Ik ben mij aan het klaarmaken om straks, om 10 uur mijn eerste rondje te fietsen. Mixed feelings.

Aan de ene kant voel ik mij excited en blij dat ik weer op de fiets ben gestapt.

Aan de andere kant stroomt er steeds een melancholisch gevoel door mij heen.

Waarom? Ik weet het niet precies.

Misschien omdat die fiets inmiddels meer voor mij betekent dan een fiets alleen.

Hij staat symbool voor MOED, zelfvertrouwen, vrijheid, ruimte, wilde plannen, confrontatie met mijn lichaam en mijn innerlijke criticus, kiezen voor mijzelf, voor verwerking van verdriet en rouw, maar vooral ook voor avontuur.

Maar ik ga het fietsen weer oppakken. Heb mijzelf toch weer te veel on hold gezet als het gaat om fietsen. Met een legitieme reden hoor. Wandel heel veel met deze lieverd.

Inmiddels weet ik dat systemisch gezien er na een periode van chaos, altijd weer ordening komt om vervolgens weer in balans te kunnen raken.

En dan is er weer ruimte vrij gekomen om nieuwe dingen aan te gaan. Dat gaat altijd een beetje gepaard met chaos.

Dus het voelt wel heel logisch dat de nieuwe fase mixed feelings oproept.

Maar ik heb mijn fietspakje weer aan. Lekker roze shirtje en roze fiets handschoenen aan.

Moet even mijn schaamte voorbij, want ik voel mijzelf iets te dik.

Maar ik doe het toch. Mijn volle heupen en mijn kleine buikje in een strak fietspakje.

Who cares!

Want ik weet dat ik anders in een vicieuze cirkel blijf rondgaan.

En ik wil het fietsen weer zo graag oppakken! Nu niet voor een groot avontuur, maar omdat het fietsen een wezenlijk onderdeel is van mijn leven.

‘In beweging kom je verder!’

Doorzetten, volhouden en ondertussen genieten.

Genieten van de snelheid, de wind in mijn gezicht en de kracht (vuurenergie) die ik op de pedalen kan zetten.

Ja, dat is wat ik zo fijn vind aan fietsen. Ik hoef mij niet in te houden. Niet echt. Al mijn kracht kan ik er in stoppen.

Niemand die mij afremt, hahaha.

Alhoewel ik niet te hard moet beginnen en goed moet letten op mijn ademhaling.

Om duurzaam te kunnen fietsen (endurance) is een rustige ademhaling belangrijk, laag in de buik en niet hoog in de keel en borst.

De innerlijke criticus die hardnekkig opkomt tijdens het fietsen even negeren en focussen op het stuur en volle koers vooruit.

Dat heb ik geleerd met roeien: ‘ Focus op jezelf, hou je ogen aan de binnenkant van de boot en volg het tempo van je teamgenoot voor je. ‘

Gewoon volhouden en mij niet laten afleiden van mijn doel:

‘ Die 100 kilometer wil ik gewoon halen!’

Ik begin op hetzelfde niveau als waar ik in 2021 begon. Met ietsje meer snelheid en power in de benen. Dat wel.

Heb je mijn promotie sticker voor donatie al gezien? Leuk als je mij steunt.

Hoeft niet, mag wel!

X Liefs Liz