Op sommige dagen pak ik mijzelf gewoon bij elkaar, wandel het strand over met mijn hoofd vol in de wind om vervolgens terug te komen en de dingen te doen waar ik tegen op zag. Maar afgelopen maandag voelde ik mij wat minder optimistisch en dat gevoel ging niet echt weg.

Achteraf snap ik wel wat er aan de hand was. Deze week stond namelijk weer vol gepland met medische afspraken. Dinsdag: controle chirurg voor mijn breuk in mijn elleboog. Woensdag: controle tandarts en bespreken medicijngebruik tegen botontkalking. Donderdag: controle bij mijn oncoloog en vrijdag een gesprek met mijn plastisch chirurg over mijn borstreconstructie die nog op de planning staat.

Misschien iets te veel van het goede?

Ja waarschijnlijk wel. Maar alle afspraken zijn ook weer een volgende stap in de herstelfase. En dat is waar ik het voor doe. Zo help ik mijzelf ook door dit soort controleweken heen. Het heeft allemaal een doel. Wat ook fijn is is dat ik al deze afspraken weer kan terugkoppelen naar de bedrijfsarts. Met haar heb ik volgende week een afspraak staan.

Controle bij de traumachirurg

De controle bij de chirurg voor mijn gebroken spaakbeen verliep heel positief. Ze was erg tevreden met de progressie die ik de afgelopen twee weken heb gemaakt. Over vier weken moet ik terugkomen voor een nieuwe foto van de breuk om te bekijken of het goed genezen is. Goede nieuws is dus dat ik weer mag wielrennen. En dat ga ik doen, want anders verlies ik het vertrouwen op mijn racefiets. Dat wil ik niet! Ik heb namelijk heel veel inspiratie voor routes en het helpt mij echt bij mijn herstel.

Ik merkte toen ik niet fietste dat mijn spieren wat strammer aanvoelden. Dus heerlijk dat ik mijn training weer kan oppakken en kilometers kan maken. Ik moest alleen nog wel even mijn racefiets voor een revisie bij de fietsenmaker langs brengen. Oeps!

Controle oncoloog

Eigenlijk was er niet veel nieuws te bespreken. Behalve dat ik de afgelopen weken merkte dat ik vaker last had van vermoeidheid en mijn energie goed over de dag moest verdelen. Nu is vermoeidheid wel klacht nummer een na een chemotraject, maar het kan ook een gevolg zijn van mijn fietscrash. Je lichaam is toch weer in de stress geraakt en dat heeft tijd nodig om bij te komen. Het was eigenlijk een heel positief gesprek, want ik heb weinig tot geen last van bijwerkingen van de Anti-hormoonpillen. Ze was gecharmeerd van mijn nieuwe, zilvergrijze korte coupe. Ze vond het stoer. Altijd leuk om te horen! Ze vroeg zich wel af of sommige medische afspraken niet anders gepland konden worden. Ze keek mij aan en zei:” Mensen onderschatten de impact van zo’n week met medische afspraken.” Klopt natuurlijk wel een beetje, maar het is zoals ik het doe. Als ik er aan toe ben dan pak ik het aan. Zonder dat ik mijzelf daarin vergeet. Ze vroeg ook of ik angstgedachtes had of paniekgedachtes. Goeie vraag. Nee eigenlijk niet. Wel dat ik mij regelmatig realiseer wat er allemaal is gebeurd en nog kan gebeuren, maar ik blijf daar niet in hangen. Ik zal niet gauw in paniek raken. En als mijn gedachtes mij te veel worden gooi ik mijzelf het strand op of ik ga wielrennen.

Goed nieuws. Ik hoef pas over zes maanden weer terug te komen. Ik mocht ook over drie maanden komen als ik dat graag wilde en mij daar goed bij voelde. Maar nee, als het goed gaat gaat het goed wat mij betreft. Daar komt bij dat ik weet dat ik altijd een afspraak met haar kan maken als ik dat nodig vindt. Maar voor nu vind ik het wel goed om over 6 maanden weer rond tafel te gaan zitten.

Ondertussen heb ik nog genoeg andere dingen te doen: operatie, langzamerhand weer met mijn werk aan de slag gaan en over drie maanden heb ik weer mijn eerste borstcontrole (mammogram).

Controle plastische chirurgie

Daar zat ik dan weer. Zes maanden later. Het was een vrij ‘technisch’ gesprek, want ik had vantevoren al besloten dat ik voor een prothese kies. Dus hij hoefde alleen maar op te meten en uit te zoeken welke prothese dan het beste zou passen. Nou geregeld. Alleen gaat hij met sabbatical, dus hij kon niet precies vertellen wanneer ik aan de beurt ben. Dat hoor ik volgende week pas. Maar goed, het laatste traject is nu in gang gezet en daar ging het mij om.

Racefiets

Even nog over mijn racefiets. Ik ben nog even langs mijn fietsenmaker gegaan om mijn fiets te laten controleren. Niets mee aan de hand. Hij heeft even mijn linkerhandrem recht gezet en dat was het. Ben trots op mijn fietsje! Duidelijk een hele sterke fiets, die een dergelijke klap wel kan hebben. Echt een fiets voor mij dus!

Examens

Verder is mijn jongste dochter, Mimi heel druk geweest met de laatste loodjes van haar VWO-examens. Ik heb bewondering voor haar doorzettingsvermogen en de focus die ze hield op haar eigen proces en doelen. Het was een zwaar examenjaar voor haar, want mij en mijn ziekte kreeg ze er nog even bij. Nu nog even geduld tot we de uitslag hebben en in die tussentijd gaat ze lekker 10 dagen naar….. jawel…. Cherso en bijna alle examenkandidaten van Hageveld. Ik zal mijn meisje missen als ze op vakantie is, maar god wat gun ik het haar. Even zorgeloos feesten met vrienden in een zonnig oord.

Toen ik dit allemaal opschreef vroeg ik mij sterk af waarom ik dit eigenlijk allemaal deel. Tja. Het helpt mij in mijn proces. Openheid over mijn ziekteproces en nu dan over het leven na een dergelijk traject. Met alle ups en downs. Het ziekteproces op zich is al een vrij eenzaam proces of je nu wilt of niet. Ik ben de enige die er echt mee moet dealen. Het is ook geen onderwerp waar je altijd over wilt praten en toch is dat goed. Het delen. Ik geloof erin dat het mij helpt bij het verwerken. Het mooie van het geschreven woord is dat mensen zelf er voor kunnen kiezen of ze het willen lezen of niet, op een moment dat het hen het beste uitkomt. Wie weet kan ik met mijn blogs andere vrouwen in een zelfde situatie (ziekte/burnout) inspireren door het delen van mijn ervaringen.

X Liefs Liz