Afgelopen dinsdag 5 december was het dan zover. Ik werd 48!
48 jaar, dus bijna 50.
Ik kijk er wel naar uit, 50 jaren op de teller. Er is namelijk geen weg terug en elke stap vooruit vier ik. Het leven is namelijk niet oneindig en elke dag dat ik in het leven sta vind ik een plezier. Niet dat alles vanzelf en altijd leuk is, maar wel uitdagend.
Waar ik jaren lang altijd maar vooruit wilde en plannen maakte voor de toekomst onder het mom van ‘het kan altijd beter’ vind ik nu juist een heleboel ‘rust’. Niet dat ik een rustig leven heb, au contraire, maar ik vind steeds meer rust in mijzelf. Ik leef heel duidelijk in het Hier en Nu. Niet meer in de ‘wat als..’-stand, maar genietend van wat ik heb bereikt in mijn leven.
Op mijn verjaardag kreeg ik onderstaande foto van mijn vriend. #48Crash
Suzi Quatro is een zangeres die ik mij kan herinneren uit de jaren ’70. Een mooi kittig vrouwtje met een dijk van een stem, stoer en vrouwelijk tegelijk.
Luister maar eens:
Ik ken haar vooral van de liedjes:
Ja, ik word ouder en nader de vijftig. Dat merk ik best wel aan mijn korte en lange termijn geheugen, moet iets meer moeite doen om de dingen te onthouden, ben wat vaker aan het zoeken naar mijn spullen en mijn lijf moet s’morgens eerst ‘gekraakt’ worden voordat ik de dag soepel door loop.
Het grappige is dat ik mijn meiden al eventjes aan het bestoken ben met het feit dat ik toch last heb van de overgang. Waarschijnlijk een manier om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe fase ‘De overgang’. Verschillende bekende vrouwen hebben hier vrij recent een boek over geschreven. Bijvoorbeeld:
Francine Oomen: Oomen stroomt over
Maar daar heb ik mij nog niet aangewaagd, want ik ben #noggeen50.
lizschrijft.com 