Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde ben ik er op aanraden van mijn arbo-arts een paar dagen tussenuit gegaan. Samen met Mimi ging ik vorige week maandag naar Gent met de trein. Even ergens anders zijn.

Voor het eerst weer ver van huis.

God! Wat heb ik genoten!

De treinreis naar Gent was al zo’n heerlijk gevoel. Zo maar op een maandag op weg naar het buitenland.

Weer eens iets ondernemen buiten een zone van 5 kilometer. Klinkt gek he? Het is wel een aantal maanden mijn realiteit geweest.

De allereerste keer was het moment dat ik met Mimi zo maar op een zaterdagavond heen en weer ging met de trein om uit eten te gaan met Eva en Joost in Rotterdam. Lees hier in het blogartikel ‘Kwestie van smaak.’

En nu zo maar even twee dagen naar Gent. Gewoon omdat het kan. Nou ja dat was dus even het spannende eraan: ‘Heb ik voldoende energie om op een prettige manier 2 dagen in Gent te vertoeven?’

De treinreis die ik een paar dagen ervoor online geboekt had op NS International verliep super soepel. De aansluiting was perfect en we waren 3 uur later op de plek van bestemming. Gent.

Mijn inschatting van de wandeling van het station naar het hotel was iets te positief geweest. De 10 minuten-wandeling werd uiteindelijk een 45 minuten-wandeling. In deze omstandigheid was het koffertje dat ik had meegenomen toch niet zo handig en was ik stiekem jaloers op Mimi haar North Face Borealis Rugzak.

Achteraf hadden we via SMS een kaartje kunnen regelen voor de tram, maar daar kwam ik pas de volgende dag achter op de terugweg naar het station.

Maar het was heerlijk weer, dus geen probleem. Op die manier leerden we ook de stad al een beetje kennen en konden we even sfeer proeven. We waren zo vroeg dat de stad echt nog aan het opstarten was.

We logeerden in het Ghent River Hotel. Een luxe ruime kamer met bad. Dus 2x raden wat Mimi s’ avonds lekker heeft gedaan? Precies, languit relaxen in een heerlijk warm bad.

Dit keer hebben we eigenlijk geen enkele culturele uitstap gedaan. We hebben lekker door de stad gelopen, bekeken welke winkels er zoal waren en rondgesnuffeld. Zo had ik vantevoren gezien dat er een leuke tweedehandswinkel was genaamd ‘Think Twice’ op de Ajuinlei. Mimi heeft daar een paar leuke kledingstukken gescoord. De winkel kun je ook volgen via Instagram @thinktwicebelgium  

s’ Avonds hebben we uiteraard een lekker biertje gepakt op een terasje in het avondzonnetje nadat we frites hadden gegeten bij het Frites Atelier van Sergio Herman. Even niet zo gezond allemaal, maar wel lekker.

Erg moe, maar voldaan kwamen we in het hotel. Waar we heerlijk relaxed hebben genoten van de luxe kamer en ons samenzijn.

De volgende dag scheen de zon opnieuw voluit! Wat heerlijk om de dag zo te beginnen. We checkten uit het hotel en lieten de tassen achter in de daarvoor bestemde bagageruimte. Zodat we onze handen vrij hadden tijdens het shoppen.

Maar eerst begonnen we met een brunch bij Le Pain Quotidien op de Korenmarkt. Ik bestelde een ‘Pink Remedy’ met Avocado toast met zeewier. Heerlijk!

De thee was met hibiscus. Dat gaf een heerlijk fris-zure smaak samen met de gember en citroen.

Daarna heb ik weer eens voor het eerst sinds maanden een leuke nieuwe outfit aangeschaft. Waaronder twee fancy broeken bij Monki die eens niet om mijn billen heen zwabberen en een paar nieuwe zwarte, halfhoge laarzen. Hoe lang is dat geleden?

Wat ben ik trots op mijzelf. Trots als het gaat om mijn lichaam en geest. Ik merkte dat ik heel erg goed was ingesteld op even rust nemen als het nodig was waardoor ik het gedurende de twee dagen goed kon volhouden. Mijn lichaam kan meer aan dan ik soms verwacht. Het gaat dus om vertrouwen krijgen. Steeds meer vertrouwen krijgen in de mogelijkheden van mijn eigen lichaam. Opnieuw ontdekken. Wat kan ik allemaal? En in welk tempo? Snel, snel. Even snel. Dat is er voorlopig niet meer bij. Maar de vraag is ook of ik dat nog wel wil. Ik doe de dingen nu met zo veel meer aandacht. Aandacht voor de ander, aandacht voor de omgeving, maar vooral aandacht voor mijzelf.

Ik heb nauwelijks foto’s genomen, omdat ik echt in het moment was samen met Mimi. Belangrijk om echt te genieten. Je denkt dat je alle tijd hebt, dat je lekker rustig voort kan kabbelen, dat je weet hoe je leven er uit ziet. Maar de realiteit is dat je niet weet hoeveel tijd je hebt. Dat weet niemand.

Wees je bewust van alle tijd die er is en maak er iets moois van!

Sinan Can, documentairemaker, zei in een interview in de Gelderlander het volgende over tijd:

,,Ik kijk eigenlijk alleen maar vooruit. Daar heb ik een soort gewoonte van gemaakt, eigenlijk. Mooie momenten, verdrietige momenten… Tja, ik weet niet of je daar nou heel erg lang bij stil moet gaan staan. Er is namelijk, los van liefde en allerlei andere dingen, niets wat kostbaarder is dan tijd. Je kunt het niet kopen, je kunt het niet sparen, je kunt het niet terugdraaien. Je kunt er niks mee. Tijd hebben we niet in de hand. Dus ik kijk weinig terug. Mijn neef overleed in 2006. Sindsdien heb ik dat gevoel: het kan elk moment afgelopen zijn. Ja, het hoort bij het leven: leed, ontberingen, afscheid. Dus ik kijk vooral vooruit.’’

Ik geloof dat ik mij wel kan vinden in wat Sinan Can zegt. Vooruit kijken. Vooruit leven. Ik herken mijzelf hier wel in en de wijze waarop ik leef sinds het overlijden van mijn vader in 1997, nu al weer 21 jaar geleden. Alsof ik tijd tekort kwam. Het cynische is een beetje dat ik net een paar maanden voor mijn diagnose een soort balans had opgemaakt dat het zo fijn was dat mijn leven op orde was. Rust en in balans. Kinderen, huis, werk, vriend, familie. Alles okay.

Niets was minder waar. Niks rust. Niks balans. Wanorde heerste er in eerste instantie. Chaos zoals ik mijn vorige blog al een beetje beschreef.

Vooruit kijken doe ik nu steeds weer meer. Nu ik in de volgende fase zit. De fase van herstellen, opbouwen en uitbouwen. Weer plannen maken. Afspraken maken met vriendinnen. Daar heb ik zin in. Dat er weer ruimte komt in mijn hoofd. Dat ik niet hoef te bedenken of iets wel kan, maar het gewoon doe. Dat ik geen beren op de weg zie die er uiteindelijk helemaal niet zijn. Maar ook niet echt teleurgesteld ben als iets niet lukt. Ik ben klaar voor een nieuw begin.

En dit stedentripje? Dat heb ik mooi weer gedaan!

Ik had de terugreis speciaal wat later op de dag gepland, om 18:30 uur. Zodat we overdag heerlijk de tijd hadden om te brunchen, bij te kletsen en te shoppen. Dat was fijn!

Eind van de avond kwamen we thuis. Alles was goed verlopen. En ik? Ik voelde mij zo gelukkig! Gelukkig, omdat ik zo sterk voelde dat simpelweg samenzijn in het gezelschap waar je zielsveel van houdt al zo fijn is. Gewoon rondwandelen in het zonnetje en alle tijd hebben om te kletsen met elkaar. Bijkletsen. Nou dat hebben we gedaan! Zonder de zorgen van mijn ziekte. Wat een vrijheid!

Wanneer gaan we weer?

X Liefs Liz

Photo by Uriel Soberanes on Unsplash