22-02-22: Drie dagen geleden heb ik sinds lange tijd weer een blog gepost. De laatste die ik in het Engels heb geschreven. Waarom? Schrijven in mijn moedertaal is fijner om mijzelf in uit te drukken. En … je kan onderaan mijn blog selecteren in welke taal je de blogpost wilt lezen. So you know …

Op deze dag 22-02-2022 heb ik een belangrijke beslissing genomen.

Ik besloot ineens op Instagram te delen dat ik vandaag begonnen ben met mijn levensverhaal op papier te zetten. Zie hier mijn Instagrampost.

Ik deed dit vrij spontaan toen ik zag wat de datum was 🙂 Nu las ik dat het palindroomdag is, volgens de astrologie een ideale dag om jouw intenties te zetten en je hart te volgen. So niceeeeeee!

Stiekem ben ik al wel vaker begonnen met schrijven, maar riep altijd dat ik echt geen boek ging schrijven. Neee, ik zou lekker bijven bloggen. Veeeel te druk met mijn werk.

Nu is het krokusvakantie en het eerste dat ik gisteren ben gaan doen is … schrijven. Op mijn blog, in mijn dagboek, in mijn bullet journal, in al mijn verschillende notitieboeken. Voor zoveel gedachtes heb ik een notitieboekje. Noem het maar een chaotisch hoofd. Ik noem het een creatief brein. Het was voor mij in ieder geval het zoveelste teken dat ik mijn droom nu echt serieus moest nemen.

De kern van het boek zal mijn eigen levensverhaal zijn en wat mij betreft zal de rode draad de liefde zijn en hoe ik in mijn leven steeds weer nieuwe keuzes heb gemaakt vanuit mijn hart en kracht. De liefde in vriendschappen, de liefde voor de mannen in mijn leven, de liefde voor mijn gezin, mijn meiden, mijn familie, de liefde voor mijn werk, de liefde voor het schrijven en uiteindelijk de liefde voor mezelf. De liefde is zo veel omvattend.

Uiteraard zullen mijn scheiding en mijn ziekte (borstkanker) ook onderdeel van het verhaal uitmaken, maar zeker ook de ervaringen die ik opdeed met online daten om zo opnieuw de liefde te ontdekken. De teleurstellingen in de liefde en de vreugde in de liefde. Autofictie, mijn kijk op mijn leven, mijn levensverhaal verweven met fictie.

Het voelt heel spannend om nu al te delen dat ik begin aan mijn boek te schrijven, maar het lijkt mij juist leuk om mijn omgeving mee te nemen in het schrijfproces.

Een ander schrijft een scriptie en ik schrijf mijn levensverhaal.

Bijna 20 jaar geleden vlak voordat ik zwanger was van Mimi had ik een burnout. Een uitgestelde rouwverwerking van de zelfdoding van mijn vader. Drie jaar na dato had ik mijzelf beloofd dat ik, wanneer ik weer zou gaan werken, tijd zou vrij maken om aan mijn boek te schrijven. Tijdens mijn burnout bleek dat creativiteit een hele goede uitlaatklep voor mij was. Ik was begonnen met intuïtief schilderen en wekelijks ging ik in een cafe in Haarlem zitten schrijven aan mijn verhaal.

Ik merkte dat ik het heel moeilijk vond om aan mijn boek te beginnen als ik nog midden in mijn proces zat. Ik wil er tijdens het schrijven toch wel met enige afstand op terug kunnen kijken. En elke keer kwam er weer een nieuw life event op mijn pad.

Vaak wanneer ik met iemand in gesprek raakte over mijn kijk op mijn leven kreeg ik de vraag wanneer ik nou eens zou beginnen aan mijn boek. Soms gekscherend, maar vaak met een serieuze ondertoon.

Het idee om nu toch echt aan mijn boek te beginnen voelt ietwat raar omdat ik sinds mijn 11e jaar al in een dagboek schrijf. Duizenden pagina’s heb ik beschreven. Van kindertaal in 1981 tot aan een dagelijkse braindump in 2022. Een en veertig jaar aan verhalen op papier.

Ik ga maar eens beginnen met al mijn dagboeken te verzamelen en onder te brengen in dozen geselecteerd op jaartal en/of levensfase.

Maandag 15-09-2014 schreef ik:

Wat is het dat ik het allerliefste doe? Schrijven …

Leuk, ik krijg ter plekke allemaal ideeën. Het is nu 00:19 uur en ik mag nog een kopje thee zetten van mijzelf en daarna toch echt mijn laatste woorden verwerken in deze blog.

Natuurlijk hoop ik op een heleboel lezers, maar ik wil ook graag iets achterlaten voor mijn meiden. Niet alles zullen ze leuk vinden om te lezen, maar het werkt mee dat we als gezin en als familie heel open zijn en ook in het verleden zijn geweest.

Ik heb maar weer eens mijn boek ‘Je leven schrijven’ van Julia Cameron’ uit mijn boekenkast gepakt. Dit boek heb ik al eenentwintig jaar.

Dinsdag 11-12-2001 schreef ik in mijn dagboek:

Schrijven biedt mij:

• – ander perspectief
• – de kunst om met mijn hele hart te luisteren

Schrijven is als een proces van dingen in beeld krijgen; het is als het kijken door een verrekijker waaraan je net zo lang draait totdat het beeld scherp is.

Schrijven vult je hart als je daarvoor openstaat

Julia Cameron

Allereerst besluit ik vannacht nog te beginnen met het lezen van het boek. Van Eva ‘mag’ ik een fictie en een non-fictie boek tegelijkertijd lezen. `Dit om mijn leeshonger te beteugelen zodat ik niet 5 boeken maar half aan het lezen ben en er geen verdieping komt van datgene dat ik lees.

Ten tweede besluit ik dat ik de boeken die ik ga lezen te koppelen aan mijn schrijfonderzoek tbv de vorm waarin ik het boek wil gieten.

Iets wat ik ook heel graag wil is kunstenaars en/of illustrators vragen een bijpassende illustratie te maken voor een bepaald hoofdstuk of gedeelte van het boek. Ik denk dat ik ook al weet welk kunstwerk ik op de cover wil, maar dat ga ik echt pas op het allerlaatst verklappen.

Ik moet nu echt gaan slapen [0:54 uur] In ieder geval naar bed en okay ik mag nog even lezen van mijzelf want ik heb tenslotte vakantie. Morgen schrijf ik misschien nog een laatst stukje aan deze blog. Mmm ik hoop zo dat ik veel vrouwen kan inspireren met mijn boek.

Meteen bij het lezen van de eerste pagina van ‘Je leven schrijven’ stuitte ik op de volgende zin:

Schrijven is sinds meer dan dertig jaar mijn constante metgezel, mijn minnaar, mijn vriend, mijn werk, mijn passie en alles wat met mijzelf en de wereld waarin ik leef te maken heeft. ~ Julia Cameron

23-02-2022: Waar ik ook ben, ik neem mijn dagboekje mee. Elke dag is er een moment dat ik mijn gedachtes ongenuanceerd op papier zet. Het heeft mij zo vaak geholpen bij moeilijke keuzes die ik moest maken.

Heerlijk om even de vrijheid te voelen om te schrijven en alle tijd te hebben.

Hoe ga je in godsnaam een 52-jarig leven in een boek gieten?

Eerst maar eens wat orde aanbrengen in dat hoofd van mij en dan toch even momenten inplannen dat ik mij echt ga focussen op het schrijven aan mijn eerste autofictie. Want zoals nu ook. Ben al weer meer bezig met het schrijven van mijn blog, stukjes lezen in boeken en in mijn dagboek schrijven dan dat ik een stukje heb geschreven voor mijn boek. In mijn bullet journal heb ik ook al weer een lijstje geschreven welke boeken van Karl Ove Knausgard ik wil aanschaffen en lezen ter inspiratie. Of ga ik juist alleen maar vrouwelijke schrijvers lezen? Mmm dat vind ik eigenlijk ook wel een goed idee.

Sorry Eva, het is mij nog niet gelukt om mij te focussen op max. twee boeken … Sterker nog ik heb vandaag al weer een nieuw boek besteld.

X Liefs Liz

All the credits for the frog art is going to @justfrogetaboutit / @sarahnilsonart [Sarah Nilson]