Tijdens mijn ziekte heb ik voor mijzelf bepaald dat ik vaker een lang weekend weg wil en mijn schoolvakanties wil benutten. Het liefst met de fiets. Soms samen, maar zeker ook solo.

Zo had ik eerst bedacht dat ik deze herfstvakantie met mijn meiden naar New York wilde, maar toen bleek dat Eva, Mimi en ik niet op hetzelfde moment herfstvakantie hadden. Dus dat hebben we verplaatst naar zomer 2020. Toen werd het Parijs. Alleen. Mooie stad en goed bereikbaar met de Thalys. Vervolgens dacht ik: ‘Ik wilde toch zo graag veel fietsen? ‘

Dus werd het Zuid-Limburg. Ergens had ik de naam van een B&B opgeschreven van waaruit je mooie fietsritjes kon maken. Dus dat werd B&B Martinus in Vijlen.

In eerste instantie zou ik alleen gaan. Mijn racefiets in de auto, muziekje aan en lekker op weg.

Door veranderde omstandigheden ging Mimi toch gezellig met mij mee. ‘Gezellig’ had een bijsmaakje gekregen doordat Mimi voor het eerst in haar leven te maken had met liefdesverdriet. En tja als moeder is het gewoon moeilijk om je dochter zo verdrietig te zien. Maar verdriet mag er zijn, en is zelfs een belangrijk onderdeel van verliesverwerking. Daarna komt er ruimte voor andere gevoelens. Hierover schrijf ik in een volgend blog wat uitgebreider over, want als ik ergens doorheen ben gegaan het afgelopen jaar zijn het de fases van verliesverwerking.

Maar dit blog gaat over:

3 dagen Zuid-Limburg (Vijlen)

s’ Morgens begonnen we de dag lekker samen aan het ontbijt en daarna ging ik fietsen. Na anderhalf uur was ik weer terug en gingen we er samen op uit. Zo combineerden we het fietsen met ons samenzijn.

Mijn racefiets kon ik in een luxe fietsenstalling kwijt pal naast de Bed & Breakfast. Dus dat was ideaal.

De eerste dag maakte ik een kort ritje, na een autorit van 3 uur zat er even niet meer in met al die heuvels. Ik heb geen vlak stukje gezien. Het was of de heuvel op of de heuvel af. Ik moest het idee van fietskilometers maken dus meteen loslaten. Het ging echt om het feit dat ik mijzelf deze dagen heb gegund, opnieuw een uitdaging aangaan. In deze mooie omgeving. Niet meteen een competitie met mijzelf aan gaan door elke dag de lat hoger te leggen.

De tweede dag maakte ik niet veel meer kilometers, maar fietste een soort gelijk ritje. Het is een uitdaging die heuvels, maar ondanks mijn trage tempo was ik trots op mijzelf. Trots dat ik dit gewoon doe, fietsen in de heuvels. Nu weet ik waar ik deze winter voor ga trainen.

Terwijl ik op de terugweg was naar de B&B was kwam ik een bekende tegen van mijn werk. Het was Lidewij, zij was directeur op een van mijn scholen. Zij heeft ook borstkanker gehad en door een gesprek met haar en na enig aandringen van mijn dochter, ben ik naar de huisarts gegaan. >> lees hierover in dit blogpost ‘Awareness’

Zij vertelde dat ze helemaal hersteld was, 100% gezond is, maar op dit moment problemen had met haar werkgever. Zij had tot nu toe geen kans gekregen om te reïntegreren. Dus had zij een mediationtraject achter de rug en op dit moment had ze een advocaat ingeschakeld. Zij en haar werkgever kunnen niet tot elkaar komen. Wat een verhaal! Zo kan het dus ook gaan? Hoe anders loopt dat met mijn werkgever waar ik de volledige medewerking krijg om weer 100% te reïntegreren op een manier die passend is bij mijn herstel en hierbij alle steun krijg van mijn collega’s en leidinggevende. Wat natuurlijk helpend is voor het terugkeren in mijn werk.

Wat bijzonder dat ik juist haar in Zuid-Limburg, ver van Amsterdam, tegenkom. Op een weggetje tussen alle heuvels in. Al ploeterend op mijn racefiets op weg terug naar de B&B. Het voelde als ‘meant to be’.

s’ Middags ging ik lekker even relaxen in onze B&B kamer. Muziek luisteren, bloggen, even rusten.

Eind van de middag gingen we er weer even op uit en liepen we door het bos naar boscafe ’t Hijgend Hert’ waar wij buiten op het terras lekker hebben gegeten met een lekker biertje van de tap ‘Hert Blond’. En wat een uitzicht!

Maar wat wij ons niet hadden gerealiseerd is dat we ook weer door het bos terug moesten lopen. Dit terwijl het al pikkedonker was! Gelukkig was het een heldere avond en konden we in de verte het dorp al zien liggen. We hielden elkaar stevig in de armgreep, terwijl we vlot doorstapten. Onderwijl hoorden we allemaal dierengeluiden uit het bos komen. Dan voel je je wel echt een stadsmeisje hoor!

Vrijdag, derde dag en tevens de laatste dag!

Want de volgende dag, zaterdagochtend, gingen we weer terug naar het Westen.

Even een rustdag ingelast. Na 500 hm fietsen, een flinke aantal kilometers en 10.000 stappen in mijn benen moest ik weer even ontspannen. Wat kan je dan niet beter doen dan een middagje shoppen in Maastricht? Alhoewel we niet of nauwelijks iets gekocht hebben.

Maar het was geweldig mooi weer, dus het was al heerlijk om zo door de stad te lopen.

Lekker op een terrasje aan de Brand Dubbelbock en Mimi een, zal maar zeggen, Choco Chaos!

Mimi voelde zich afgelopen week wisselend tussen iets beter en slecht. Was heel verdrietig en moest er veel over praten. Dus dat deden we dan ook. Daar waren deze dagen samen in Limburg ook erg goed voor.

Zaterdag reden we terug naar Zandvoort, door omleidingen werd dat helaas een lange autorit van drie uur. In Zandvoort aangekomen ‘gooiden’ we de fiets en onze bagage naar binnen, parkeerde mijn auto en liep in rap tempo door naar het treinstation. We hadden s’middags afgesproken met Eva op Amsterdam CS voor een middagje ‘IJ-hallen’. Lekker met het pontje over en even scharrelen langs alle kraampjes.

Daarna gezellig samen de vakantie afgesloten met een drankje bij ‘Pllek’ aan het IJ.

Het voelde zo goed om even weg te gaan, fiets mee, kind mee, op weg naar een ander deel van Nederland en daar een paar dagen met de racefiets een nieuwe omgeving te ontdekken.

Regelmatig wist ik even niet welke kant ik op moest fietsen en dan moet je toch een keuze maken. Links af, rechts af of je pad blijven volgen?

Het is hoe het leven gaat. Elke keer weer krijg je met nieuwe situaties te maken, soms echte uitdagingen van het leven en dan maak je keuzes. Keuzes waarvan je niet weet of het de beste is, maar je weet alleen, voor nu is het goed. Goed genoeg!

En precies dat geeft mij een sterk gevoel van vrijheid. De vrijheid van je eigen keuze.

X Liefs Liz