De afgelopen twee weken na ‘het verrassende nieuws’ bleek het begin van een nieuwe ontdekkingstocht. Zo ook dit blogartikel. Het is een beetje een wirwar geworden. Het zal de chaos voor de ordening wel zijn.
‘Van Chaos naar Kosmos naar Chaos. Van het niet-weten naar het weten, terug naar het niet-weten.’ Volgens de oude Grieken is alles geboren uit Chaos.
Chaos staat voor mij voor de fase waar ik de afgelopen maanden vandaan kom. Je denkt dat je je leven op orde hebt en dan krijg je te horen dat je ziek bent. Niet een beetje ziek, maar borstkanker. Op de een op andere dag was mijn leven een Chaos.
“Kosmos is het tegenovergestelde van Chaos. Kosmos is het ordelijke gedeelte van het Universum, dat gedeelte waarop wij natuurwetten kunnen loslaten om te begrijpen wat er gebeurt. Het chaotische gedeelte van het Universum proberen we steeds meer in kaart te brengen. We vallen de Chaos aan met onze ordelijke Kosmos en veroveren iedere dag een beetje meer terrein. We vechten voortdurend tegen Chaos.”
“En dat gevecht is nog bewerkelijk ook. Je denkt dat je een stukje Kosmos hebt gevonden, maar er hoeft maar iets te gebeuren en er heerst weer volstrekte Chaos. Maar het is niet allemaal Chaos. En misschien is er wel meer Kosmos dan Chaos in het moeitevolle streven – het gedoetje – dat wij ons leven noemen. Ons gedoetje maakt het bovendien mogelijk om de Wereld te onderscheiden van het ordelijk verlopende deel van het Universum.” ~ René Gude (filosoof 1957-2015)
Een voorzichtig begin van Chaos naar Ordening.
Het weekend nadat ik te horen had gekregen dat ik klaar was met de chemobehandeling was ik heerlijk met mijn meiden. We hebben samen gelachen, gegeten, gepraat, geknuffeld, gedanst. Kortom een heel weekend van elkaar genoten! Opluchting, dat is wat wij voelden.
Mijn eerste week erna begon op maandag 4 februari met het posten van een berichtje op mijn Instagram-account in het kader van Wereldkankerdag:
Wanneer je de diagnose borstkanker krijgt staat je wereld op zijn kop. Het ziekteproces van diagnose tot herstel is een eenzaam proces. Niemand anders kan het voor je doen, niemand anders heeft jouw ziekte. Die ziekte die heb jij alleen. En wat je dan vooral heel veel nodig hebt is #liefde 💜 Liefde van anderen en heel veel liefde van jezelf voor jezelf. Dit lieve kaartje en liefdeselixer heb ik gekregen van mijn twee dochters omdat ik de laatste chemo achter de rug heb! En dat hebben we gevierd!!
Zo is het wel! De mooie momenten vieren…
Maar dan begint een week waarin er niets gepland staat voor het ziekenhuis, althans die heb ik geskipd nadat mijn oncoloog had besloten de laatste chemokuur te cancelen.
En of de duvel ermee speelde vloeiden de tranen regelmatig over mijn wangen. Zo maar… Out of the blue…
Tranen van verlies. Terugblikken op de afgelopen maanden. Vooruit kijken naar wat er nog komen gaat. Tranen van vreugde. Tranen van ongeduld. Die opwellende emoties horen bij het verwerken van de afgelopen fase. Blijkbaar.
Ik wilde heel veel doen, maar er kwam weinig uit mijn handen. Alsof ik een beetje verlamd was door alles. De energie die ik de week er voor had, was ik even kwijt. Ik kon het niet uit mijn fysieke en mentale energie halen en moest even de tijd nemen om weer bij mezelf terug te komen. Rust en stilte.
Geen dag is hetzelfde, de ene dag loop ik als een kievit door de straten en de volgende dag moet ik regelmatig rusten. Een inspannende activiteit afwisselen met een ontspannende activiteit.
Geduld
Dat is niet mijn sterkste kwaliteit. Sterker nog, als ik weet wat ik wil dan ben ik geneigd vol vooruit te gaan. Soms te snel. Mijn hoofd wilde vaak sneller dan mijn lichaam aankon. Nou dat heb ik de afgelopen maanden wel afgeleerd. Ik moest wel. Maar toen ik ging merken dat het mij veel opleverde vond ik het geen probleem meer. Het is een soort tempo van mij geworden. Met geduldige passen beleef ik de dag.
Geduld is een eigenschap die ik de komende maanden goed kan gebruiken. Ik heb het in mij, deze eigenschap. Ik kan het! Ik gebruik het veel in mijn werk op de scholen die ik begeleid. Niemand wilde net zo snel als ik. Geduld hebben. Ik moest wel. Dus waarom niet gebruiken voor mijzelf?
De ‘8 manieren die voor mij heel helpend zijn tijdens mijn pittige tijd.’ die ik heb beschreven in blogpost ‘Pittige tijden’ komen nu langzaam voorbij.
De tweede week begon ik in het weekend met een heerlijke lange wandeling. Ook dit weekend was de weersverwachting erg goed. Voor het eerst boven de 10 graden. Heerlijk!
Het strand.
Voor mij werkt wandelen over het strand heel helend, voor lichaam en geest. Mijn hoofd waait lekker door. Er is altijd iets te zien. Mijn lijf krijgt weer een boost door het wandelen. De frisse zeelucht zwiert zich een weg naar mijn longen.
Je loopt nooit helemaal in stilte, want de golven maken altijd geluid. Soms woest. Soms kabbelend.
Erop uit.
Op aanraden van mijn arbo-arts gaan we er een paar dagen tussenuit. Samen met Mimi ga ik naar Gent met de trein. Even ergens anders zijn. Dat vind ik natuurlijk heerlijk, maar ik vind het ook spannend. Spannend omdat ik fysiek nog niet echt fit ben. Dus ik zal heel goed naar mijn lichaam moeten luisteren en regelmatig mijn rust moeten nemen. Het zal een stedentripje zijn om even samen te genieten. Te genieten van elkaar, in een andere omgeving.
Wat ik zo stoer vind aan mijn meiden is dat zij ondanks mijn ziekteproces met hun eigen leven door zijn gegaan. Hun sociale leven, hun liefdesleven, hun feestjes, hun verplichtingen (studie, school en werk). Dat heeft mij heel erg geholpen om mij te kunnen focussen op mijn behandeling en goed voor mijzelf te zorgen. Naast hun stoere kant waren er uiteraard ook momenten van verdriet. We hebben ze niet altijd in woorden gedeeld, maar dat voel je aan elkaar. Het verdriet was vaak niet echt op te lossen. De situatie was zoals die was en is. Het mag er zijn. We hoeven het niet weg te stoppen. Dat is het leven.
Ik realiseer mij dat ik een nieuw avontuur tegemoet ga: een ontdekkingstocht naar de ‘nieuwe’ Liz op fysiek, mentaal, spiritueel en emotioneel gebied.
X Liefs Liz
lizschrijft.com 