Vanmorgen las ik een artikel in de Volkskrant. Daardoor dacht ik aan mijn beide dochters en dit was het woord wat het eerste in mij opkwam:”Jong grut.” Neem bij het uitspreken van het woord nog een boers accent aan en dan heb je het plaatje compleet?

Nou niet echt!

Eigenlijk is het plaatje pas compleet als je een foto van mijn meiden hebt gezien en de extra informatie die ik je via deze blogpost meegeef.

Het is mogelijk dat het informatie bevat waar jij, als lezer, niet echt op zit te wachten. Daarom noem ik het Extra informatie.

Regelmatig als wij aan tafel zitten om lekker te eten laat een van mijn dochters een boer. Niet een zachte, maar een hele harde boer. Ze gaan er duidelijk voor. Ze noemen het zelf een spontane actie. Helemaal niet om te plagen. Mijn ex reageert, volgens mijn meiden, steevast met een corrigerende: “Nou!”

Ik soms ook, maar vaker, en in het verleden zeer regelmatig, moet ik erom lachen. Ergens om lachen is ook een reactie, weliswaar niet corrigerend. Maar wel reactief.

We hebben het wel eens met elkaar besproken. Wat te doen, als ouder, bij het laten van een boer door een van je kinderen?

Ik roep wel eens gekscherend:” Ik had jullie beter moeten opvoeden!”

Vandaag las ik in de Volkskrant het volgende artikel:

Conclusie is snel getrokken: ik had ze inderdaad naar een etiquettecursus moeten sturen.

Synoniem voor goede manieren is ‘knigge’. Ik denk dat ik dat de volgende keer ga doen. Ik zal dan zeggen:” Jongens, denk er aan: knigge !”

Toch kan ik volgens de 5 regels uit het etiquette-boek van Gudrun Weichselgartner-Nopper (de Volkskrant) beter het volgende doen:

Als er iets ongemakkelijks gebeurt in een gezelschap, iemand laat bijvoorbeeld een wind boer, negeer je dat.

Dus: ” Meiden, ik lach er vanaf vandaag niet meer om. Ik negeer het. Moeilijk, maar ik kan het!”

Wel fijn om te lezen dat als ik en mijn meiden een voetbalstadion bezoeken, wij niet iedereen hoeven te begroeten.