Ai Weiwei, de naam had ik wel eens van gehoord, maar altijd in de context van verzet tegen maatschappelijke kwesties in China, als politiek activist. Hij woont en werkt momenteel in Berlijn.

Mijn moeder gaf laatst aan dat ze graag eens samen een middag iets wilde doen en noemde vrij snel daarna zijn naam.  “Een nieuwe vriend?” ging er een paar seconden grappend door mijn hoofd. Natuurlijk wist ik dat dat niet geval was, maar dat het de naam van een kunstenaar is. Mijn moeder stelde voor om samen naar zijn tentoonstelling te gaan in het Amsterdamse fotografiemuseum Foam, maar daar was wel een voorwaarde aan verbonden. Ik moest mij wel voorbereiden en dat kon ik doen door de aflevering van Collegetour te bekijken, waarin Twan Huys een gesprek met hem heeft en of ik ook even de documentaire op Uitzending gemist wilde bekijken. ” Nou mama, als jij dat wil dan doe ik dat toch?”

Soms moet je even geïnspireerd worden om iets meer te doen dan een rondje lopen door de expositie, om iets meer te halen uit een expositiebezoek en je gedegen voor te bereiden. Nu moet ik zeggen dat mijn moeder de uitgelezen persoon is om dat te doen, want met haar 70 jaar is zij een fervente kunstliefhebber. Zij maakt kunst, ze schildert en volgt eens in de paar weken schilderles, maar zij verdiept zich ook theoretisch in kunst.

Terug naar Ai Weiwei. Voordat ik Collegetour bekeek vertelde mijn zus al dat hij tijdens het gesprek zelf ook veel foto’s maakte van het publiek. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Hier is zijn Instagramfoto , die hij tijdens de uitzending maakte , te zien.

Op een vrij moment heb ik Collegetour bekeken. Mijn indruk? Het is een rustig ogende man met een missie: niet toegeven aan censuur als het gaat om het uiten van je mening. Hij maakt kunst vanuit een persoonlijke interesse. Het bekijken van Collegetour gaf een beetje achtergrondinformatie mee tijdens het bekijken van de tentoonstelling. Er zijn niet alleen sculpturen en filmbeelden te zien, maar ook de duizenden foto’s die hij gemaakt heeft in de vluchtelingenkampen in Frankrijk, Italië , Syrië en Turkije.

‘Alle kunst is autobiografisch’, zegt Connie Palmen, in een interview. Zij is schrijfster van verschillende boeken waaronder ‘Logboek van een onbarmhartig jaar’.

 

De foto’s geven je een heel duidelijk beeld van de situatie van Ai Weiwei zijn leven in China en welk effect het heeft op zijn privéleven.

 

Zijn fotoexpositie, #SafePassage is te zien tot woensdag 7 december 2016 in het Foam Amsterdam.

De documentaire ‘ The fake Case’ hebben we nog even s’avonds bekeken. Indrukwekkend om te zien.

Op 3 april 2011 wordt Ai Weiwei gearresteerd op het vliegveld van Bejing. Hij wordt gevangen gezet zonder officiële aanklacht, al wordt gezinspeeld op ‘financiële misdaden’. Na 81 dagen cel wordt hij voorwaardelijk vrijgelaten. The Fake Case volgt Ai gedurende het jaar volgend op die vrijlating, een jaar waarin hij feitelijk onder huisarrest staat terwijl zijn zaak in behandeling is. De autoriteiten hebben flink uitgepakt met camerabewaking, zijn bewegingsvrijheid is uiterst beperkt, hij wordt overal gevolgd en er zijn hem vergaande restricties opgelegd aangaande communicatie met de buitenwereld – restricties die Ai voortdurend omzeilt en overtreedt, want ‘als ik me daaraan houd ben ik eigenlijk al dood’.

bron: VPRO (2doc)

De documentaire kan je hier terugkijken.

Vandaag, een week na ons expositiebezoek, appte ik mijn moeder. Ik vroeg aan haar: “Wat vond je van de expositie van Ai Weiwei?”

Na een korte stilte appte ze mij terug: “Eerlijk gezegd vond ik het niet zo bijzonder. Ik had er een andere voorstelling van en de foto’s van de vluchtelingen waren mooi en bijzonder, maar bij de rest van de tentoonstelling voelde ik niet zo veel.”

Ai Weiwei kan je volgen op:

Instagram : @aiww

Twitter: @aiww