn in het NU. Moeten en te weinig zelfzorg. Overthinking geeft spanning, fysieke spanning.

Mijn innerlijk weten, mijn intuïtie, geeft signalen die ik uiteindelijk niet kan blijven negeren. Ik zag een post op Instagram van een jonge vrouw @giant-cheerio die ik volg. Zij heeft huis en haard verlaten om te fietsen. Ze vertelde dat ze ‘de Canarische eilanden’ nu toch echt ging verlaten ondanks dat ze het ongelofelijk naar haar zin had, maar ze moest echt verder met haar persoonlijke avontuur.

Unfortunately, I can not stay.

For me, it is not time to settle yet. 

Even if I felt like I have found a special place I am a wanderer, an explorer and I didn’t come with the intention to stay.

I wouldn’t have resisted if these islands changed my mind but I have this feeling in each of my body cells that it is time to go now. ~ Giant Cheerio, biking nomad

Op dat moment voelde ik waar mijn hart naar uitgaat. Ik moet tijd maken om te reizen, te ontdekken. Herontdekken van mijzelf. Om mijn wanderlust weer op te pakken en tegelijkertijd gehoor te geven aan mijn wens om te schrijven aan mijn boek. Nieuw begin, Portugal. Even terug naar waar mijn gezinnetje is begonnen en ik mij altijd verbonden heb gevoeld met de aarde. Met mijn spirituele, creatieve kant.

Ik dacht meteen: ‘ Ik neem mijn fiets mee!’ Een paar tellen later besluit ik om dat dit keer niet te doen….’

Ik wil er verder schrijven aan mijn boek. Daar ligt even mijn focus voor nu.

‘Monte Rosa ‘ is een plek waar ik mij altijd sterk verbonden heb gevoeld met mijn vader, is een plek waar ik altijd ruimte voelde voor mijzelf, is een plek waar ik in liefde samen was. De eerste keer dat ik in Portugal kwam was ik 5 maanden zwanger van Eva en waren Bas en ik op huwelijksreis [1997], Mimi is er verwekt in zomer 2001 nadat ik hersteld was van een ‘burn-out’ [fase van rouwverwerking] en het leven weer zonnig tegemoet zag. Klaar om, samen met Bas, ons gezinnetje uit te breiden. ‘Monte Rosa’ is een plek waar mijn moeder samen met mijn kleine gezinnetje mee was. Tijdens een fase, anderhalf jaar na het overlijden van mijn vader, waarin wij nog aan het herijken waren in onze moeder-dochterrelatie.

Ik ben meteen gaan googlen. Monte Rosa Portugal. Ik bekeek de kamers en huisjes en koos uiteindelijk kamer 5, een kamer voor mijzelf. Heel simpel zonder overbodige luxe. Ik mailde meteen of het beschikbaar was eind april, begin mei. YEAH! Ik heb meteen alles geregeld. Vliegticket, huurauto….

Helaas durf ik nog niet in te zetten op een fietsreis, omdat ik al 8 weken worstel met een zwaar gekneusde enkel en nog steeds aan het revalideren ben. Vanmorgen voor het eerst sinds weeeeeeeken weer op mijn smarttrainer gezeten. Ja ik word steeds uitgedaagd, fysiek gezien, om de focus terug te pakken en goed voor mijzelf te blijven zorgen. Mentaal was dit wel een beetje een Mindfuck. En nog steeds wel een beetje. Het blijft lastig wanneer je fysiek niet het tempo kan bijhouden van je ambities. Ik moest afspraken uitstellen en/of afzeggen, wandelen van uren beperken tot 20 minuten lopen. Mijn krokusvakantie heb ik vooral binnen doorgebracht. Dat was ook het moment dat ik besloot echt te beginnen met het schrijven van mijn boek.

Het is al jaren een wens van mij: naar een inspirerende plek gaan om te schrijven. Alleen.

Waarom naar deze plek?

Het is een plek die mij altijd enorm creatief heeft geinspireerd, waar ik s’nachts in het dal met een groep leuke mensen muziek heb gemaakt. Waar ik kon ontspannen van een schooljaar hard werken, waar de natuur mij inspireerde om meer in verbinding te komen met mijn gevoel en mijn wensen voor het leven in het nu.

Een plek waar ik mijn passie voor het schrijven en exploreren van mijn ‘binnenwereld’ zal omzetten in woorden, zinnen, hoofdstukken van mijn boek. Een plek waar ik mijn autofictie zal vormgeven.

Ik heb al een beeld voor ogen hoe mijn dagen er uit gaan zien: meditatie in de Portugese zonsopgang en zonsondergang, gezond eten en drinken, wandelen in de natuur, zwemmen in de zee en/of zout water zwembad, rondrijden in mijn huurauto en oh ja tijd maken voor het schrijven. Misschien moet ik wel een minimaal-aantal-woorden-per-dag-afspraken maken met mijzelf als ik het zo teruglees.

Ondertussen ga ik wel trainen voor het fietsreizen in de zomer, want mijn zwarte fietsmonster heb ik vorig jaar niet voor niets gekocht.

Het voelt zo fijn dat ik deze solo weekje om te schrijven heb geregeld uit 100% liefde voor mijzelf. Het is niet iets dat ik in het verleden zo snel voor mijzelf regelde, maar dat is de ontwikkeling die ik heb gemaakt.

Niemand meer die op mijn rem gaat staan als ik de auto bestuur. Dat doe ik zelf wel, maar alleen als het echt nodig is.

X Liefs Liz