Halloween wordt een traditie in Nederland. Een traditie die is verbonden aan deze periode van het jaar. ‘Halloween is een soort herfstcarnaval die vooral in Amerika heel populair is, maar nu ook steeds populairder wordt in Nederland.’ schrijft Olaf Tempelman in de Volkskrant. Eerlijk gezegd, niet in mijn directe omgeving, maar vooral in de media.

Volkskrant Donderdag 27 oktober 2016

Volkskrant Zaterdag 29 oktober 2016

Wat is nou een traditie?

traditie. s (meerv.) gebruiken en gewoonten die van de ene generatie op de andere worden doorgegeven Voorbeelden: `volgens de traditie`, `een traditie eerbiedigen/in ere houden

Voor mij is een traditie in november, pompoensoep eten. Pompoensoep heeft niet echt iets met Halloween te maken, maar dat komt meer door mijn dochters. Zij kwamen altijd rond deze tijd thuis met een uitgeholde pompoen. Ze hebben allebei bij juf Margo gezeten en die had de traditie om in oktober/november met de kinderen in haar groep een zelf aangeleverde pompoen uit te hollen. Van het uitgeholde pompoenvlees werd een heerlijke pompoensoep gemaakt en de pompoen zelf werd een mooi lichtlampje.

Mijn meiden zitten al jaren niet meer bij juf Margo in de klas en ik ben geen traditionele moeder. Uh? Nee, ik ben niet zo van de tradities. Dus dat uithollen van pompoenen gebeurt niet meer zo vaak. Of eigenlijk niet.

Er wordt ook wel gezegd dat tradities een gezin anders dan andere gezinnen maken en een gevoel van verbondenheid geven en dat tradities beter blijven hangen dan rituelen. Ze overleven generaties.

Laat nou het artikel in de Volkskrant zeggen dat de opmars van Halloween in Nederland ook kan zijn omdat mensen juist behoefte hebben aan tradities die aan specifieke periodes van het jaar zijn verbonden.

Toen ik nog getrouwd was zorgde mijn man voor de tradities in ons gezin. Dus toen kon ik makkelijk zeggen dat ik niet van de tradities was? Want zeg nou eerlijk, wie gaat er nu voor de tradities zorgen in huize Dolfin?

Misschien wil ik zelf toch ook wel wat tradities invoeren in mijn (co)oudergezin. Juist nu, in de fase dat je met elkaar (ik en mijn twee meiden) weer een nieuwe vorm moet vinden en je niet meer vanzelfsprekend traditionele momenten hebt als gezin (van herkomst).

Nieuwe tradities, die ik samen met mijn dochters ga bedenken? Ja!

Naar aanleiding van deze blog ga ik ze *appen met het voorstel om ‘nieuwe’ tradities te bedenken bij verschillende periodes in het jaar of andere belangrijke momenten in het jaar zoals verjaardagen, kerstavond, 1e of 2e kerstdag, Oud & Nieuw,  de overgang. Nee, niet DE overgang, maar de overgang naar een volgend schooljaar. Daaraan wil ik gezamenlijk nieuwe momenten toevoegen en sommige ‘oude’ tradities wel in ere houden.

Kerstavond is eigenlijk al ‘stilzwijgend’ een traditie, die wij vieren bij mijn moeder.     “Maar is absoluut geen verplichting!” voegt mij moeder altijd toe als ze ons uitnodigt. “Nee, weten wij toch!” antwoord ik steevast. Ondertussen probeert iedereen er wel bij te zijn, want we weten allemaal hoe leuk mijn moeder het vindt. En wij ‘stiekem’ ook.

Een traditie die ik nieuw leven ga inblazen is het eten van pompoensoep:

‘Pompoensoep’

Ingrediënten
1 middelgrote ui, gesnipperd
1 à 2 tenen knoflook, fijngehakt olijfolie
4 takjes salie, gerist en gehakt
½ takje rozemarijn of 2 takjes oregano, gerist en gehakt
1 kg pompoen, vuil gewicht, gesneden
1 l groentebouillon

Bereiding: Fruit ui en knoflook in een ruime pan in olijfolie. Voeg als de knoflook glazig is de kruiden en pompoen toe. Voeg als alles glanst de bouillon toe en breng aan de kook. Draai het vuur lager en laat 30 minuten zachtjes koken. Pureer dan tot een gladde soep. Maak op smaak met peper & zout.

Recept uit: ‘Groentebijbel van aardappelpuree tot zuringsoufflé’; Mari Maris.

Kleine kooktip om af te sluiten:

Pompoen = in brunoise gekookt of gewokt in 8 tot 15 minuten gaar.

*dit woord heb ik als werkwoord toegevoegd aan mijn woordenlijst