Ziekte. We zijn er allemaal bang voor, maar we praten er nooit over. Terwijl het wel aanwezig is.

De roze olifant in de kamer.

Het raakt je als het niet goed gaat met iemand in je omgeving. Althans, mij raakt het. Dat komt natuurlijk ook door mijn eigen ziekteproces in het verleden. Daar ben ik mij sterk van bewust.

Ik kan er niet meer om heen. Het raakt mij, altijd weer.

Het mag er vaak niet zijn. We ‘poetsen’ er vaak weer snel over heen. Poetsdoekje er over en het glimt weer.

Ik voel daardoor vaak geen ruimte om er over te praten.

Niet lang en intens, maar even kort. Zodat het ER MAG ZIJN.

Dus ben ik zelf begonnen met benoemen dat het mij op zo’n moment raakt en even van mijn stuk brengt. Niet meer dan dat. Gewoon even lucht geven.

Zo ben ik er de afgelopen weken ook achter gekomen dat dit acceptatieproces een van de redenen was waarom ik nog niet aan het schrijven van mijn boek ben begonnen.

Accepteren dat het altijd een onderdeel van mij zal zijn!

Toen ik zomer 2023 aan mijn fietsreis begon dacht ik dat ik alles verwerkt had en het een groots feest zou worden op de fiets. Het leven vieren. Relaxed en ontspannen. Het tegendeel was waar. Hahaha.

Iedere ervaren lange afstandsfietser weet waar ik het over heb.

Het werd een pelgrimstocht op de fiets. Daardoor dacht ik dat ik daarna ready was om weer terug te keren naar mijn leven met familie, vrienden en werk.

Niet wetende wat er nog zou komen…

Niets of bijna alles was nog hetzelfde als toen ik vertrokken was. Onrust om mij heen. Heel veel onrust.

De afgelopen twee jaar ben ik, voor mijn gevoel, overspoeld met ervaringen die nog in mijn onderbewuste aanwezig waren. Die blijkbaar nog in de schaduw zaten, omdat ik geen ruimte had om er mee aan de slag te gaan. Want dat is spannend, doet pijn, kost moeite en is regelmatig een worsteling. Oncomfortabel en vaak ook een eenzaam proces. Want alleen jij kan het innerlijke werk doen.

Niemand anders.

Susan Smit zegt in haar boek ‘De tweede helft van je leven’ :

Schaduwwerk verrichten is noodzakelijk om je van ballast te ontdoen die geen plek heeft in de Cronefase. Er wordt je gevraagd om je ervan te bevrijden, zodat je zonder onnodige bagage verder kunt en er ruimte komt voor andere dingen.

Niet mijn hele emotionele leven heeft met mijn ziekteproces te maken, zeker niet!

Maar …. Dikke dikke MAAR…

Mijn ziekteproces heeft mij wel een missie meegegeven:

Een vol en authentiek leven leiden. Vanuit zachte kracht en dichtbij mijzelf. Zonder te veel bullshit.

Vooral dat laatste blijkt best een uitdaging.

Elke keer als ik van dat Pad raak word ik daar als vanzelf mee geconfronteerd. BAM! Dan gaat mijn lichaam in de weerstand en dan weet mijn brein hoe laat het is.

Mijn lichaam heeft de wijsheid in pacht 😘

De ordening komt in zicht

Mijn vakantie begon met een heel onrustig gevoel. Ik wilde op avontuur, weg. Maar ik had met mijzelf afgesproken dat ik deze zomer in Nederland zou blijven. Het kopen van een eigen appartement in het hartje van Haarlem is geen kattenpis zal ik maar zeggen.

‘Rust op de plaats.’

Naar mate mijn zomervakantie vorderde ben ik minder en minder in mijn hoofd bezig met de vraag: Wat zal ik met mijn leven doen?

Want diep in de kern weet ik het wel. Ik wil een creatief EN avontuurlijk leven leiden met mijn intuitie en nieuwsgierigheid als inspiratiebron.

Schrijven is namelijk een belangrijk onderdeel van mijn bestaan in mijn proces naar een vol en authentiek leven. En ik ben het intuïtief schilderen ook weer gaan oppakken.

“ Good for the soul. Everything begins with consciousness.” zingt Madonna in haar nieuwe nummer.

De afgelopen twee jaar heb ik voornamelijk mijn creativiteit losgelaten in mijn dagboek en mijn Moodboard-Journal. Heerlijk! Daarin is alles toegestaan en het biedt mij na een tijdje een rode draad van de kern in mijn leven. Wat is een terugkerend thema en vraagt mogelijk om extra aandacht.

Mijn dagboek is mijn persoonlijke brain dump.

Ik ga binnenkort eens tellen hoeveel dagboeken ik heb geschreven in die 45 jaar.

Dus bereid je voor op een nieuwe reeks aan blogs vol introspectieve inzichten en (creatieve) ervaringen.

Ik ga je weer meenemen in mijn volgende fase van mijn leven, zoals Susan Smit het noemt ‘De Cronefase’.

X Liefs Liz

PS. Wist je dat je je ook kan abonneren op mijn blog? Je kan je mailadres achterlaten op mijn website en dan krijg je een melding wanneer ik een blog heb gepost. Ik vind het ook altijd leuk als je een reactie achterlaat op mijn blog of op een andere manier laat weten wat je er van vond.